Journal of Thoughts

The question that never was

2011-12-21T21:41:00.001+07:00

On the edge of the universe,
I stood in the cold darkness,
I stared into the vast emptiness,
I screamed out sheer silence.

On the edge of the universe,
where everything is nothing,
where nothing is everything,
chaos and peace came into existence.

บ่อยครั้งที่เราตั้งคำถามกับเรื่องราวสับสนวุ่นวายในชีวิตต่างๆนาๆ
แล้วเราก็พยายามก้มหน้าก้มตาควานหาคำตอบให้กับมัน

ทำยังไงถึงจะรวย? ทำไมชีวิตกูถึงซวย?
เมื่อไหร่จะเจอคนดีๆ? ต้องทำยังไงคนนั้นถึงจะรักเรา?
บาปบุญมีอยู่มั้ย? อะไรคือเรื่องจริง? เราเกิดมาเพื่ออะไร?

แต่สิ่งที่เราเฝ้าถามมันไม่เคยมีคำตอบ
เพราะมันไม่เคยมีคำถามมาตั้งแต่แรก

โลกนี้สามารถหมุนและดำเนินไปได้โดยปราศจากคำถามเหล่านี้
เราต่างหากที่รู้สึกว่าตนเองไม่สามารถหมุนและดำเนินไปได้หากปราศจากคำตอบ
โดยที่ไม่ทันมองว่าเราก็หมุนและดำเนินอยู่เรื่อยไปไม่ว่าอย่างไร

เพราะเราคือโลก

เพราะโลกคือเรา

ไม่มีคำถาม

ไม่มีคำตอบ

Note:
- ปัญหาใหญ่หลวงจากการว่างเว้นจากการเขียนบล็อกแล้วหันไปใช้บริการเว็บไซต์อย่าง Facebook สำหรับผมแล้ว นอกจากความติดขัดในการเรียบเรียงความคิด จับประเด็นมาเขียนให้ได้ชัดเจน นั่นก็คือการติดความเป็น egocentric ของ Facebook มาด้วย ทั้ง ego ของผมเองและ ego ของท่านอื่นๆ ผมเสพ ego เหล่านั้นจนกระทั่งเต็มพื้นที่ความคิด และยังไปขุด ego ของตนมาเสริม ซึ่งทำให้เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของใจ ไม่สามารถเกิดความคิดเชิงสร้างสรรค์ ความพยายามของผมในช่วงนี้คือการกำจัดความรู้สึกเหล่านี้ออกไปให้ได้มากที่สุด เพื่อเรียกความรู้สึกดีๆตอนที่สามารถเขียนได้บ่อยๆเหมือนแต่ก่อนกลับมาอีกครั้ง เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่จิดใจปลอดโปร่งจริงๆ ... ดังนั้นหากสิ่งที่เขียนในช่วงนี้อาจดูหม่นหมอง หรือแฝงความเกรี้ยวกราดไว้ โปรดเข้าใจว่านั่นคือตัวตนของผมในขณะที่เขียนมันออกมา

Don't Do Drugs

2011-12-20T17:03:00.000+07:00

[image: rulebreakr @ deviantART]

ผมไม่ได้เห็นด้วยกับพี่เสกว่าการเสพยามันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนเป็นศิลปิน
แต่ผมก็ไม่เห็นด้วยกับอีกหลายคนที่ออกมาบอกว่าศิลปินไม่ต้องเสพยาก็สามารถทำงานเพลงได้

จริงๆแล้วจะเสพยาหรือไม่เสพยามันไม่ใช่เงื่อนไขของงานเพลงที่ออกมาเลย
แต่มันเป็นเงื่อนไขของบุคคลที่จะทำงาน ไม่เฉพาะแค่งานเพลงเท่านั้น
หรือพูดให้ชัดๆคือ มันเป็นเงื่อนไขของการใช้ชีวิตของแต่ละบุคคล

ย้ำว่า ของแต่ละบุคคล

ต้องเสพยาถึงจะทำเพลงดีๆได้ ... ก็ถูกของพี่ครับ
ไม่ต้องเสพยาก็ทำเพลงเจ๋งๆได้ ... ก็ถูกของพี่อีกคนครับ

เพราะว่ามันเป็นเรื่องของแต่ละคน ยากับงานมันไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรทั้งนั้น

สำหรับคนที่ไม่ติดยา เขาก็สามารถหาแรงบันดาลใจได้จากแหล่งต่างๆ และคิดงานดีๆออกมาได้
แต่ก็มีบางคนที่รู้สึกว่าต้องอาศัยพึ่งแรงกระตุ้นจากยาเสพติด เพราะมันเป็นเงื่อนไขของใจเขา

ผมเลยไม่เห็นด้วยกับคนที่ตัดสินพี่เสกด้วยการเอาวิถีของตนเองเป็นมาตรฐาน
และผมก็ไม่เห็นด้วยกับพี่เสกที่พูดเหมือนกับว่าวิถีชีวิตอย่างตนเองคือเรื่องปกติ

... เพราะโลกนี้ไม่เห็นจะมีอะไรที่เรียกได้ว่าปกติสักอย่าง

Note:
- ผมเริ่มเขียน เรื่องนี้ด้วยความตั้งใจว่าจะโพสต์เป็น status บน facebook ... แต่ยิ่งเขียนมันยิ่งยาว เลยถือโอกาสหยิบบล็อกขึ้นมาปัดฝุ่นสักหน่อย ... หวังว่าทุกท่านยังสบายดีนะครับ
- หลังๆพื้นที่ตอนท้ายตรงนี้เป็นเหมือนเป็นที่ๆมีไว้ให้ผมตอกย้ำตัวเองว่าไม่ได้เขียนมานานแสนนานแค่ไหน ... เช่นว่า entry นี้ห่างจาก entry ก่อนหน้า 229 วัน(!) เป็นต้น

Finding Comfort in Pain

2011-05-05T16:18:00.001+07:00

[image: Ben @ flickr]

อากาศมันช่างร้อนเหลือเกินในช่วงนี้
เมื่อต้องเดินฝ่าแดดก็เหมือนผิวจะถูกเผาจนไหม้
เมื่อขึ้นรถที่ตากแดดไว้ค่อนวันก็เหมือนโดนอบ
เป็นโชคดีแค่ไหนที่ทุกวันนี้มีเครื่องปรับอากาศ
ร้อนเมื่อไหร่ก็เอื้อมมือไปเร่งแอร์
พอความร้อนหาย เริ่มจะหนาวก็ปรับแอร์ให้พอสบาย

... ชีวิตมันง่ายไปมั้ย?

เราถูกรายล้อมไปด้วยอุปกรณ์ให้ความสะดวกจนเคยชิน
จนกระทั่งเราไม่ทันได้สังเกตความไม่สบายที่สัมผัสชั่วครู่
แค่มีอะไรมาระคายความสบายเข้าหน่อย เราก็มีตัวช่วย
มาแก้ทันที

อาาศร้อนก็แค่เร่งแอร์
อากาศหนาวก็มีน้ำอุ่นอาบ
อาหารไม่ร้อนก็เข้าไมโครเวฟ
น้ำไม่เย็นก็เข้าตู้เย็น ... รีบหน่อยก็เข้าช่องฟรีซ
ไม่อยากเดินเมื่อยก็ขึ้นลิฟต์
ไม่อยากเดินก็ใช้รีโมท
ไม่อยากเดินก็โทรศัพท์

... ชีวิตมันง่ายไปมั้ย?

เราอยู่ในสังคมที่เต็มไปด้วยความรู้สึกจำเป็นจะต้องได้ทุกอย่าง "ทันที"
อยากกินอะไรก็โทรสั่ง 'ทันที'
อยากซื้ออะไรก็เปิดเว็บช้อปปิ้ง 'ทันที'
อยากได้อะไรราคาแพงก็ใช้บัตรเครดิตซื้อได้ 'ทันที'
อยากรู้เรื่องอะไรก็รีบกดโทรศัพท์สมาร์ทโฟนหา 'ทันที'
อยากระบายอะไรก็รีบพ่นความในใจออกมาสู่โลกออนไลน์ 'ทันที'

... จน 'บางที' เราก็ลืมเลือนไปว่าขั้นตอนที่เราเคยต้องรอมันหายไป
... จน 'บางที' เราก็ลืมเลือนชีวิตมีเรื่องลำบาก มีเรื่องต้องทน มีเรื่องต้องรอ
... จน 'บางที' เราก็ลืมเลือนว่าจะรับมือกับเรื่องเหล่านี้ได้ยังไง

ทุกวันนี้ผมเห็นคนเป็นทุกข์มากกว่าคนมีความสุข
เห็นคนบ่นเรื่องความรัก บ่นเรื่องการงาน บ่นเรื่องเจอคนน่ารำคาญ

เพราะเรื่องเหล่านี้มันยังไม่มีเครื่องมืออะไร
มาช่วยจัดการให้ได้ทันที

ลองถอยตัวเองออกมาจากความสบายบ้าง
ให้ชีวิตเราได้เจอเรื่องไม่เป็นอย่างใจบ้าง
หาพื้นที่ในใจจัดเก็บและค่อยๆปล่อยเรื่องเหล่านั้นออกไปบ้าง
รู้จักแยกแยะระหว่าง 'ความทุกข์' กับ 'ความรู้สึกเป็นทุกข์' ออกจากกัน

ครั้งต่อไปที่คุณเอื้อมมือไปปรับแอร์คุณอาจจะรู้สึกว่าเราถูกรายล้อมไปด้วยเรื่องดีๆมากมายก็ได้

Note:
- ขอปิดด้วยเพลงที่ผมฟังติดกันมาสองวันแล้วนะครับ 'เช้าที่ไม่ต่างไป' โดยวงดนตรี ภูมิจิต

Know

2010-11-23T23:20:00.002+07:00

[image: St Stev @ flickr]

เส้นทางที่เราเดินกันอยู่นี้ แม้มันจะมีทิวทัศน์รอบข้างที่เหมือนกัน แม้ว่าจุดหมายปลายทางของเราจะเป็นที่เดียวกัน แต่ก็จงอย่าได้ไปตีความเอาว่าเรากำลังเดินอยู่ด้วยกัน

เวลาที่เราเดินกับเวลาที่เขาเดินอาจเป็นคนละเวลา
จังหวะในการก้าวเท้าของเรากับจังหวะของเขาอาจเป็นคนละจังหวะ
วิธีย่างเท้าของเรากับวิธีของเขาอาจเป็นคนละวิธี

ถ้าเราจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันนั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องมีทัศนคติต่อสิ่งต่างๆเหมือนกัน และถ้าเรามีทัศนคติต่างกันก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ควรที่จะอยู่ด้วยกัน

แม้เราจะชอบอาหารต่างกันแต่เราก็นั่งร่วมโต๊ะด้วยกันได้
แม้เราจะมีประสบการณ์ต่างกันแต่เราก็หัวเราะร่วมกันได้
แม้เราจะมีความฝันต่างกันแต่เราก็เป็นกำลังใจให้กันได้

เหมือน-ต่าง ต่าง-เหมือน
ไม่สำคัญเท่าเข้าใจ
เข้าใจเขา เข้าใจเราเอง

เข้า - ใจ
รู้ ด้วย ใจ
รู้ จัก ใจ

รู้ - ใจ
ใจ - รู้

รู้

Note:
- อย่าหาว่าเขียนไม่บ่อย หรือเขียนได้ไม่ดีเลยนะครับ แค่มาเขียนได้เท่านี้ก็พยายามเต็มที่แล้ว และยังอยากจะเขียนต่อไปครับ

One Day in 2010

2010-11-17T20:39:00.011+07:00

[image: lerk7]

เคยรึเปล่า - ที่บางวันตื่นนอนขึ้นมาแล้วรู้สึกได้เลยว่ามันจะต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆ
วันนี้ผมลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับความมั่นใจว่ามันจะต้องเป็นวันที่ไม่ดีแน่ๆ

ถึงจะฟังดูต่างกันโดยสิ้นเชิงแต่ทั้งสองความคิดนี้มันมีอะไรที่คล้ายกันอยู่
ในกรณีแรก หากคุณตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดี
ไม่ว่าระหว่างวันคุณจะพบเจออะไร คุณจะไม่รู้สึกว่ามันเลวร้ายมากนัก
แถมเรื่องเล็กๆที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวันก็สามารถถูกมองเป็นเรื่องดีๆได้

ส่วนกรณีของผมที่ตื่นมาพร้อมความรู้สึกว่าไม่มีทางมีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่ๆ
พอเจอเรื่องไม่ว่าเล็กน้อยแค่ไหนก็จะต้องรู้สึกแย่ไปหมด
เศษดินรถบรรทุกกระเด็นใส่ น้ำทิ้งหยดใส่ ของที่อยากกินหมด
และถ้าหากมีเรื่องที่แย่จริงๆเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวก็คือ
... "กูว่าแล้ว"

ถ้าใครรอตอนจบที่ได้แง่คิดสอนใจจากเรื่องนี้อยู่ อย่างที่เมื่ออดีตผมพยายามทำ
วันนี้ผมคงไม่สามารถคิดประดิษฐ์มันขึ้นมาได้ นอกจากบอกทุกคนว่า
"ขอให้นอนหลับสนิทยามค่ำคืน จะได้ตื่นมาพร้อมความสดใส"

... เท่านี้ล่ะครับวันนี้

Note:
- ไม่รู้มีคนรออยู่มั้ย แต่เรื่องงานแฟตของผมไม่มีกำหนดตอนต่อไปนะครับ เพราะอยากลงรูปให้ดูด้วย แต่คนถ่ายรูปหารูปไม่เจอ ... ก็รอไปด้วยกันครับ

Fat Impression

2010-11-09T20:07:00.015+07:00

[image: Sittichai Jittatad @ deephead.com]

งานแฟตกับผมนับว่ามีความผูกพันกันมายาวนานพอสมควร แม้ว่าผมจะไม่ใช่กลุ่มผู้บุกเบิกที่ไปเทศกาลดนตรีนี้ตั้งแต่หนแรกที่โรงงานยาสูบก็ตาม แต่หากนับจำนวนชั่วโมงที่อยู่ในงานนี้ ผมค่อนข้างมั่นใจว่าไม่น้อยกว่าใครแน่นอน แม้กระทั่งทีมงานก็เถอะ เพราะว่าผมมักจะต้องไปตั้งแต่วัน set up + soundcheck ในวันงานจริงก็จะไปตั้งแต่เช้าของวันแรก (เช้าตรู่ในบางครั้ง) และอยู่กระทั่งปิดงานวันที่สอง จนคนงานเข้ามาเก็บกวาดสถานที่นั่นแหละถึงจะได้กลับ

ผมไม่สามารถตอบได้ว่าผมชอบงานแฟตมากน้อยเพียงใด เพราะความรู้สึกที่มีต่อเทศกาลนี้มันเปลี่ยนไปอยู่ตลอด บางมุมผมก็ชอบที่เรามีงานที่ทำให้ได้ดูโชว์ดนตรีแปลกๆจำนวนเยอะๆในงานเดียว ในราคาไม่แพง (หรือฟรีในครั้งแรกๆ) การจัดคอนเสิร์ตพร้อมกันหลายๆเวทีให้เราต้องตัดสินใจเลือกดูได้แค่วงเดียวในช่วงเวลาหนึ่งก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง theme งานและสถานที่ที่เปลี่ยนไปตลอดทุกครั้งก็ทำให้ชื่นชมความพยายามของทีมงาน(ไม่ว่าสุดท้ายจะได้ผลตอบรับที่ดีหรือไม่ก็ตาม) และมีน้อยงานนักที่เราจะได้พบเพื่อนร่วมรสนิยม และพูดคุยกับศิลปินได้อย่างใกล้ชิดอย่างงานแฟต

กลับกันในอีกหลายๆมุมก็มีเรื่องที่ไม่ชอบอยู่เช่นกัน เช่นการที่ศิลปินอิสระบางท่านมองว่ามันเป็นงานสำคัญที่สุดประจำปีจนหลายคนที่ผมรู้จักต้องพยายามเร่งให้งานเสร็จทันขายในงานแฟตเหมือนว่าเส้นทางการเป็นศิลปินขึ้นอยู่กับงานนี้งานเดียวเท่านั้น หรือบางทีก็มีคนที่ตั้งหน้าตั้งตาจะมาหาผลกำไรจากงานเพียงอย่างเดียวโดยละเลยความกลมกลืนกับงานไปเสียสนิท รวมไปถึงความตั้งใจของศิลปินหรือค่ายเพลงที่จะมานำเสนอผลงานในเทศกาลนี้ที่ถดถอยลงไป สังเกตได้จากบูธที่ว่างเปล่าหลังประตูเข้างานเปิดแล้ว ต่างจากงานครั้งแรกๆที่ค่ายเพลงดูจะตื่นเต้นกับการได้มาร่วมงานแบบนี้มาก ซึ่งนั่นก็อาจเป็นเพราะปัจจุบันมีสิ่งที่ถูกเรียกว่าเทศกาลดนตรีเกิดขึ้นแทบทุกเดือนจนไม่เหลือความน่าตื่นเต้นแล้วก็เป็นได้

และที่คนอย่างผมจะไม่บ่นไม่ได้ก็คือเรื่องของกลุ่มคนจำนวนมากที่เข้ามายังงานเพียงเพื่อแสดงออกถึงอัตตาความ cool ในรูปแบบของตนเองโดยไม่สนใจว่าวัตถุประสงค์หรือกฎเกณ์ภายในงานเป็นอย่างไร

หากเหมือนว่าผมเริ่มเข้าสู่วัยกลางคนที่มองอดีตเป็นเรื่องสวยงามกว่าเหตุการณ์ปัจจุบัน และมีมุมมองปฏิเสธค่านิยมและพฤติกรรมของคนรุ่นใหม่ก็ไม่ผิดนัก เพราะผมก็ยังมีความอยากส่วนตัวที่ให้คนรักเรื่องราวของดนตรีให้ถึงแก่นของมันมากกว่าการเสพมันแบบฉาบฉวย ซึ่งมันคงไม่มีวันเป็นความจริงได้เพราะไม่ว่าอย่างไรยุคสมัยใดกระแสความฉาบฉวยนั้นย่อมเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักอันเป็นตัวผลักดันทิศทางของธุรกิจต่างๆซึ่งเป็นแหล่งเงินทุนที่ทำให้เกิดงานที่ไม่น่าจะทำเงินจากกลุ่มคนเพียงหยิบมือได้

ที่เขียนมาข้างต้นนั้น ความตั้งใจแรกมันควรจะเป็นบทเกริ่นนำของสิ่งที่ผมกำลังจะเขียนต่อไป นั่นก็คือความทรงจำของผมเกี่ยวกับงานแฟตในแต่ละครั้งที่ผ่านมา แต่มองไล่ย้อนกลับขึ้นไปก็รู้สึกว่ามันเริ่มยาวกว่า entry ปกติที่ผมเคยๆเขียน หากเขียนต่อไปมันก็คงจะยาวอย่างมหาศาลเพราะความทรงจำในแต่ละปีนั้นมันช่างเยอะเหลือเกิน ขืนเขียนทั้งหมดไปคงไม่ทำให้ใครรู้สึกดีกับมันแน่ๆ

... ก็ขอยกไปไว้โอกาสหน้าละกัน

(ยินดีให้ติดตามอ่านตอนต่อไป)

Note:
- ลองทำสิ่งเนิร์ดๆด้วยการนับชั่วโมงที่อยู่ในงานแฟตแต่ละปีดู นับเฉพาะวัน set up และวันงานเท่านั้น (ไม่นับวันสำรวจสถานที่) ผลออกมาดังนี้:

ครั้งที่ 1 โรงงานยาสูบ
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 0 ชั่วโมง
ครั้งที่ 2 ห้างอิมพีเรียล ลาดพร้าว
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 0 ชั่วโมง
ครั้งที่ 3 สวนสยาม
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 48 ชั่วโมง
ครั้งที่ 4 สนามม้านางเลิ้ง
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 46 ชั่วโมง
ครั้งที่ 5 แดนเนรมิต
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 33 ชั่วโมง
ครั้งที่ 6 IMPACT Challenger Hall
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 35 ชั่วโมง
ครั้งที่ 7 IMPACT Challenger Hall
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 0 ชั่วโมง
ครั้งที่ 8 IMPACT Challenger Hall
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 32 ชั่วโมง
ครั้งที่ 9 IMPACT Challenger Hall
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 31 ชั่วโมง
ครั้งที่ 10 ลานทะเลสาบเมืองทองธานี
ระยะเวลาที่อยู่ในงานโดยประมาณ: 12 ชั่วโมง

รวมทั้งสิ้น 237 ชั่วโมง -- เยอะประมาณคนที่ไปงานทั้งสองวันทุกปี และอยู่ในงานตั้งแต่ประตูเปิดจนปิดงาน

- ภาพด้านบนเป็นภาพที่ผมชอบมากจากงานแฟตครั้งที่ 9 ถ่ายโดยคุณ สิทธิชัย จิตตะทัต (ช่างภาพสารคดีของกลุ่มช่างภาพ Hanuman และเว็บไซต์ deephead.com) -- เป็นภาพวันซาวด์เช็ค ขณะที่แม่บ้านกำลังทำความสะอาดพื้นที่ และต่างสงสัยว่าศิลปินที่ขึ้นมาซาวด์เช็คคนแล้วคนเล่าเหล่านั้นเป็นใครกัน

A Promise to Return

2010-11-09T15:14:00.003+07:00

[image: TheGiantVermin @ flickr]

ผมจะกลับมาเขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเขียนบล็อก
ผมจะกบลับมาเจขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเขจียนบล็อก
ผมจะกลับมาเขียนบล็อก
ผมจขะกดลับมาเขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเจียนบล็อก
ผมจะกบลัมาเขียนบล็อกผม
จะกบลับมาเขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเจัยนบล็อก
ผมจะกลับมาเขียนบล็ฏอก
ผมจะกลับมาเขียนบลฮอก
ผมจะกลับมาเขียนบล้ฮแก
ผมจะกลับมาเขียนบลฮฏ
ผมจะกละสยมาเขียนหยบลอก
ผมจะกบลัยมาเขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเขียนบลกอกห
ผมจะกลับใมาเขียนบล็อก
ผมจะกลับมาเขชัยนบลฮฏ
ผมจะกลับมาเขียนบลฮฏโ
ผมจักลัะยมาเขียนแดบลแ
ผมจะหกลัวยมาแกเขียนบล็อก
ผมจะปลับมาเขียนบลฮฏ
ฟมจะผลับมาเขัยนบลก
ผมจะกลับยมแาเชียนบลอก
ผมจะลกวยะมาเขียนบลอก
ผมจะหกลับมาเขียนบยลอแก

...
...
...

ผมจะกลับมาเขียนบล็อก

จริงๆ

แม้ว่าจะไม่ใช่ทุกวันเหมือนก่อน แต่ก็จะเขียนเรื่อยๆ -- สัญญา

Burned

2010-05-20T01:43:00.001+07:00

ผมตื่นมาเห็นกรุงเทพมหานครจมหายไปในกลุ่มควันที่พวยพุ่ง

และได้แต่นั่งดูกรุงเทพมหานครมอดไหม้ไปในกองเพลิงยามค่ำคืน

The First of the Decade

2010-03-01T03:15:00.003+07:00

นี่เป็น draft ที่ผมใช้เวลากับมันมานานที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา
นานจนพี่พีและคุณพีร์ตัดหน้าผมไปซะแล้ว (เสียหน้ามากๆ)
การใช้ภาษาของผมตอนนี้เมื่อเทียบกับอันก่อนๆดูจะต่างกันมาก
อาจจะทำให้คุณไม่ชอบ ... หรือคุณอาจจะไม่เคยชอบมาตั้งแต่แรกแล้ว
แต่นั่นก็ไม่สำคัญ เพราะคงสามารถใช้นิ้วมือนับจำนวนคนอ่านได้หมด

ผมแค่หวังว่าทุกคนจะสบายดี ...

........................................................................

We are not the same persons this year as last; nor are those we love. It is a happy chance if we, changing, continue to love a changed person.
W. Somerset Maugham (1874-1965)

ทุกๆคนต้องมีความเปลี่ยนแปลง ไม่มีใครเหมือนเดิมไปได้ตลอด
แค่ปีที่ผ่านมาคนรู้จักคุ้นเคยของผมก็เปลี่ยนงานกันนับสิบราย
เพื่อนหลายๆคนแต่งงานมีครอบครัว มีลูกหลานกันไป
บางคนอ้วนขึ้น บางคนผอมลง บ้างก็ดูโทรมลงมาก แต่ก็มีคนที่กลับดูดีผิดหูผิดตา
หลายๆคนที่เคยเป็นคนน่าเบื่อกลับมีชีวิตที่เต็มไปด้วยสีสัน
และหลายคนที่เคยเป็นคนที่น่าสนใจ กลับกลายเป็นคนหม่นหมอง

ชีวิตมันไม่ใช่ของแน่นอน

ผมเองเคยเป็นคนใจร้อน วันหนึ่งมารู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคนใจเย็น
แต่พอไม่ได้โกรธใครมานานหลายปี จู่ๆก็กลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายอีกครั้ง
ร่างกายที่เคยแข็งแรง คล่องแคล่ว วันนี้กลับรู้สึกอ่อนแอมากๆ
เรื่องที่เห็นคนอื่นทำแล้วเคยบ่นด่าคนเอาไว้ คงมีบ้างที่วันนี้กลับทำซะเอง
สิ่งที่เคยทำเคยพูดกับคนอื่นไว้ หลายทีพอเจอกับตัวเองแล้วรู้สึกว่าไม่ดีเหมือนกัน

ชีวิตมันไม่ใช่ของแน่นอน

เวลาที่รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง เรามักจะตกใจ ประหลาดใจ
ทั้งที่จริงๆแล้วทุกอย่างมันมีที่มา ส่วนความเปลี่ยนแปลงก็เป็นที่ไปตามทางของมัน
เราไม่ได้เปลี่ยนในชั่วข้ามคืน เราไม่ได้เปลี่ยนกันโดยไร้เหตุ
แต่เราเปลี่ยนเพราะทุกอย่างล้วนเปลี่ยน

เราเปลี่ยนเพราะเราเป็นผลของความเปลี่ยนแปลง
เราเปลี่ยนเพื่อส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลง

ชีวิตที่บอกว่าไม่แน่นอนมันเป็นผลและเหตุของชีวิตและเหตุการณ์อื่นๆ
เรามีเพียงจิตที่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น ก่อนที่วันหนึ่งจิตของเรานั้นก็จะหายจากไปเช่นกัน

เหมือนว่าเราเกิดมาเป็นเพียงกลไกทางธรรมชาติ ที่ทำให้ธรรมชาติเองดำรงอยู่ได้ต่อไป

........................................................................

ไม่มีคำสัญญาว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ แต่หวังว่าจะได้เจอทุกคนอีกครั้ง
ไม่ว่าผมหรือคุณจะเปลี่ยนไปแค่ไหนก็ตาม

A Quest for Questions

2009-11-19T13:56:00.004+07:00

[image: jamuraa @ flickr]

เคยมีเวลาที่คุณนั่งอยู่เฉยๆแล้วลองมองเรื่องราวต่างๆในชีวิตรึเปล่า?
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสิ่งที่ทำอยู่ในวันๆ เรื่องความฝันที่ต้องการ เรื่องผู้คนรอบๆตัว
มีใครเคยบอกไว้ ซึ่งผมก็จำไม่ได้และวันนี้ก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะหาคำตอบนั้นด้วย
"ยิ่งเราวิ่งเร็วขึ้น สิ่งรอบตัวเราก็จะยิ่งกลายเป็นเพียงภาพเบลอ"
ถ้าพอมีเวลาก็อยากชวนให้ลองหยุดคิดตั้งคำถามกับตัวเองดูบ้าง แทนที่จะถามคนอื่น

เราทำสิ่งที่ทำอยู่ทุกวันนี้ทำไม?
สิ่งที่เราทำมันทำให้ชีวิตเราหรือใครดีขึ้นบ้างมั้ย?
ความฝันที่เราเคยอยากทำทุกวันนี้เข้าใกล้หรือยิ่งออกห่างไปไกล?
ของที่เราเคยชอบตอนนี้ยังรู้สึกชอบมันรึเปล่า?
เพื่อนที่เคยสนิทชอบพอ ทุกวันนี้ยังอยากคุยด้วยบ้างมั้ย?

คำถามพวกนี้มันอาจจะไมได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของเรา
แต่อย่างน้อยนานๆทีมันก็ช่วยให้เราจำได้อีกครั้งว่าเราคือใคร

ก็อย่างที่บอกว่าถ้าว่างผมก็อยากชวนให้ลองถามตัวเองกันบ้าง
บางทีคำตอบที่ได้กลับมาอาจจะทำให้คุณแปลกใจ
อย่างน้อยๆผมก็แปลกใจกับตัวเองมาแล้วเหมือนกัน

HOME - Blog Action Day 2009

2009-10-15T21:34:00.003+07:00

เมื่อวันที่ 5 มิถุนายนที่ผ่านมานี้มีหนังสารคดีที่เปิดฉายพร้อมกัน 181 ประเทศทั่วโลก เป็นสถิติการเปิดตัวหนังที่เข้าฉายพร้อมกันมากที่สุดในโลก สารคดีเรื่องนั้นชื่อว่า 'Home'

Home เป็นสารคดีที่ถ่ายภูมิประเทศต่างๆทั่วโลกจากมุมสูงพร้อมการบรรยายประกอบเกี่ยวกับระบบนิเวศของโลก และผลกระทบที่มนุษย์สร้างให้กับระบบที่สมดุลนั้น ไม่ว่าเป็นผลจากการทำกสิกรรมที่ทำให้วงจรน้ำเสียไป การค้นพบน้ำมัน(ในสารคดีใช้คำเรียกน้ำมันที่ผมชอบมากๆว่า 'pocket of sunlight')ที่ทำให้เกิดการเผาไหม้ในเชิงอุตสาหกรรมหนัก ส่งผลให้เกิดความไม่เสมอภาคทางการเกษตรระหว่างเกษตรกรที่ใช้แรงงานกับเครื่องจักร การทำปศุสัตว์แบบใหญ่มหาศาลที่ต้องใช้ทรัพยากรอาหารราว 50% ของผลผลิตอาหารทั่วโลก (เยอะอย่างไม่น่าเชื่อ ในขณะที่มีผู้คนอดอยากในโลกนี้มากขึ้นเรื่อยๆ) มีภาพของเรือเดินสมุทรที่ทุกวันนี้สามารถแล่นผ่านน้ำแข็งขั้วโลกที่แตกเป็นชิ้นเล็กๆน้อยๆเพราะภาวะโลกร้อน และความเสี่ยงที่น้ำแข็งที่กรีนแลนด์และไซบีเรียละลายจะทำให้ก๊าซมีเทนใต้น้ำแข็งเหล่านั้นถูกปล่อยออกมา ส่งผลหนักหนากว่าคาร์บอน 20 เท่า

ความพิเศษของหนังสารคดีเรื่องนี้คือการที่ผู้ผลิตหนังเลือกที่จะเผยแพร่หนังภายใต้ข้อตกลงของ Creative Commons หรือการไม่มีลิขสิทธิ์แบบเต็มรูปแบบ เพราะต้องการให้หนังเรื่องนี้ได้รับการเผยแพร่ออกไปมากที่สุด ทุกคนสามารถดาวน์โหลด อัพโหลด ไรท์ใส่ดีวีดีแล้วส่งต่อให้เพื่อน เอาไปเปิดฉายตามที่สาธารณะได้เต็มที่ เพราะสาระของมันคือการที่ให้คนหมู่มากได้รับรู้ถึงปัญหาที่ใหญ่หลวงมากกว่าปัญหาผลประโยชน์จากลิขสิทธิ์ (ผมซื้อแผ่นแม่สายมาดู)

ผมดูสารคดีเรื่องนี้จบด้วยความอึ้งมากกว่าดู Inconvenient Truth มากๆ รู้สึกว่าตัวเราเล็กนิดเดียวแต่กลับสร้างปัญหาที่ใหญ่ขนาดที่เชื่อว่าคงไม่มีทางฟื้นฟูกลับสู่สภาพแต่ก่อนได้อีกแล้ว

แต่ความดีของ Home ที่ Inconvenient Truth ไม่มีคือคำตอบในตอนท้ายให้เราได้รู้ว่ายังมีความหวังและควรทำอย่างไรให้เราสามารถอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้แบบไม่เดือดร้อนธรรมชาติ

ก็ขอให้หามาดูกัน จะได้รู้ว่าเรื่อง Climate Change ที่เป็นประเด็นที่ชาวบล็อกทั่วโลกจะเขียนกันในวันนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย

Link:
http://en.wikipedia.org/wiki/Home_%282009_film%29
http://www.youtube.com/user/homeproject <--- แนะนำให้เริ่มดูจากที่นี่

Tell Me Why

2009-09-21T11:35:00.003+07:00

[image by: Daniel Y. Go @ flickr)

หยุดเขียนบล็อกไปพักใหญ่ๆ น่าจะเป็นการห่างหายที่นานที่สุดตั้งแต่เริ่มเขียนเมื่อปี 2005
สาเหตุของการหยุดไปสรุปได้ใจความที่สุดคือความขี้เกียจของเราเอง ไม่เฉพาะเขียนบล็อก แต่เป็นทุกเรื่อง
แต่จะพยายามจะกลับมาเขียนให้ได้บ่อยเท่าๆเดิมอีกครั้ง ตั้งใจว่าอาทิตย์นึงไม่อยากต่ำกว่า 4 entry

เหตุที่คิดจะกลับมาเขียนก็เพราะว่าแผนการที่วางไว้ในอนาคตจะต้องกลับมาเขียน(แบบฉลาด)เยอะมากๆ
ไม่ว่าจะเขียนเป็นบล็อก เขียนเรื่องที่คิด เขียนแสดงความเห็น เขียนรายงานข่าว เขียน เขียน เขียน และ เขียนอีกหลายที
ถ้าไม่ดึงนิสัยและอารมณ์รักการคิดแล้วเขียนให้กลับมาอยู่ในระดับเดิมน่าจะทำให้เกิดปัญหาแน่นอน

ลองเลยละกัน กับหนึ่งในหลายเรื่องที่ draft เอาไว้:

Tell Me Why

ช่วง 2-3 ปีมานี้ผมตั้งคำถามอยู่บ่อยๆว่าทำไมทุกวันนี้วงการดนตรีมันเสื่อมถอยลงทุกวัน
ถ้าถามหลายๆคนก็น่าจะรู้สึกแบบเดียวกัน แต่นี่ไม่ใช่การต่อว่าคนหรือบริษัทไหนนะ
ผมเชื่อว่าเกือบทุกคนที่ทำงานในแวดวงดนตรีรักงานด้านนี้ และให้ใจกับมันเต็มที่
เพราะเอาจริงๆมันไม่ใช่งานที่รายได้ดีกลับมาคุ้มความเหนื่อยเลย -- ถ้าใจไม่รักอยู่ไม่ได้หรอก

ถ้าแกรมมี่เอาเงินที่มีอยู่ทุกวันนี้ไปลงทุนทำอย่างอื่นจะรวยกว่านี้มั้ย? เป็นไปได้มากๆ
ถ้าวันนี้คุณไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม พูดออกจากปากมาว่า "ปีนี้เรางดทำเพลงแล้วเอาเงินค่าเพลงค่าโปรโมทไปสร้างคอนโดดีกว่า"
มั่นใจเลยว่ามันจะต้องเป็นคอนโดหน้าตาดีมากๆ(ที่ผมไม่มีปัญญาซื้อได้) ที่จะทำกำไรให้แกรมมี่มหาศาลกว่าที่เพลงทำได้นัก
แน่นอนว่ามันคงไม่มีทางเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น (การงดทำเพลงนะ แต่การไปสร้างคอนโดนั่นก็ไม่แน่ เพราะถึงไม่งดก็มีเงินมากพอ)
เพราะว่าเพลงมันคือตัวผลักดันให้ธุรกิจทุกส่วนในแกรมมี่เดินไปได้ ไม่ว่าจะวิทยุ โทรทัศน์ Digital Content หรือ Artist Management
พูดได้ว่าไม่มีเพลง ก็ไม่มีบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) และราคาหุ้นร่วงลงเร็วกว่าคุณจะพูดคำว่า"ตก"จบคำด้วยซ้ำ

แต่อีกเหตุผลนึงที่ผมคิดว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นก็เพราะว่าทุกคนที่ทำงานรักวงการนี้
ผมคนนึงล่ะที่รักการเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานสร้างสรรค์ ถึงจะไม่ได้ทำเองเพราะฝีมือไม่พอ
ชอบการพูดคุยกับคนที่ทำงานด้านนี้เหมือนกัน เพราะเรามีมุมมองที่น่าสนใจมาเล่าให้ฟังกันได้ตลอด
ชอบบรรยากาศการทำงานที่หาไม่ได้จากงานสายอื่นๆเลยจริงๆ
คุณไพบูลย์ คุณเล็ก-บุษบา หรือผู้บริหารไม่ว่าระดับไหนก็คงรู้สึกเดียวกัน ว่ามันเป็นเหมือนบ้านหลังใหญ่
คนที่เราเจอก็คือสมาชิกของครอบครัว งานที่เราทำก็เป็นเหมือนงานดูแลบ้าน
ความสุขของเราคือเวลาเปิดบ้านให้คนอื่นเข้ามาเยี่ยมชมแล้วเค้ามีความสุขเราก็มีความสุขด้วย

แล้วถ้าทุกคนเป็นแบบนั้นจริงๆ(ซึ่งผมคิดว่า 90% เป็นงั้นจริงๆ) ทำไมเวลาเปิดวิทยุถึงได้ฟังแต่เพลงน่าเบื่อขนาดนี้
ศิลปิน นักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง คนทำเบื้องหลัง คนทำงานก็เก่งขึ้นเรื่อยๆ อุปกรณ์การทำงานก็มีแต่พัฒนาขึ้น
แต่เพลงที่ถูกโปรโมทมันให้ความรู้สึกแห้งๆ แข็งๆ เซ็งๆ ทุกอย่างดูสำเร็จรูปไปหมด
จากประสบการณ์ที่ผมได้สัมผัสมานิดหน่อย ผมให้เหตุผลกับมันว่ามันเป็นเรื่องข้อจำกัดของคำๆเดียวว่า 'ธุรกิจ'

เมื่อเพลงถูกผลักดันจนกลายเป็นอาชีพ เป็นกิจการที่ทำเงินเลี้ยงชีพคนคนนึงหรือหลายพันคนได้
มันก็มีข้อผูกมัดและความกดดันที่จะต้องให้เพลงทุกเพลงที่ทำขึ้นมันทำเงินให้ได้ต่อไปอีกเรื่อยๆ
มีอยู่วันนึงผมนั่งกินข้าวอยู่แถวบ้านและบังเอิญมีโปรดิวเซอร์ท่านนึงนั่งคุยกับนักดนตรีรุ่นน้องโต๊ะติดกันพอดิบพอดี
ความเสือกทำให้ผมได้ยินเค้าคุยกันเรื่องเพลงที่กำลังแต่งอยู่ ยกตัวอย่างประโยคนึงของบทสนทนามาให้ดูกัน:
"ไอ้เพลงนี้นะ ถ้าร้องแบบปกติก็จะเป็น xx-yy-zz
แต่ถ้าตรงคำว่า yy เราใส่เอื้อนเสียงเข้าไปอีกนิด
เหมือนกับที่เพลง ABC ทำ มันก็จะฟังดูมีสเน่ห์ ติดหู และคนชอบได้"

ผมเคยได้ยินประโยคทำนองนี้มาหลายทีแล้วเหมือนกัน แต่วันนั้นผมสงสัยขึ้นมาว่าทำไมต้องพยายามหาทางให้คนชอบตลอด
นิดๆหน่อยๆก็ยังโอเค แต่พอมาทำแบบเป็นล่ำเป็นสัน เก็บทุกเม็ดในทุกเพลง เพลงมันก็เริ่มฟังดูจอมปลอมไปหมด
และส่วนใหญ่โปรดิวเซอร์นักแต่งเพลงพวกนี้นี่แหละที่เขียนเพลงเก็บไว้ใน song bank ของค่ายต่างๆ
พอมีนักร้องที่ร้องเพลงพอได้ หน้าตาดูดี ก็หยิบเพลงที่มีเนื้อหาเหมาะกับบุคลิกเข้ามาสวม ทำดนตรีใหม่ซะหน่อย พร้อมโปรโมททันที

พูดตรงๆผมทำใจยอมรับได้ที่จะมีศิลปินที่ขายหน้าตาที่หาเพลงที่คนอื่นทำไว้มาร้อง เพราะประเทศไหนๆก็ไม่ต่างกัน
แต่ว่าทำไมศิลปินที่มีความสามารถทำเพลงเองได้ถึงทำเพลงที่ออกมาให้ความรู้สึกแบบเดียวกันเลย

... มันเกิดอะไรขึ้นกับดนตรีที่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ บอกผมหน่อย?

Very Odd!

2009-08-31T16:40:00.003+07:00

สละเวลางานประมาณ 10 นาทีเพื่อเพลงแห่งวินาทีนี้ ขอบคุณ The Richman Toy ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผม publish อะไรบนบล็อกนี้อีกครั้งหลังจากเอาแต่ draft มานาน

Note:
- upload รูปเข้า blogger ตรงๆนี่ทำให้รูปแย่ลงเยอะเลยแฮะ

Long Weekend of Thoughts

2009-07-09T10:20:00.006+07:00

[collage by: lerk7]

Saturday:

Nawamin City Avenue บนถนนนวมินทร์อยู่ห่างจาก The Crystal เลียบทางด่วนรามอินทราไม่เกิน 4 กิโลเมตร แต่คนที่ไปเดินเล่นและใช้บริการต่างกันอย่างมาก
ทั้งสองที่ที่ว่านี่ห่างจากตลาดปัฐวิกรณ์บนถนนนวมินทร์ราวๆ 7 กิโลเมตร แต่คนที่อยู่ที่นั่นยิ่งต่างออกไปอย่างมาก
ตลาดปัฐวิกรณ์คือหลักฐานว่ามีคนจำนวนมากอยากทำอะไรเป็นของตัวเองแต่ไม่ประสบความสำเร็จ

Sunday:

ในเวลา 4 ชั่วโมงคุณสามารถโหลดเพลงแบบละเมิดลิขสิทธิ์โดยไม่ต้องวางแผนล่วงหน้าว่าวันนี้อยากได้เพลงอะไรได้ราวๆ 40 อัลบั้ม ด้วยอินเตอร์เนทที่เร็ว 1Mbps
ของเล่นที่ชื่อว่าฟิงเกอร์บอร์ด (ไม่ใช่ช่องระหว่างเฟร็ทกีตาร์ที่เรากดคอร์ดกันนะ) กำลังกลับมาฮิตแบบเงียบๆ และเล่นโคตรยากแต่คุ้มค่าที่จะฝึกฝน ส่วนสาเหตุของการกลับมาน่าจะเป็นเพราะมันกลายเป็น app ใน iPhone + iPod Touch ละมั้ง
เนื้อที่ร้าน กิว กิว เต้ อร่อยก็จริง แต่ไม่อร่อยขนาดที่เราจะทรมานตัวเองไปร้านนี้อีกเป็นหนที่สอง และสภาพโดยรวมไม่ทำให้รู้สึกยินดีจะจ่ายเงินค่าเนื้อจานละ 2,500 บาทแน่ๆ (ไม่ว่าเนื้อมันจะดีและเยอะแค่ไหน)
คนบางคนสามารถเปลี่ยนไปได้อย่างมากเพียงแค่เปลี่ยนสายงานได้ไม่ถึงครึ่งปี
คนบางคนกลัวการเป็นคนไม่สำคัญจนต้องพยายามทำทุกวิถีทางให้ถูกสังเกตและมีคนรับฟัง ถ้าต้องการแบบนั้นจริงไปอยู่บน youtube ดีกว่ามั้ย??
ความเหี้ยไม่ต้องการเหตุผลมารองรับ คนบางคนรู้ตัวว่าผิดก็ยังสามารถเหี้ยใส่คนที่ไม่ผิดได้หน้าตาเฉย

Monday:

อยากแนะนำให้ทุกท่านรู้จัก Lucky ฟิล์มสี 35mm คุณภาพดีราคาถูก 40 บาทต่อม้วนเท่านั้น
ถนนจากกรุงเทพไปกาญจนบุรีเป็นถนนที่ขับสบายมากๆ ในบรรดาถนนออกต่างจังหวัดนี่น่าจะเป็นถนนที่เราชอบที่สุด
ไม่มีหนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวกาญจนบุรีขายในจังหวัดกาญจนบุรี (จริงๆแล้วมี แต่หายากมากๆ)
มีหลายคนบอกว่าผัดไทยที่ร้าน ซุ่นเฮง ณ สี่แยกลาดหญ้า กาญจนบุรี อร่อยมาก (บางคนถึงกับบอกว่าอร่อยที่สุดในโลก) แต่สำหรับเรานี่เป็นอีกหลักฐานว่าโลกนี้มีสื่งที่เหี้ยแบบไม่อายฟ้าดิน เพื่อการเอาใจคน 10 กว่าคน คนอีกราว 30 คนที่มาถึงก่อน ต้องรอมันกินจนเสร็จอิ่มคิดเงินกลับบ้าน -- แน่นอนว่าเราไม่รอและเขวี้ยงเงินค่าเป๊ปซี่ 1 ขวด น้ำแข็ง 1 ถังและค่าหลบฝน 1 ชั่วโมงใส่ร้านมันไป
ถึงเราจะไม่ได้กิน เราก็มั่นใจว่านี่ไม่ต่างจากผัดไทยประตูผี ข้าวเหนียวมะม่วงป้าเจือ โรตีตลาดหัวหิน โรตีสายไหมอยุธยา เครปป้าพร หรือร้านไหนๆที่คนไปรอนานๆแบบไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่ร้านข้างๆหรือร้านแถวบ้านมันอร่อยเท่ากัน
เกิดความสงสัยขึ้นมาว่ามีคนพยายามเดินทางไปสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆเพียงเพื่อดื่มเหล้าและทำลายบรรยากาศคนอื่นๆ แค่นั้นจริงๆหรือ?
ตอนนี้เราสามารถถ่ายรูปด้วยกล้อง Fuji Instax Mini 7s ได้โดยไม่ต้องเล็งผ่าน viewfinder อย่างแม่นยำสุดๆ
ร้านคีรีธารา ริมแม่น้ำแควอาหารไม่ได้วิเศษเลิศเลอ แต่บริการโคตรจะดีเลยครับ
ถ้าอยากลองดูรีสอร์ทที่ไม่ลงทุนเยอะแต่ไม่ขี้เหร่แนะนำให้ไปอินจันทรี (Inchan Tree) ใกล้ๆสะพานข้ามแม่น้ำแคว

Tuesday:

ผึ้ง เป็นแมลงที่ไวต่อกลิ่นน้ำหวานมาก แยมส้มมาตั้งบนโต๊ะไม่ถึง 1 นาทีมีผึ้งมารุมที่จานเราแล้วเกือบครึ่งรัง (ถ้ารังนั้นมีแค่ 20 ตัว) และพยายามจะมาเกาะกินคราบแยมบนปากเราด้วย
นั่งดู หม่ำ on Stage จากช่องเคเบิ้ลในห้องพัก ได้ฟังน้าแอ๊ดร้องเพลงทะเลใจแล้วน้ำตาซึม คนอื่นว่าไงไม่รู้ แต่ถ้าถึงวันที่จะไม่มีโอกาสได้ฟังได้ดูคาราบาวสดๆอีกเราคงเสียใจมากแน่นอน
กาญจนบุรีสามารถพัฒนาให้เป็นจังหวัดที่น่าไปมากๆได้ ขอแค่คนเริ่มไปลงทุนกัน (ไปลงทุนกันเถอะ)
หลังจากปตท.ไปเทคโอเวอร์กิจการปั๊ม Jet อรรถรสในการขับรถทางไกลข้ามจังหวัดก็ลดลงไปเยอะมากๆ เพราะคุณจะหมดโอกาสพูดว่า “ขอแวะเจ๊ตหน่อย” กับเพื่อนร่วมทาง
Union Mall ลาดพร้าวมีคนไปเยอะขึ้นแล้ว อย่างน้อยๆก็หาที่จอดรถยากขึ้นล่ะ ไม่รู้รถคนมาดูหรือรถคนขาย แต่เราไปหาซื้อแม็กกาซีนเก่าต่างประเทศที่ชั้น 3 (ใครรู้จักว่าที่ไหนมีเยอะๆช่วยบอกด้วย)
ยิ่งฟังอัลบั้ม‘ทิงนองนอย’ ของโมเดิร์นด็อกก็ยิ่งชอบ ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรให้คิดต่ออีกเยอะจริงๆ

A Bum's Life

2009-07-05T11:50:00.008+07:00

Entry นี้ตั้งใจไว้นานแล้วว่าจะลองเขียนด้วยวิธีการใหม่ๆบ้าง
ก็คือจะใช้ภาพจาก Google Earth บรรยายด้วยการคำพูดโดย Illustrator
และอัพขึ้นให้คนอ่านด้วย Windows Live Writer

ประมาณปีที่แล้วเราได้พบเจอคนไร้บ้านคนหนึ่งขณะขับรถอยู่บ่อยๆ
อาจจะไม่ได้ฟังดูแปลกหรือน่าติ่นเต้นเท่าไหร่ที่เราจะเจอใครซ้ำๆ
แต่ที่มันน่าสนใจสำหรับเรื่องนี้ก็คือสถานที่ๆเราเจอเค้าแต่ละทีนี่มันดูไกลกันมาก
และสภาพของเค้าก็เด่นสะดุดตามากๆ

คุณคนไร้บ้านคนนี้เค้าเป็นชายอายุราวๆ 30 ผมเผ้ารุงรังตามประสา เนื้อตัวก็ดำสกปรก
และเค้ามักจะเดินอยู่ริมถนนมืดๆตอนกลางคืนแบบเสี่ยงให้รถเฉี่ยวชน โดยไม่ใส่เสื้อผ้าซักชิ้น
เราไปเจอเค้าใน 4 สถานที่ต่างกันตอนกลางคืน แต่กี่ครั้งๆก็คือยังอยู่ในสภาพที่ว่านี่

จุดแรกที่เจอตอเลิกงานประมาณ 1 ทุ่ม ที่ 5 แยกลาดพร้าว

จุดที่ 2 ตอนกลับจากมหา’ลัย ประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง แถวพระราม 9

จุดที่ 3 กลับจากมหา’ลัยอีกแล้ว 5 ทุ่มกว่าๆ ถนนใต้ทางด่วนซอยหมอเหล็ง

จุดที่ 4 ไปไหนจำไม่ได้ราวๆ 3 ทุ่ม แยกสุทธิสาร

ทั้งหมดนี้เจอภายใน 2 สัปดาห์ แต่ให้ดูแบบนี้อาจจะงงๆว่าที่ไหนคือที่ไหน
ไม่เป็นไร Google Earth ช่วยคุณได้

ทุกครั้งที่เจอเค้าจะต้องอยู่ในมุมอับแบบที่ถ้าไม่มีสติคงชนแน่ๆ และยืนนิ่งเหมือนโพสให้คนวาดรูป
ครั้งแรกยืนเกาะรั้วใต้สะพาน ครั้งที่สองยืนนิ่งริมถนน
ครั้งที่สามยืนถือไม้อะไรไม่รู้ใต้ทางด่วน ครั้งที่สี่สวมหูฟังที่ไม่ได้เสียบกับอะไร

เจ๋งจริงๆให้ตายเถอะ

Note:
- Windows Live Writer เหมือนจะดี แต่อัพโหลดรูปขึ้น blogger ไม่ได้
- เสียเวลามากๆ การทำอะไรแบบนี้

Dark Side Story

2009-06-26T01:31:00.004+07:00

[image by: eco-photography @ flickr]

ธีรดล แกสตั้น เคยบอกเอาไว้ในหนังสือ Flure Therapy ใจความคร่าวๆคือ
การที่เขาไปร่วมงาน(คอนเสิร์ต)กับอรอรีย์ จุฬารัตน์เป็นเสมือนการปลดปล่อยความบ้าในตัว
ชำระด้านมืดของตัวเองเพื่อให้สามารถกลับมาทำเพลงกับฟลัวร์ได้อย่างเป็นฟลัวร์เต็มที่

เราว่าทุกคนก็มีด้านมืดในใจทั้งนั้น มากบ้างน้อยบ้าง เก็บอยู่บ้างไม่อยู่บ้าง
ซึ่งคำว่าด้านมืดนั้นไม่ได้แปลว่าด้านที่เลวร้าย หรือน่าหวาดกลัวเสมอไปหรอก
สำหรับเราด้านมืดคือความเป็นตัวของตัวเอง ที่ฝืนกับภาระหน้าที่ที่รับผิดชอบอยู่
ทุกคนมีความฝัน มีอุดมคติ แต่บทบาทของตนในสังคมมักไม่เปิดโอกาสให้แสดงออกมา
ดังนั้นถ้ามีโอกาสที่สามารถทำแบบนั้นได้ ก็ย่อมอยากจะระบายปลดปล่อยมันออกมาให้สุด
ก่อนที่จะต้องกลับไปสวมหมวกบทบาทที่สังคมคาดหวังไว้อีกครั้งหนึ่ง

ในชั้นเรียนวิชาการตลาด อาจารย์ท่านหนึ่งได้พูดเอาไว้ว่า
คนเราส่วนใหญ่จะมีรองเท้าอยู่สามคู่
คู่แรกเป็นรองเท้าที่ใส่ไปทำงานเป็นประจำ
คู่ที่สองเป็นรองเท้าสวยๆไว้ใส่เฉพาะเวลาไปออกงาน
และคู่ที่สามคือรองเท้าแบบห่วยๆใส่สบายๆในวันว่าง
ความหมายของรองเท้าคู่แรกก็คือบุคลิกของเราที่เป็นไปตามบทบาททางสังคม
รองเท้าคู่ที่สองคือภาพลักษณ์ที่เราอยากจะแสดงให้คนอื่นเชื่อว่าเราเป็นอย่างไร
และคู่ที่สามคือตัวตนจริงๆอย่างที่เราเป็น โดยไม่ได้คำนึงว่าคนอื่นคิดอย่างไร

สัดส่วนความบ่อยในการใส่รองเท้าแต่ละแบบของแต่ละคนย่อมไม่เท่ากัน
บางคนใช้เวลาอยู่กับรองเท้าคู่แรก อีกคนนึงก็พยายามจะใส่คู่ที่สองตลอดเวลา
อาจจะมีคนกลุ่มนึงที่โชคดีที่สามารถใส่คู่ที่สามได้บ่อยๆ หรือแม้แต่สามารถใส่ไปทำงานได้
หลายๆคนอาจจะคิดว่านั่นน่าอิจฉา (ในแวบแรกเราก็คิดเหมือนกัน) แต่พอมาคิดดูดีๆแล้วไม่เลย
เพราะถ้างั้นก็ต้องพยายามทำบุคลิกให้เข้ากับรองเท้าบ้านๆคู่นั้นอยู่ดี
เพราะกลายเป็นว่าสังคมคาดหวังให้เราใส่คู่นั้นอยู่ตลอดเวลา
ไม่ว่ารองเท้าแบบไหนใส่นานๆโดยไม่เปลี่ยนเลยมันก็คงจะไม่ดีทั้งนั้น

พอคิดยังงี้แล้ว คนที่น่าอิจฉาน่าจะเป็นคนอย่างธีรดลนี่แหละ
รองเท้าคู่แรกก็สบายเท้าดี แต่ก็ยังมีโอกาสให้ใส่รองเท้าคู่ที่สามได้บ่อยๆด้วย

Note:
- ไม่เข้ามาเขียนนานๆ เล่นเอาเกือบลืมวิธีใส่รูปประกอบแน่ะ

Riding Facebook Wave

2009-06-19T04:33:00.004+07:00

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่ได้มาอัพเดทนานมาก นั่นเป็นเพราะกำลังอินอยู่กับ facebook มากๆ
อันที่จริงเราสมัคร facebook ไว้นานมากแล้ว ราวๆ 2-3 ปี แต่ก็ไม่ได้เล่นมันเลย
ตอนนั้นรู้สึกว่าระบบ application มันซับซ้อนและรกหน้า profile ของเรามากๆ
นั่นเป็นเพราะเราคุ้นกับการบริหารหน้า profile ส่วนตัวให้เป็นตามที่ต้องการ
ก็เหมือนๆที่ทำกันใน myspace หรือ hi5 นั่นแหละ ทุกคนก็แต่งให้หน้าของตัวเองเป็นตัวเองที่สุด

แต่ facebook มันไม่ใช่แบบนั้น ซึ่งก็ต้องยอมรับว่าตอนนั้นไม่เข้าใจเลย
เราพยายาม 'ควบคุม' ให้หน้า profile เราแสดงข้อมูลอย่างที่เราต้องการเท่านั้น
ซึ่งไปๆมาๆมันทำให้เรารู้สึกว่ามันปรับอะไรยากเหลือเกิน ก็เลยเลิกราไปนาน
จนกระทั่งได้รับ email จาก facebook ถี่ขึ้นเรื่อยๆในช่วงหลัง ทำให้รู้ได้ว่ามันกำลัง 'มา'
ก็เลยคิดว่าจะให้โอกาสมันลองดูอีกซักทีเหมือนกับตอนที่ให้โอกาส hi5 อีกทีเมื่อปีก่อน

ด้วยความที่ facebook ปรับลักษณะการใช้งานให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นเยอะ
และเราศึกษาเว็บมามากขึ้นด้วยทำให้เห็นประโยชน์ที่แท้จริงของมัน
หน้าที่สำคัญที่สุดของ facebook ไม่ใช่ profile แต่เป็นหน้า news feed ที่อัพเดทเพื่อนเราต่างหาก
(เราอาจจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้ตัวก็ได้นะเนี่ย)
ถ้า hi5 กับ myspace เอาตัวเราเองเป็นที่ตั้ง facebook ก็คือสิ่งตรงกันข้ามที่เอาเรื่องคนอื่นมาใส่ให้เรา
เรามีหน้าที่แค่คอยดูว่าคนอื่นทำอะไรแล้วก็ไปคอมเม้นท์ทักทายเรื่องเหล่านั้นของเค้า
ถ้าอยากอัพเดทตัวเองก็ทำได้แบบง่ายๆ เรียบๆ และให้คนอื่นรับรู้มากกว่าความพอใจของตัวเอง

เทียบแล้ว hi5 อาจจะเหมาะสมกับการทำ branding ให้คนรับรู้ว่าเราคือใคร
แต่ถ้าอยากสื่อสารให้ได้ผล facebook ดูจะเป็นช่องทางที่หวังผลตอบรับได้ดีกว่ามาก
นั่นเพราะว่าผู้รับสารพร้อม(และรอคอยด้วยซ้ำ)ที่จะรับข่าวสารใหม่ๆอยู่เสมอ

สาเหตุที่ผู้ใช้ facebook ชาวไทยมีการเติบโตที่รวดเร็วน่าจะเกิดจาก:
1. กลุ่มคนไทยในต่างประเทศโดยเฉพาะสหรัฐที่เล่นกันเยอะตามคนอื่นในประเทศ ส่งผลให้เพื่อนที่อยู่เมืองไทยลองเล่นตาม และขยายวงกว้างไปในที่สุด
2. การปรับการใช้งานให้ง่ายขึ้นเรื่อยๆ ไม่ซับซ้อนเหมือนแต่ก่อน
3. interface ภาษาไทยที่นับว่าเป็นเว็บที่แปลได้ดีที่สุดเท่าที่เจอมาเลย
4. application การทำ quiz ที่แพร่หลายมากๆจริงๆ
5. จำนวนนักการตลาดที่หันมาใช้ facebook เป็นช่องทางการโฆษณาอย่างชัดเจน เนื่องจากสามารถกำหนดกลุ่มเป้าหมายได้โดยละเอียดมาก (selective communication) และควบคุมงบประมาณการประชาสัมพันธ์ได้อย่างสมบูรณ์

ด้วยเหตุเหล่านี้น่าจะส่งผลให้ปีนี้เป็นปีที่ facebook มีอัตราการเติบโตในประเทศไทยสูงที่สุด
คาดว่าคนไทยที่เล่น hi5 ไม่ต่ำกว่า 30% จะมีบัญชี facebook อยู่ด้วยภายในสิ้นปีนี้

ส่วนตัวเราก็ขอหมกมุ่นอยู่กับมันอีกสักนิดละกัน เพราะเราเจอโอกาสมากมายจริงๆในนั้น

... แล้วเดี๋ยวก็จะกลับมาอีกทีดังเดิม

Note:
- จำนวนผู้ใช้ facebook ที่อยู่ในประเทศไทย 648,800 ราย แบ่งเป็น

เพศ:
ชาย 266,000 ราย
หญิง 359,780 ราย
ไม่ระบุ 23,020 ราย

อายุ:
13-18 ปี 87,800 ราย
19-23 ปี 183,040 ราย
24-30 ปี 216,480 ราย
31-40 ปี 113,240 ราย
41 ปีขึ้นไป 49,340 ราย
ไม่ระบุ 48,240 ราย

ใครจะเอาข้อมูลพวกนี้ไปใช้ทำอะไรก็ยินดีนะ

Home of Our Father

2009-06-13T23:01:00.003+07:00

ขอออกตัวอย่างแรงก่อนเลยว่า Entry นี้มิได้มีเจตนาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพหรือเจตนาในทางไม่ดีใดๆทั้งสิ้น
คือว่าวันนี้ไปร้านศึกษาภัณฑ์ที่ชั้น 3 ห้าง Future Park รังสิตมา (ต้องบอกให้ละเอียดเพราะเดี๋ยวจะได้ไม่เข้าใจว่าเป็นเรื่องแต่ง)
สายตาเหลือบไปสะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนึ่ง ซึ่งกลับบ้านมาหาข้อมูลเพิ่มเพื่อมาเขียนถึงทันที ได้ความดังนี้

“บ้านพ่อ”

วังสวนจิตรลดา

“......ไม่มีพระราชวังไหนในโลก เหมือนพระตำหนักจิตรลดา

และ บริเวณ..สวนจิตรลดา ที่เต็มไปด้วยบ่อเลี้ยงปลา และไร่นาทดลอง

อีกทั้งผองโคนม ผสมด้วยโรงสี และ โรงงานหลายหลาก ..

จึงพูดได้อย่างเต็มปากว่า...ในประเทศไทย ไม่มีช่องว่าง

ระหว่าเกษตรกรกับพระมหากษัตริย์ ผู้ทรงทำงานอย่าง...

หลังสู่ฟ้าหน้าสู่ดิน...ด้วยพระองค์เอง......”

หนังสือ "บ้านพ่อ" เป็นหนังสือ 3 มิติที่จัดทำขึ้นเนื่องในวโรกาสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม ปีพุทธศักราช 2542 โดยโครงการ ส่วนพระองค์สวนจิตรดา ร่วมกับ บริษัท ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์ จำกัด (มหาชน) ; ออกแบบ, เรียบเรียงเนื้อเรื่องโดย นพรัตน์ ศิลาเณร ; ภาพประกอบโดย ธงชัย วาษ์วานิชขจร, ธรรมรัตน์ ธรรมรงค์รัตน์, พีรธร สุขหนองบึง

Link แหล่งข้อมูลอ้างอิง:
OK Nation
สำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ
สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ขอย้ำว่าจำเป็นต้องบอกให้ละเอียดเพราะไม่งั้นคนจะคิดว่าเราแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเอง

สงสัยว่าเรื่องอะไรนะหรอ?? ก็สาเหตุที่เราสะดุดกับหนังสือเล่มนี้มันเป็นเพราะปกของหนังสือดังต่อไปนี้

... คือเราคิดมากไปหรือคนทำหนังสือเค้าคิดน้อยไปน่ะ ...

Suvarnabhumi : Land of Golden Hell

2009-05-11T11:39:00.003+07:00

พึ่งกลับจากมาเลย์ เหนื่อยโคตร แต่ขอบ่นหน่อยเถอะ (ช่วงหลังๆเป็นคนขี้บ่นมาก)
ทั้งๆที่ตั้งใจจะเขียนชื่นชมทริปนี้ว่าถึงเหนื่อยแต่ก็สนุกโคตร แต่ก็ต้องยกไปไว้ทีหลัง
เพราะมีวาระเร่งด่วนที่อยากให้ทุกคนรับรู้กัีน ถึงความห่วยของชาติไทยเรา

ถ้าเคยได้คุยกับเราบ่อยๆจะรู้ว่าเราโคตรเกลียดสนามบินสุวรรณภูมิ
ไม่แปลกเพราะหลายๆคนก็เป็นแบบนี้ ทั้งคนไทยเองและต่างชาติไหนๆที่เคยมาเหยียบแผ่นดินทองนี่
เราได้ใช้สุวรรณภูมิบ่อยมากพอสมควร และไม่เคยมีครั้งไหนที่รู้สึกดีเลยจริงๆ
อย่างที่รู้กันว่ามันออกแบบได้แย่และไม่คำนึงถึงการใช้งานของมนุษย์ที่เดินทาง
ทุกอย่างอยู่ไกลหรือไกลมาก ห้องน้ำอยู่ไหนวะ? เคาน์เตอร์เยอะยังไงก็ต้องต่อแถวยาวมาก (แม้แต่ PB Air!)
นี่คิดแค่้เรื่องการใช้งานล้วนๆเลยนะ อย่าเอาเรื่องการเมืองเข้ามาเกี่ยว เดี๋ยวจะยิ่งเซ็ง

เมื่อวานนี้เราเดินทางกลับมาถึงสุวรรณภูมิประมาณ 22:20 พร้อมกับอาการเหนื่อยสูงสุดและกระเป๋า 2 ใบ
เครื่องจอดไกลๆให้ลงแล้วต้องต่อรถ Shuttle (ยืน) มาที่ Terminal ใช้เวลาอีกประมาณเกือบ 10 นาที
จากทางเข้าที่รถจอดต้องเดินย้อนไปอีกด้านของ Terminal เพื่อผ่านจุดตรวจคนเข้าเมือง
และจากนั้นต้องเดินย้อนไปสุดอีกด้านของ Terminal สนามบินที่ใหญ่อันดับต้นๆของโลก (โคตรภูมิใจจริงๆ)
เมื่อรอรับกระเป๋าเสร็จก็เดินออกมาตามปกติ เห็นเลขประตู 9 เลยบอกให้คนที่มารอรับ(พ่อ)ขับมาที่ประตู 9
ปรากฏว่าเดินออกไปแล้วทางเดินไปขึ้นรถทางสุวรรณภูมิแห่งประเทศไทยได้เอารั้วมากั้นไม่ให้คนขึ้นรถ!
มองย้อนไปตามถนนทุกทางข้ามไปขึ้นรถมีรั้วกั้นตลอดแนว เลยขึ้นไปชั้นบนเพื่อให้วนมารับที่ขาออกแทน
ขึ้นไปปุ๊บพ่อโทรกลับมาบอกว่าไม่แน่ใจว่าวนยังไงให้กลับมาเจอที่เดิม - - - อะ หาทางลงกลับไปก็ได้
ใครเคยรู้บ้างว่าถ้าคุณอยู่ขาเข้าประเทศแล้วเดินขึ้นไปขาออกคุณจะไม่มีวันลงมาได้อีก!!!!
บันไดเลื่อนที่ขนานกันตอนขาขึ้นมามันเลื่อนขึ้นทั้งหมด เหลือบไปเห็นอันนึงไกลๆเลื่อนลงอยู่ รีบวิ่งเ้ข้าๆ
ไปถึงมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนึ่งนายและรั่วกันหนึ่งแผงตั้งขวางอยู่ ไม่ยอมให้ลงง่ายๆ
เราก็ถามว่าแล้วจะให้ลงที่ไหน เจ้าหน้าที่ท่านนั้นก็ชี้ไปทางลิฟต์ที่อยู่ถัดไป เราก็รีบวิ่งไปเข้าลิฟต์
ก็ปรากฏว่าชั้นผู้โดยสารขาเข้ามันไม่สามารถกดหยุดได้ (เหี้ยจริงๆ) ระหว่างนี้พ่อก็โทรมาเร่งไม่หยุด
เราเลยเดินไปหาเจ้าหน้าที่ท่านหนึ่งด้วยความฉุนเฉียวแล้วถามว่า "ขอโทษครับ ตั้งใจจะให้ผมลงไปยังไงครับ"
เจ้าหน้าที่ก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าเราไม่รู้เลยชี้ไปที่บันไดเลื่อนอีกฟากหนึ่งของ Terminal (Fuck!)
เราก็เลยวิ่ง (โคตรจะเจ็บขาเลยตอนนั้น) ไปขึ้นบันไดเลื่อนนั้น
ระหว่างที่ขึ้นด้วยความฉุนเฉียวอีกแล้วเลยขอเตะบันไดเลื่อนดังกล่าวไปแบบดังๆทีหนึ่งอย่างที่คนหันมามอง

วินาทีที่ลงมาถึงชั้นผู้โดยสารขาเข้าเราก็เข้าใจทันทีว่าทำไมอดีตนายกฯท่านหนึ่งถึงกับต้องกราบพื้น
เพราะเราก็อยากจะทำเช่นนั้นเหมือนกันเมื่อมาถึง

ขอบพระคุณสนามบินแห่งชาติที่ยอมปล่อยให้ได้ลงมาเหยียบชั้นนี้อีกครั้ง

Note:
- เจ้าหน้าที่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิกรุณาอ่านและทำความเข้าใจด้วยว่าพวกกระผมเป็นนักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเดินทางเยอะแค่ไหนกระผมก็ไม่มีทางมาสนามบินแห่งนี้บ่อยเท่าพวกท่านหรอก ดังนั้นก่อนที่จะปรับปรุ่งเพิ่มเติมอะไรแพงๆ ขอความกรุณาเพิ่มอุปกรณ์อำนวยความสะดวกพื้นฐานอย่างป้ายบอกทางให้พวกกระผมผมหน่อยเถอะ เพราะสนามบินที่ท่านทำงานกันนั้นใหญ่โตสมราคาจริงๆ แค่ป้ายบอกว่า "เดินไปขึ้นรถประตู 1-3" / หรือ "อย่าขึ้นไปชั้นบนยกเว้นว่าจะมีเวลาเหลือเพียงพอให้วิ่งไปอีกฟากของสนามบิน" อะไรแบบนี้ก็พอครับ ขอบพระคุณมากครับ

The Real Thing

2009-05-01T22:38:00.003+07:00

ขอโทษแฟน blog ทุกคนถ้าทำให้รู้สึกว่าวันนี้เราเขียนบ่อยเกินไป
เชื่อเถอะว่าไม่ได้คิดจะเขียนเยอะขนาดนี้ แต่พอดีมันมีเรื่องด่วนเข้ามา
เรื่องที่ว่านั่นก็คือเราเสือกไปเจอดาราคนหนึ่งมาเมื่อกี๊นี้เลย

สื่อมักกล่าวถึงดาราคนนี้ในเรื่องๆหนึ่งอยู่อย่างไม่ขาดช่วง
ผู้คนที่ไม่เคยเจอตัวจริงก็อาจจะคล้อยตามไปด้วย เพราะสื่อกรอกหูเหลือเกิน
จนกระทั่งวันนี้เราได้เจอตัวจริงในระยะใกล้ชิด ขอยืนยันเลยว่าที่สื่อพูดๆกันน่ะ ...

ไม่เกินเลยความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว สมราคาจริงๆ

ขอพูดด้วยความมั่นใจเลยว่า คนนี้น่ะ "ของจริง"

The Next Big Thing

2009-05-01T14:39:00.004+07:00

[image from BlackBook (www.blackbookmag.com)]

ดูหนังเรื่อง Milk ไปเมื่อคืนนี้หมาดๆ พอจบปุ๊บคิดทันทีว่าจะต้องมีคนคิดเหมือนเรา
คือคิดว่า James Franco คือนักแสดงที่จะขึ้นมาแทนที่ Heath Ledger ได้ในอนาคต
ไม่ใช่แค่เพราะบทคู่รักเกย์ในเรื่อง Milk เทียบได้กับบทคู่รักเกย์ใน Brokeback Mountain (ซึ่งเราไม่ได้ดู)
แต่ด้วย range ความสามารถในการแสดงที่กว้างมากๆ (ลองดู Pineapple Express สิ แล้วจะเข้าใจ)
ด้วยความขยันศึกษาคาแรกเตอร์และพยายามอินกับบทถึงแก่น ไม่ว่าจะเป็นตัวละครเด่นแค่ไหน
ด้วยความหลากหลายของหน้าตาที่อาจทำให้คนไม่ติดกับภาพจากหนังเรื่องเดียว
ทั้งหมดนี้คงไม่ยากที่จะเกิดความคิดแบบเดี่ยวกันนี้ขึ้นมาหรอก

ถ้าอยากรู้ว่ามีคนคิดแบบนี้เหมือนกันมั้ยก็ลอง search ชื่อสองคนนี้พร้อมกันดูนะ

Around the Blog

2009-05-01T13:34:00.004+07:00

พี่โอ๋เป็นรุ่นพี่ที่ได้รู้จักกันเป็นเวลาสั้นๆประมาณสองเดือนตอนทำงานที่หนึ่ง
ถึงจะได้ทำงานด้วยกันไม่นานแต่เราก็แอบอ่าน blog พี่โอ๋อยู่เรื่อยๆ
พี่โอ๋เล่าเรื่องได้สนุกและแอบใช้ภาษาหยาบคายสลับเพื่อเพิ่มความแมน (เดาเอา)
แต่ทุกเรื่องที่เล่ามีแง่คิดดีๆเสมอ ไม่เชื่อจะลอง copy เอามาให้ลองอ่านกัน

100 บาท กับความสุขเกินร้อย

วันนี้ไปกินข้าวฟู้ดคอร์ท
ที่โลตุ๊ดบางนา

หาที่นั่งไม่ได้ คนเต็มไปหมด

อ่ะนั่น คนกำลังลุกเลย
พอเค้าลุกป๊าบ
ผมพาแอนเข้าไปเสียบปุ๊บ
จัดแจงโอนย้ายซากจานและอาหารที่เหลือ
ไปวางริมโต๊ะทันที
บอกให้แอนจองโต๊ะไว้ ผมไปออกไปล่าอาหาร
ระหว่างนั้นโต๊ะข้างๆ ก็ลุกพอดี
ก็เลยเอาซากอาหารคนเก่าไปกองๆ รวมๆ กัน

พอยกอาหารกลับมา
กำลังจะกินข้าวเข้าปาก

เอ๊ะ เสียงก๊อกแก๊กๆ ข้างหลัง
โต๊ะที่เอาซากอาหารไปกองรวมๆ ไว้
หันไปใจหล่นตุบทันที
ยายแก่ชรามากๆ หิ้วถุงเน่าๆ มาด้วย
นั่งกินเศษอาหารที่ผมเอาไปวางกองไว้ตะกี้
ยายตั้งใจกินมาก ของเหลือมีเศษข้าว 3-4 คำ
น้ำแกง มีเต้าหู้กับผักเหลือนิดหน่อย
และที่สำคัญ เศษอาหารหลายๆ อย่างผสมอยู่กับทิชชู่ที่ใช้แล้ว

ผมควัก 100 บาทแอบไปหย่อนลงถุงเน่าแก

และตั้งใจกินข้าววันนั้นไม่ให้เหลือ
100 บาทไม่ได้มากถึงกับให้แกไปกินของดีๆ ได้

แต่ก็คงทำให้แกยิ้มได้หลังอาหาร

----------------------------------------------

หลายวันก่อน

ผมกำลังเดินกลับห้อง
เดินผ่านหน้าการไฟฟ้า
ตาคนนึงแต่งตัวสกปรกมอมแมม
เค้าเก็บขยะบริเวณแถวตึกออฟฟิคประจำ
อายุไม่ต่ำกว่า 70 ปี
ไม่เคยเห็นลูกหลานเค้ามาช่วยเข็นรถขยะ
เค้าเดินช้าๆ ตัวเปล่าๆ ข้างหน้าผม
สูตรเดิม
ผมควัก 100 บาท
แล้วสาวเท้าเดินไปให้ทันแก
สะกิดๆ
"ตาๆ ทำตังตกอ่ะ"
ตาแกเงอะงะๆๆ ทำท่าจะพูดว่าไม่ใช่ของแก
ผมจับยัดใส่กระเป๋าเสื้อแก แล้วเดินชิ่งอย่างรวดเร็ว

ผมเดินไปยิ้มไป คิดมุขนี้ได้ไงวะกู

แต่ความสุขผมเกิด

---------------------------------------------------------------

เมื่อวาน
ผมทำธุระแถวอนุสาวรีย์
เดินข้ามสะพานลอยฝั่งโรงบานราชวิถี
ผมเดินผ่านขอทาน 4-5 คนโดยไม่สนใจ
แต่สักพักผมต้องนั่งหยุดริมบันได
ยายกับหลานตัวเล็กๆ ขายตุ๊กตาถักตัวละ 20 บาท
"ขอพี่ตัวนึงคับ"
ผมควักแบ็งค์ร้อยส่งให้ตัวน้อย
แล้วทำเป็นโทรศัพท์เข้ามาพอดี
ลุกออกมาโดยไม่รอตังทอนกับตุ๊กตา
ไกลพอควรจึงค่อยหันไป

หาเรื่องอมยิ้มอีกแล้วกู

-----------------------------------------------------

เรื่องมันก็นานมาแล้ว

แม่ลูกคู่นึงนอนข้างฟุตบาท
แน่นอนแบ็งค์ร้อยถูกควักออกมาในทันที
ให้แอนเป็นคนเอาไปให้
กะจะไปมันเอาไปวางไว้เฉยๆ
ดันไปปลุกเค้าตื่น
เค้าก็ตกใจว่ามันจะมาทำอะไร
เค้าคงกลัวว่าไอ้แอนจะไปขโมยรองเท้าแตะเค้าละมั๊ง
เลยรีบๆ ให้แล้วรีบวิ่งออกมาแบบหน้าแหกๆ

ของแบบนี้มันอยู่ที่ศิลปะเฉพาะตัวจริงๆ

แต่ก็ทำให้ผมยิ้มได้เหมือนกัน

------------------------------------------
เรามักจะหาสิ่งรอบๆ ตัวเพื่อใช้เป็นสิ่งบันเทิงเสมอ
บางครั้งเราก็ยอมจ่ายมันเพื่อผ่อนคลาย
ไม่ว่าจะเป็นดูหนัง ร้องเพลง กินเบียร์ชิวๆ
100 บาทมากสำหรับคนที่ขาด
แต่น้อยนิดสำหรับคนที่เหลือ
ผมไม่ได้มาเล่าความดีของตัวเองให้โลกฟัง
แต่อยากจะเชิญชวนเข้าสมาคม 100 บาท
ซื้อสิ่งบันเทิงอีกรูปแบบหนึ่ง เดือนละครั้งเหมือนดูหนังแจ่มๆ สักเรื่อง
แล้วกลับมาเล่าให้ฟังกันหน่อยว่า
แต่ละคนมีมุกอะไรมาโชว์กัน
คนชนะจะได้รับการสรรเสริญเยินยอจนหน้าบานกันเลยทีเดียว

ขอรับรองว่า 100 บาทที่จ่ายไป

ผ่อนคลายเกินร้อยจริงๆ สาบาน

-------------------
ไม่จริงให้กระโปกผมมีอันเป็นไปในสามวันเจ็ดวัน

ข้อเสียของ blog พี่โอ๋คือมันคือ MSN Spaces ซึ่งช้ามากและ comment โคตรลำบาก
อีกอย่างคืออัพเดทไม่สม่ำเสมอมากๆ บางทีหายไปเป็น 2-3 เดือน
แต่ล่าสุดตั้งแต่พี่โอ๋แต่งงาน ไม่รู้เป็นไงอัพถี่เหลือเกิน ... มีปัญหาไรป่าววะพี่? 555

Note:
- ใครสนใจตามไปอ่านต่อก็เข้าไปดูที่ http://vazzup.spaces.live.com/
- ส่วนถ้าอยากดูรูปงานแต่งงานพี่โอ๋ก็ดูที่ http://ann-oh.com/

Seven Intelligence

2009-04-30T11:12:00.006+07:00

[image from NIPPONIA]

คิดว่าหลายๆคนอาจจะไม่รู้หรือไม่เคยสังเกตเวลาที่ไปซื้อของในเซเว่น
ก่อนที่จะจ่ายเงิน พนักงานเค้าจะจิ้มปุ่มที่อยู่ขอบเครื่องคิดเงินก่อน
เป็นปุ่มที่แบ่งเป็นสีฟ้ากับชมพู สีละ 4 ปุ่มเรียงรายเป็นแนวตั้ง
ปุ่มที่ว่านี้เอาไว้บันทึกว่าลูกค้าที่ซื้อของเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง อายุประมาณเท่าไหร่
เค้าเอาข้อมูลนี้ไปวิเคราะห์ว่าแต่ละช่วงเวลาลูกค้าเพศไหนอายุเท่าไหร่ซื้อสินค้าอะไร

คราวหน้าเวลาไปจ่ายเงินลองดูเล่นๆก็ได้ สนุกดีว่าเค้าจะกดอะไร
สีฟ้าคือผู้ชาย สีชมพูคือผู้หญิง อายุไล่จากบนลงล่างก็มี เด็ก วัยรุ่น 20-35 และ 35ขึ้นไป
วันก่อนพอถึงคิวเราก็ลองแอบดู พนักงานกดเลยทันที สีฟ้าแถวล่างสุด

ดีมาก

Note:
- ก็ยังดีเพราะวันก่อนเพื่อนเราผู้ชายไปซื้อพนักงานก็กดเป็นผู้หญิงอายุ 35 ซะ
- รูปข้างบนคือร้าน 7-11 สาขาแรกในญี่ปุ่นเปิดเมื่อเดือน พฤษภาคม 1974 ในกรุงโตเกียว
- นอกจากเซเว่นแล้ว เดี๋ยวนี้ร้านค้าส่วนใหญ่ก็เก็บข้อมูลพวกนี้เช่นกันนะ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้า ร้านขายยา ... ลองแอบดูสิ

Twitter is the Answer

2009-04-30T06:34:00.003+07:00

entry นี้ตั้งใจว่าจะเข้ามาบ่นสั้นๆเรื่องเล็กๆน้อยๆ
แต่ถ้าทำแบบนั้นอาจขัดกับความเป็น blog ที่น่าจะต้องตั้งใจเขียนสักหน่อย (ถึงหลังๆดูไม่ตั้งใจ)

เล่น twitter ดีมั้ยวะเนี่ย??

Only Change is Certain

2009-04-29T11:06:00.006+07:00

[image by: จิตต์ จงมั่นคง]

รูปข้างบนนี้มีชื่อว่า "เมื่อพายุโหม" เป็นผลงานชนะเลิศรางวัลถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จากนิทรรศการภาพถ่ายศิลปะนานาชาติครั้งที่ 2 โดยสมาคมภาพถ่ายแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี 2505 ผลงานของอาจารย์จิตต์ จงมั่นคง ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์(ถ่ายภาพศิลปะ) พ.ศ. 2538 ซึ่งถึงแก่กรรมไปเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมานี้ และเผอิญว่าหลานของอาจารย์จิตต์เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเรา เลยทำให้เราได้พบเจอร่วมโต๊ะอาหารพูดคุยกับท่านอยู่บ้าง และได้เรียกท่านว่า 'คุณปู่'

ครั้งแรกๆที่เราเจอปู่เราก็ไม่รู้หรอกว่าปู่เป็นปูชนียบุคคลด้านถ่ายภาพของไทย ไม่รู้ว่าเป็นศิลปินแห่งชาติ และไม่รู้ว่าภาพในบ้านเพื่อนเป็นผลงานของปู่เอง จนกระทั่งวันนึงได้ยินคนพูดถึงปู่และรูปที่แขวนอยู่โดดเด่นที่สุดในบ้าน นั่นก็คือรูปที่อยู่ด้านบนนี้เอง เราถึงได้รู้ว่าปู่ที่เรารู้จักเป็นบุคคลระดับตำนานของไทย หลังจากนั้นเลยภูมิใจทุกครั้งที่ได้นั่งกินข้าวกับปู่หรือว่าเวลาที่ปู่ถ่ายรูปให้ (ถึงแม้จะไม่เคยเห็นรูปที่อัดออกมาก็เถอะ)

เรื่องราวของรูปข้างบนนี้แบบสรุปให้ฟังคือ มันเป็นเทคนิคการตัดแต่งภาพ 2 ภาพเข้าด้วยกัน คือรูปคนถ่อเรือที่ถ่ายที่คลองบางรัก ฉากหลังเป็นเพียงบ้านริมคลองเกะกะรกตา กับภาพเมฆฝนอีกภาพหนึ่ง ซึ่งต้องใช้ความละเอียด พยายาม และเทคนิคสูงมากๆในยุคสมัยที่บ้านคนทั่วๆไปยังไม่มีคอมพิวเตอร์ด้วยซ้ำ (Photoshop พึ่งจะเกิดขึ้นในปี 2531)

สิ่งที่อยากจะบอกคือถ้าเด็กสมัยนี้ที่เกิดมาพร้อมกับกล้องดิจิตอลและโปรแกรมปรับแต่งภาพที่ทำมาให้ใช้ได้ง่ายมากๆมาเห็นรูปนี้ อาจจะไม่รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของมันเลยก็ได้ เพราะคงจะคิดว่าใครก็สามารถทำได้เหมือนๆกัน และนั่นก็ทำให้เราเกิดความสงสัยขึ้นมาว่าความรู้สึกของช่างภาพที่ทำงานในห้องมืดมาตลอดชีวิตที่มีต่อโปรแกรมแต่งภาพบนคอมพิวเตอร์นั้นเป็นยังไง -- จะเป็นความชื่นชมความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี หรือ ความรู้สึกหวั่นใจว่าคุณค่าของผลงานตัวเองจะลดลงไปในอนาคต

ที่เราสงสัยแบบนี้เพราะว่ามีโปรแกรมที่กำลังฮิตขึ้นมาชื่อว่า Poladroid ที่เป็นโปรแกรมแปลงรูปดิจิตอลให้กลายเป็นรูปเสมือนรูปถ่ายจากกล้อง Polaroid ทั้งสี กรอบรูป และ effect ต่างๆเช่นรอยนิ้วมือบนรูป ซึ่่งเราที่พึ่งจะเริ่มเล่นกล้อง instant ของ Fuji อยู่รู้สึกว่า ต่อไปคนจะรู้ได้ยังไงว่ารูปของเราเป็นรูปที่เราถ่ายมาด้วยกล้อง instant จริงๆ ไม่ได้เป็นการแต่งโดยโปรแกรม (มันเป็นเหมือนศักดิ์ศรีนะจะว่าไป เพราะเราก็รู้สึกว่าเราลงทุนกับค่าฟิล์ม instant แต่ละรูปไปไม่น้อยเลย)

ถ้ามาคิดดูดีๆก็คงเหมือนช่างภาพฟิล์มตอนกล้องดิจิตอลพึ่งพัฒนา ซึ่งตอนนั้นคนทั่วไปก็คงรู้สึกดีเพราะมันลดค่าใช้จ่ายในการซื้อฟิล์มไปได้เยอะมาก หรือเหมือนความรู้สึกของ sound engineer ที่ทำงานแบบ analog มาตลอดจนกระทั่งมีการบันทึกเสียงแบบดิจิตอล หรือแม้กระทั่งพ่อครัวทำอาหารที่มาเจอกับอาหารสำเร็จรูปเป็นครั้งแรก ซึ่งเหล่านี้แต่ละคนคงมีคำตอบไม่ต่างกัน เช่นเราเชื่อว่าปู่ หรืออาจารย์จิตต์ คงไม่ได้ต่อต้านกระแส digital processing เท่าไหร่ (อาจจะตื่นเต้นด้วยซ้ำ) แต่ในที่สุดแล้วความเปลี่ยนแปลงนั้นคงไม่สามารถเลี่ยงได้ ไม่ว่าคนทำงานมาก่อนจะรู้สึกยังไงมันไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาก่อนก็ตาม ... มันคือความรู้สึกความต้องการของคนใช้งานหมู่มากต่างหากที่จะกำหนดทิศทางของความเปลี่ยนแปลงได้

แค่นั้นเองจริงๆ

Link:
- อ่านเรื่องราวโดยละเอียดของรูป เมื่อพายุโหม ที่นี่
- อ่านบทสัมภาษณ์ อ.จิตต์ จงมั่นคง ที่นี่

Porcelain

2009-04-23T19:55:00.011+07:00

นานๆเข้า Facebook ของตัวเองซักที เหลือบไปเห็น note อันนึงของคุณ Phir ที่เขียนไว้ซักพักแล้ว
เป็นเกมที่สนุกดูเลยลองทำดู และคิดว่าคนคงเข้ามา blog มากกว่า Facebook อยู่แล้วเลยลอกมาแปะซะ

เล่นด้วยกันนะ ทุกท่าน :)

---------------------------------------------------------------------

Rules :
1. Put your music player on shuffle (entire music library)
2. For each question, press the next button to get your answer.
3. YOU MUST WRITE THAT SONG NAME DOWN NO MATTER HOW SILLY IT SOUNDS!
4. Tag as many friends as you want who might enjoy doing the game as well as the person you got the game from.

Thai Sub: กติกานะจ๊ะ
1. เอาเพลงทั้งหมดที่มีใส่ library
2.ในการตอบคำถามแต่ละข้อ ให้กด Next ที่เครื่องเล่น/โปรแกรม player
3. ตอบคำถามโดยการเขียนชื่อเพลงที่ปรากฏขึ้นมา โดยไม่ต้องสนว่างี่เง่าแค่ไหน
4. บอกต่อด้วย (มึงจะเขียนภาษาอังกฤษซะยาวทำไม)

cos readings could get really boring so here goes some shuffling fun! :)

(Note: เนื่องจากไม่ได้อยู่ในที่ๆมีครบทุกเพลงใน Library เลยจะขอใช้เฉพาะเพลงใน iPod Nano 1,433 เพลงแทน)

1.IF SOMEONE SAYS "IS THIS OKAY" YOU SAY?
P R E C I O U S (Yuna Ito) - - - เริ่มต้นก็เท่แล้ว

2.WHAT WOULD BEST DESCRIBE YOUR PERSONALITY?
นิยาย (Moderndog) - - - เท่ขึ้นไปอีก

3.WHAT DO YOU LIKE IN A GUY/GIRL?
ลองคิดดู (Scrubb) - - - ยังคิดอยู่

4.HOW DO YOU FEEL TODAY?
Seria Feliz (Julieta Venega) - - - (translation: be happy)

5.WHAT IS YOUR LIFE'S PURPOSE?
ภารตะ Hero (Saturday Seiko) - - - เพ้อเจ้อมากครับ

6.WHAT IS YOUR MOTTO?
นิยามรัก (บัว+แคล Bossa Blossom)

7.WHAT DO YOUR FRIENDS THINK OF YOU?
いい日だったね。[li-Hi-Dattane] (Depapepe) - - - (translation: It was a good day)

8.WHAT DO YOU THINK ABOUT VERY OFTEN?
ตุ๊กตาหน้ารถ (Lula) - - - : )

9.WHAT IS 2 + 2?
Alzheimer (Supersub) - - - ชอบ ดูโง่ดี

10.WHAT DO YOU THINK OF YOUR BEST FRIEND?
Sem Parar (T-Square) - - - (translation: without stopping)

11.WHAT DO YOU THINK OF THE PERSON YOU LIKE?
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป (Clash) - - - หล่อมาก!!!! ให้ตายเถอะ

12.WHAT IS YOUR LIFE STORY?
AEIOU (Charlotte Sometimes) - - - ชีวิตเปรียบเสมือนสระภาษาอังกฤษ

13.WHAT DO YOU WANT TO BE WHEN YOU GROW UP?
What if ... (The Lighning Seeds) - - - ไม่มีคำตอบใดๆ

14.WHAT DO YOU THINK WHEN YOU SEE THE PERSON YOU LIKE?
เมื่อไหร่จะได้พบ (When?) (Friday) - - - ถึงเจอแล้วก็ยังจะถามอยู่ดี

15.WHAT DO YOUR PARENTS THINK OF YOU?
มองตาไม่รู้ใจ (ฝน นภัส จิวะกิดาการ) - - - น่าจะจริง

16.WHAT WILL YOU DANCE TO AT YOUR WEDDING?
ดาวตก (T-Bone) - - - จะทำจริงๆนะเนี่ย

17.WHAT WILL THEY PLAY AT YOUR FUNERAL?
Sense of Adventure (Matthew Sweet) - - - นี่ก็น่าทำ

18.WHAT IS YOUR HOBBY/INTEREST?
I'm Fed Up! (Alizee) - - - ถ้าจะแถว่า "อิ่มเหี้ยๆ" ก็จะใกล้เคียงความจริงมากขึ้น

19.WHAT IS YOUR BIGGEST SECRET?
Smog Moon (Matthew Sweet)

20.WHAT DO YOU THINK OF YOUR FRIENDS?
Goodbye My Lover [Live] (James Blunt)

21.WHAT'S THE WORST THING THAT COULD HAPPEN?
นานๆนะๆ (Lula) - - - ตีความกันเอาเอง

22.HOW WILL YOU DIE?
Fences (Paramore) - - - นึกแล้วน่ากลัวนะครับ

23.WHAT IS THE ONE THING YOU REGRET?
Endless Song of Happiness (Yael Naim) - - - why?

24.WHAT MAKES YOU LAUGH?
เพื่อนแท้ (เอิ้น พิยะดา & The Gang) - - - หล่ออีกแล้ว

25.WHAT MAKES YOU CRY?
Be My Baby (The Lighning Seeds)

26.WILL YOU EVER GET MARRIED?
Smells Like Teen Spirit (Nirvana) - - - 555 ไม่สื่อความ แต่ตลกตอนเพลงนี้ขึ้นมา

27.DOES ANYONE LIKE YOU?
ดวงดาวในบ่อน้ำ Reflection of the Stars (Armchair)

28.IF YOU COULD GO BACK IN TIME, WHAT WOULD YOU CHANGE?
We are the Pipettes (The Pipettes) - - - ชอบ the Pipettes ครับ ไม่เปลี่ยน

29.WHAT HURTS RIGHT NOW?
Circle Life (จุ๋ย จุ๋ยส์)

30.WHAT WILL YOU POST THIS AS?
Porcelain (Moby) - - - เอาคำตอบข้อนี้ไป post เป็นชื่อ entry นะ

---------------------------------------------------------------------

เพลงไทย เพลงใหม่ และเพลงสนามหลวงเต็มไปหมด
ความจริงผมฟังเพลงหลากหลายกว่านี้นะครับ -___-

200 is Pretty Significant

2009-04-22T16:25:00.004+07:00

[image by Sittichai Jittatad]

คิดอยู่นานว่าจะเขียนอะไรใน Entry ที่ 200 ให้สมกับที่ทำหัว Blog ใหม่มาฉลอง (เว่อร์มาก)
ประจวบเหมาะว่าพี่เป้ ช่างภาพที่ออฟฟิศหยิบกล้อง Fuji Instax เราไปเล่น แต่ว่าลองถ่ายจริงๆ
ก็ปรากฏออกมาเป็นรูปอย่างที่เห็น ทั้งๆที่เราไม่ชอบถ่ายรูปตัวเองแท้ๆ แถมรูปนึงก็ไม่ได้ถูกนะ

แต่ปัญญาก็เกิดขึ้นมาทันใด ว่าควรพลิกวิกฤตให้กลายเป็นโอกาส เอารูปนี้มาลงซะเลย
เพราะมั่นใจว่าไม่เคยเอารูปที่เห็นหน้าชัดขนาดนี้ลง blog มาก่อน ~~ พิเศษแค่ไหนคิดดู

นับตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเขียนคือวันที่ 2 ก.ค. 2007 จนถึงวันนี้
blog แห่งนี้มีอายุ 661 วันแล้ว มี entry นี้เป็นลำดับที่ 200
นั่นหมายความว่า ทุกๆ 3.3 วันเราจะเขียน entry ใหม่ที (ก็ไม่เลวนะ)

สำหรับคนที่เข้ามาเป็นประจำก็ขอแสดงความขอบคุณนะครับ รู้สึกตื้นตันเสมอ
ส่วนคนที่เข้ามาไม่ว่าจะเพราะ ญารินดา, Michael Cera, DTAC Rebrand, หรือนมใดๆก็ตาม
ก็คิดว่าคงจะมีคนอย่างพวกคุณเข้ามาอย่างต่อเนื่อง จะได้เริ่มหาโฆษณามาลงบ้าง

ขอบคุณอีกแล้วครับ

วู้ว ~~~ 200 แล้ว!!!!

Flure Therapy

2009-04-22T04:23:00.002+07:00

[image from Se-Ed]

ครั้งแรกที่เห็นหนังสือเล่มข้างบนนี้ไม่ได้มีความคิดว่ามันจะเป็นหนังสือที่พูดถึงวงดนตรีชื่อ Flure เลย
เพราะปกกับชื่อหนังสือไม่ได้สื่อถึงอารมณ์ของวงในแบบที่เรารู้จักแม้แต่นิดเดียว

Flure เป็นวงที่เราติดตามแบบไม่ได้ใกล้ชิดมาก แต่สนใจข่าวคราวอยู่เสมอ
เหตุผลสำคัญที่สุดของการติดตามคือ สมาชิกคนหนึ่งของวงเคยเป็นเพื่อนร่วมวงของเรา
และอีกหลายๆคนในวงก็คุ้นๆหน้ากันมาเป็นสิบปี
ส่วนเหตุผลที่รองๆลงมาคือเราชอบเพลงของพวกเค้าบางเพลง
เหตุผลรองลงมาอีกนิดคือมีชื่อเราในปกอัลบั้มแรกด้วย (ลองหากันเอาเอง)

ที่ผ่านมาภาพวง Flure ในแบบที่เรารู้จักคุ้นเคยคืออัลบั้มแรก
เพราะเรารู้ตัวตนของคนที่เรารู้จักว่ามันดิบ มันพล่าน
พออัลบั้มที่สองเรารู้ว่ามันละเมียดขึ้น มันโตขึ้น
แต่มันไม่ใช่ภาพในแบบที่เราคุ้นเคยก็เลยไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่
ชุดที่สามยิ่งแล้วใหญ่ ไม่หามาฟังเลย เพราะเพลงที่โปรโมทมันราบเรียบมาก

อยู่มาวันนึงเมื่อปีที่แล้ว (2008) ไม่รู้ทำไมเราถึงหยิบ DDT เล่มเก่า (ปี 2007) ในออฟฟิศมาอ่าน
เป็นเล่มที่สัมภาษณ์ Flure พอดี และด้วยเหตุผลที่พูดๆมาข้างบนก็เลยอ่านแบบทุกตัวอักษร
บทสัมภาษณ์นี้ทำให้เรารู้สึกว่า "พวกมันพูดจาดีว่ะ"
(ขออนุญาตเรียกวงนี้ว่า'มัน'ด้วยความสนิทสนมครั้งก่อนเก่า)
มันมีจุดยืนของวงดนตรีที่ชัดเจน
พวกมันมีที่มา มีการเติบโต
พวกมันจริงจังกับของที่มันทำจริงๆ
เวลามันพูดเรื่องการทำดนตรีมันพูดละเอียดมากแบบไม่แคร์ว่าคนจะไม่อิน
มันไม่ตอบคำถามแบบห่วงลุค แต่มันแคร์ตัวตนของแต่ละคนและของวง

ความรู้สึกลึกๆตอนอ่านจบคือ "เด็กที่กำลังเล่นดนตรีน่าจะได้อ่านอะไรแบบนี้"
เพราะพวกมันมี 'จิตวิญญาณ' (กรุณาอย่าเห็นคำนี้เป็นเรื่องตลก เพราะกำลังพิมพ์ด้วยน้ำเสียงในหัวที่จริงจัง)
อยากให้ความตั้งใจในแบบของพวกมันทำให้เด็กบางคนเอาเยี่ยงอย่างบ้าง

กลับมาที่หนังสือเล่มนี้ ที่ปกกับชื่อหนังสือเหมาะจะเป็นหนังสือของ BrandAge มากกว่า
แต่ว่าเนื้อหาข้างในก็จัดว่าหนักใช้ได้เลย ถึงจะพูดถึงเรื่องราวของวงมากกว่าการทำงาน
(อ่านแล้วจะเหมือนกับอ่านการ์ตูนเรื่อง Beck ที่พูดถึงวงดนตรีที่เต็มไปด้วยปัญหา)
ยังไงซะ อ่านแล้วก็จะรู้อยู่ดีว่าคนพวกนี้เค้าตั้งใจแค่ไหน

ขอแค่มีเด็กที่เล่นดนตรีได้อ่านเรื่องของ Flure ไม่ว่าจะจากที่ไหนก็ตาม
เราเชื่อว่าจะมีคนรู้สึกถึง 'จิตวิญญาณ' ของพวกเค้าและอยากเอาเยี่ยงอย่าง
ขอแค่นั้นแหละ วงการเพลงของเราก็มีทางรอดแล้ว

Note:
- นี่คือ entry ที่ 199 ของ blog แห่งนี้ ... กดดันเลยว่าครั้งหน้าจะเขียนอะไรดี

Wasted

2009-04-20T14:13:00.005+07:00

อ่าน entry นี้ของพี่เจี๊ยบแล้วก็กระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะเรา proud ตัวเองว่าเป็นคนเมายาก
เพราะความเมาจะเกิดเมื่อสติไม่อยู่กับตัว หากคงสติไว้ได้ก็จะไม่เมาและทำอะไรผิดวิสัย
อาการที่จะเกิดคือความมึน และปฏิกริยาโต้ตอบต่อสิ่งรอบตัวที่จะช้าลง (มากน้อยแล้วแต่กรณี)

ปกติถ้ามีการดื่มของมึนเมา เราจะภูมิใจกับการเป็นคนได้ดูแลผู้คนในกลุ่มนั้นมากๆ
เวลาพาคนไปอ้วก จัดแจงที่นั่งสงบๆ ทุกคนจะสรรเสริญ ยกย่องความเป็นเพื่อนที่ประเสริฐ
แม้ว่าเราจะดื่มเข้าไปด้วยกันก็ตาม เราก็ยังสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่มีบกพร่อง

ทุกคนก็ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะครับ เพราะเวลาเมาแล้วทำตัวเป็นภาระเนี่ย มันแย่มากๆ
ไม่เชื่อดูตัวอย่างนี้ได้เลย

....

Note:
- ภาพข้างบนนี้เป็นการจัดฉากเพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องตรงกันเท่านั้น

Series, Misery, Trends

2009-04-02T14:38:00.007+07:00

ขณะนี้ เว็บขายของออนไลน์ Trendyday.com ที่เราทำงานอยู่จะมีการปรับชื่อหมวดสินค้าให้เป็นภาษาไทย
เลยต้องเช็คดูว่าคำบางคำ คนสะกด search หายังไง จะได้หามาเจอเว็บของเราได้
เครื่องมือที่มีประโยชน์มากคือ Google Trends ที่จะบอกให้รู้ได้ว่าtrend ของคำๆนึงที่คน search เป็นยังไง
ดูแล้วก็เศร้าใจว่าทำไมคนไทยเขียนหนังสือกันแย่ลงเรื่อยๆ

ยกตัวอย่างคำว่า Series ที่เราคิดว่ายังไงๆก็ต้องสะกดแบบนี้ --> ซีรี่ส์
แต่โดนเถียงมาว่าต้องสะกดแบบนี้ถึงจะถูก --> ซีรี่ย์
เราก็คิดว่าจะเป็นไปได้ไงฟะ จะเอาย.ยักษ์มาจากไหนในคำว่า series เลยลองมาเช็คดู

ปรากฏว่า ....

เออ ยอมก็ได้

และด้วยความทำตัวว่างงานเลยลอง search ดัชนีความทุกข์ของคนไทยดูเล่นๆ

คนไทยเหนื่อยมากในเดือน ก.ค. ของปีที่ผ่านมา
ในขณะที่ trend ความเบื่อพึ่งจะ peak ไปเมื่อเดือน ก.พ. ของปีนี้
trend ในอนาคตความเหนื่อยกำลังกลับมา
ความเครียดกำลังทรงตัว
ความหิวและความง่วงยังมีไม่เยอะ แต่รักษาระดับไว้ได้ตลอด

จบข่าว

Repetitive Strain Injury

2009-03-25T16:40:00.005+07:00

ขอฝาก entry นี้ให้ทุกๆคนที่ใช้คอมพิวเตอร์ประจำสม่ำเสมอ

เมื่อวานนี้เราเกิดอาการปวดไหล่ข้างขวาอย่างรุนแรงมาก
อีกทั้งมีอาการชาที่แขนขวาทำให้ขยับแขนได้ไม่สะดวก
จากการวินิจฉัยด้วยตนเองแล้ว นี่คืออาการที่เกิดจากการวางมือไว้ที่เมาส์ไว้เป็นเวลานานอย่างต่อเนื่อง
จะมีปวดตึงมากขึ้นหากเอามือขึ้นมาวางบนเมาส์ หรือกิจกรรมอื่นๆที่ต้องยกมือลักษณะองศาเดียวกันนี้
ยกตัวอย่างเช่น การเขียนหนังสือ การจับพวงมาลัยรถ การกดน้ำชำระโถปัสสาวะชาย การหมุนลูกบิดประตู
กิจกรรมอื่นๆที่น่าจะทำไม่ได้เช่นกันเช่น การเล่นซูโม่ หรือแม้แต่การเต้นรำแบบวอลทซ์หรือแทงโก้

คงเป็นเพราะท่ามาตรฐานของเราเวลานั่งที่คอมคือ มือขวาอยู่บนเมาส์
ส่วนมือซ้ายจะวางนิ้วนาง-กลาง-ชี้ไว้บนปุ่ม A-S-D ตามลำดับ (Damn that Counterstrike!)
และเราก็เป็นคนที่อยู่หน้าคอมเกือบตลอด ที่ทำงาน ที่มหาลัย ที่บ้าน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่มีคอมที่บ้าน
แต่ถึงคนอื่นจะไม่ได้อยู่ในท่าที่ว่าบ่อยและนานเท่าเรา ก็อย่าประมาทละกัน
เพราะคนที่ทำงานหน้าคอมนานๆก็น่าจะมีความเสี่ยงที่จะเกิดอาการนี้ได้เสมอ
ต้องรู้จักหยุดพัก เดินไปเดินมา บริหารแขน คอ สายตา เป็นระยะๆ

ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องงดเว้นการเต้นแทงโก้ไปซักระยะ

Note:
- เมื่อคืนใช้กระเป๋าน้ำร้อนประคบก็ดีขึ้นนิดหน่อย แต่ไม่หายขาด คาดว่าอาการนี้คงต้องไปฝังเข็ม
- ชื่ออาการนี้เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า Repetitive Strain Injury [อ่านข้อมูลเพิ่มได้ที่นี่]

Geeky Dilemma

2009-03-24T02:20:00.004+07:00

พยายามสร้าง blog ใหม่อยู่หลายหนหลายแห่ง
ไม่ว่าจะเป็น wordpress, livejournal, exteen, หรือ trendyday
แต่ก็ยังไม่ถูกใจซักที่ แม้แต่ใน blogger นี้เองก็เถอะ
เราพยายามหาที่ๆมีความยืดหยุ่น ทำอะไรได้มากๆเท่าที่อยากทำ
หรือทำอะไรที่อาจจะอยากทำในอนาคตต่อไปได้ด้วย
ยังไงๆก็ยังไม่ลงตัว

คิดไปคิดมาก็เลยพาตัวเองไปอีก step นึงซะเลย
นั่นคือจะทำ wiki!

... จะไหวมั้ยเนี่ย (นั่งทำมาทั้งคืนแล้ว อยากลองทำขึ้นให้ได้ภายในสุดสัปดาห์หน้านี้)

Note:
- entry นี้แค่แสดงความ geek เฉยๆ ไม่มีอะไร

Quick Hits: Chevs Recommend

2009-03-19T09:33:00.006+07:00

ใครที่สามารถไปหาคมชัดลึกฉบับเช้าวันนี้ (19 มี.ค. 52) รีบไปหยิบส่วนบันเทิงมา
ลองพลิกดูโฆษณาด้านหลังสุด แล้วจะสะดุดกับโฆษณาของเชฟโรเล็ต

สุดยอด!

Note:
- มันอาจจะเคยลงมาแล้ว หรืออาจจะมีในหนังสือพิมพ์อื่นๆอีก ลองหาดูละกัน ถ้าอันไหนให้ความรู้สึกสุดยอดก็คืออันนั้นแหละ

Smells Like the Lion City

2009-03-13T08:54:00.004+07:00

[Image from Waffar.com]

เมื่อคืนนี้เราเข้านอนแบบหิวมากๆ เพราะข้าวมื้อสุดท้ายที่กินไปคือตอนเที่ยงๆ
เช้าตื่นมาก็ยังหิวมากๆอยู่ เลยคิดว่าต้องฝืนกิจวัตรตัวเองด้วยการกินอาหารเช้า
และไหนๆก็ตื่นเช้าแล้วเลยคิดว่ามีเวลาพอแวะกินระหว่างทางไปออฟฟิศ
ด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม เราเลือกที่จะฟุ่มเฟือยด้วยการกินอาหารเช้าของ McDonald's

ชุด Big Breakfast (ราคา 99 บาท) ประกอบไปด้วย:
- แป้งแฮมเบอร์เกอร์ทาเนย 2 ชิ้น
- เนื้อแฮมเบอร์เกอร์ 1 ชิ้น
- ไข่ Scrambled Egg 2 ฟอง
- Hash brown 1 ชิ้น
- กาแฟ 1 ถ้วย (ของประเทศในรูปนั่นเป็นน้ำส้ม -- ประเทศเราเป็นกาแฟ)
- เกลือ / พริกไทย / แยม / ครีมเทียม / น้ำตาล

ประเด็นที่จะบอกไม่ใช่เรื่องคุณค่าทางโภชนาการ (ที่น่ากลัวมาก เดี๋ยวจะบอกด้านล่าง)
พอเรายกอาหารชุดนี้มาที่โต๊ะแล้วเปิดฝาออก
กลิ่นอาหารและกาแฟที่ผสมกันในอากาสทำให้เรานึกถึงสิงคโปร์!
มันเป็นกลิ่นที่คุณจะรู้สึกได้เวลามาถึงสนามบิน Changi
เป็นกลิ่นที่ลอยอยู่ในอากาศของ Orchard Road ตอนสายๆ
เราบอกไม่ได้หรอกว่ามันเป็นกลิ่นเฉพาะของประเทศนี้
เพราะว่าเราก็ไม่ได้ไปประเทศอื่นมานานแล้วเหมือนกัน

กลิ่นอาหารเช้ามื้อนี้มันมีความรู้สึกไม่อยากรีบร้อนเคลือบความเร่งด่วนอยู่
เป็นแค่ชั้นผิวบางๆที่เหมือนทำขึ้นมาหลอกๆให้รู้สึกอุ่นใจในสังคมแบบตะวันตก

เป็นความจอมปลอมที่ทำให้เราเต็มใจที่จะเชื่อ
นั่นก็คงเป็นความเหมือนกันระหว่างอาหารเช้ามื้อนี้กับประเทศที่เราไปมาบ่อยที่สุด

[Image by: night68mare]

Note:
- คุณค่าทางอาหารที่ได้รับจากอาหารมื้อนี้คือ พลังงาน 730 แคลอรี่ (414 แคลอรี่จากไขมัน) ไขมัน 46 กรัม (71% จากปริมาณที่ร่างกายต้องการต่อวัน) ไขมันอิ่มตัว (70%) คลอเรสเตอรอล 465 มิลลิกรัม (155%) โซเดียม 1460 มิลลิกัม (61%) คาร์โบไฮเดรต 53 กรัม (18%) ไฟเบอร์ 3 กรัม (12%) น้ำตาล 2 กรัม โปรตีน 27 กรัม วิตามินเอ 0% วิตามินซี 0% แคลเซียม 2% ธาตุเหล็ก 167%

Gump is a Word

2009-03-12T11:42:00.008+07:00

ปลายๆปีที่แล้วได้ยินสปอตวิทยุตัวหนึ่งที่สะดุดหูมาก
เป็นโครงการประกวดสิ่งประดิษฐ์เพื่อแก้ปัญหาพลังงานและสิ่งแวดล้อมของ EGCO
คอนเซ็ปต์การประกวดคือ ต้องเป็นของที่ไม่เคยมีมาก่อนบนโลก
และของนี้จะต้องพยายามแก้ปัญหาพลังงานและสิ่งแวดล้อมอย่างดูสนุก
สิ่งที่ทำให้สะดุดหูจริงๆคือชื่อโครงการนี้

"GREEN GUMP GADGET"

ไอ้คำว่า GUMP ที่ทำตัวหนาไว้นี่แหละ
เพราะว่าคำนี้เป็นคำที่ใช้กันอย่างแพร่หลายเฉพาะในกลุ่มเพื่อนโรงเรียนเรา
เราเคยพยายามเอาคำนี้ไปใช้กับคนอื่นเช่นเพื่อนที่มหาลัย
ปรากฏว่าไม่มีคนเข้าใจถึงใจความของคำๆนี้กัน หรือเข้่าใจแบบผิวเผิน

นิยามของคำนี้สำหรับเราคือ
GUMP ต้องตลก
GUMP ต้องไม่อยู่ในตรรกะทั่วไป
GUMP ต้องอยู่เหนือแนวทางของมวลชน
GUMP ต้องไม่เป็นประโยชน์แบบสามัญ

และก็เป็นไปตามคาดเมื่อตอนนี้งานประกวดคัดผู้เข้ารอบ 20 ทีมสุดท้ายมาแล้ว
มันจะมีทั้งผู้เข้าประกวดที่เข้าใจงานนี้จริงๆ และที่ไม่เข้าใจเอาซะเลย

ตัวอย่างคนที่เข้าใจ

และตัวอย่างคนที่ไม่เข้าใจ

ที่น่าสงสัยจริงๆคือ คนคิดโครงการนี้มันเป็นเพื่อนเรารึเปล่าวะ?

Note:
- ช่วยโหวตให้คนที่เข้าใจวิถี Gump กันด้วยนะครับ เพราะคนที่ไม่เข้าใจมันไปเกณฑ์เพื่อนมาโหวตซะเยอะมากไปแล้ว http://www.egco.co.th/GreenGumpGadget/ <--- ไปโหวตที่นี่เลย
- ที่มาของคำนี้ที่เราพูดในกลุ่มเพื่อนคือมีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำตัว GUMP เป็นพิเศษในช่วงมัธยม ... ไม่รู้จะอธิบายต่อยังไง คำว่า GUMP มันดูเหมาะสมกับพฤติกรรมของคนๆนี้ แล้วก็ลุกลามกลายเป็นพฤติกรรมกลุ่ม
- ลองไปหาดูว่า GUMP เป็นคำที่ใช้กันจริงๆรึเปล่า ปรากฏว่าเจอดังนี้ GUMP (noun): a dunce, a nitwit --- ก็ถือว่าใกล้เคียงกับที่เราพูดๆกันนะ

Something is Made for Certain Someone

2009-03-10T21:34:00.003+07:00

เมื่อวานนี้ได้คุยกับรุ่นพี่โรงเรียนคนหนึ่ง
เค้าก็บอกว่าตอนนี้งานเค้ากำลังยุ่งๆ
ทั้งงานประจำที่เร่งด่วน แล้วยังมีงานที่เค้าคิดจะทำ
ฟังเรื่องงานที่กำลังจะเกิดแล้วบอกได้คำเดียว

มัน - แน่ - แน่
(2 คำ 3 พยางค์)

โฉมหน้ารุ่นพี่คนนั้น

Note:
- ตอนนี้พี่ต้าร์ผมยาว
- ชื่อจริงพี่ต้าร์คือ อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา --- ไม่ใช่กฤษดากรอย่างที่หลายๆคนพยายามเขียน

Thanks Again Yarinda

2009-03-04T10:50:00.002+07:00

หลังจากที่เคยขอบคุณ ญารินดา บุญนาค ไปแล้วเมื่อ 27 สิงหาคม 2550
วันนี้ก็อยากขอบคุณอีกครั้ง ในอีกเหตุผลนึง
คือหลังจากเขียนถึงศิลปินคนนี้ไปในครั้งนั้น
ชื่อและรูปของเธอก็พาคนเข้ามา blog แห่งนี้แทบทุกวัน
โดยเฉพาะช่วงนี้ที่เธอกำลังเล่นหนังเรื่อง 'ความจำสั้น แต่รักฉันยาว'
ทำให้ชื่อของเธอถูก search อยู่เยอะเป็นพิเศษ
(50% ของ traffic เว็บเราตอนนี้มาจากรูปญารินดา)

ก็ขอขอบคุณมาอีกวาระหนึ่งนะครับ ญารินดา บุญนาค

Note:
- เปล่านี่ ไม่ได้จงใจเขียนชื่อเธอเยอะเพราะหวังผลอะไรหรอก
- รู้สึกว่าเมื่อก่อนเขียนดีกว่าตอนนี้เยอะ ต้องกลับมาเขียนเยอะๆแฮะ

NME Awards 2009

2009-03-02T16:33:00.007+07:00

ช่วงนี้คงมีอะไรให้มาอัพ blog เรื่อยๆ เพราะมีงานเขียนอย่างอื่นอยู่ด้วย (แต่สำนวนบางครั้งอาจจะไม่ใช่ตัวเรานัก) ลองเอามาให้ดูเล่นอันนึงก่อน

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

NME นิตยสารเพลงที่จัดได้ว่าดังที่สุดในเกาะอังกฤษ (ประมาณ Rolling Stone ของทางฝั่งอเมริกา) พึ่งจัดงานประกาศรางวัล NME AWARDS 2009 ไปเมื่อวันที่ 25 ก.พ. ที่ผ่านมานี้เอง เลยเอามาให้ดูกันว่าผลงานของใครในปีที่ผ่านมาเข้าตากรรมการจนได้รางวัลไป

Best Brit Band - Oasis

Oasis เบียด Radiohead คว้ารางวัลใหญ่ประจำปีที่ให้กับวงยอดเยี่ยมที่อยู่ในเกาะอังกฤษ

Best International Band – The Killers

อีกหนึ่งวงปากดีที่คว้ารางวัลใหญ่สำหรับศิลปินนอกเกาะอังกฤษ

Best Solo Artist - Pete Doherty

อดีตสมาชิกวง The Libertines ที่ตกเป็นข่าวอย่างสม่ำเสมอ ได้รับรางวัลศิลปินเดี่ยวยอดเยี่ยม

Best New Band - MGMT

คู่ duo จากอเมริกากับอัลบั้มแรกที่ทำให้สื่อดนตรีทั่วโลกจับตามองกับรางวัลศิลปินกลุ่มหน้าใหม่ยอดเยี่ยม

Best Live Band - Muse

ใครที่ไม่รู้จักหรือไม่เคยดูวงนี้เล่นสด ขอให้ไปหาดูใน YouTube โดยด่วน เพราะนี่คือรางวัลวงแสดงสดยอดเยี่ยมครั้งที่ 3 ของ Muse แล้ว! (บ้านเราน่าจะมีรางวัลนี้บ้างนะ)

Best Album 'Only By The Night' โดย Kings Of Leon

ไม่พลิกโผใดๆเพราะอัลบั้มนี้พึ่งจะคว้ารางวัลอัลบั้มยอดเยี่ยมมาจากเวที BRIT Awards ก่อนหน้างานนี้เพียง 1 สัปดาห์เท่านั้น

Best Track - 'Time To Pretend' โดย MGMT

บอกแล้วว่า duo คู่นี้นี้น่าจับตาจริงๆ (ยืนยันด้วยรางวัลเพลงยอดเยี่ยมประจำปี)

Best Video - 'My Mistakes Were Made For You' โดย The Last Shadow Puppets

โปรเจกพิเศษที่นักร้องของ Arctic Monkeys และ The Rascals ร่วมมือกันทำ ขอเชิญไปดูความยอดเยี่ยมใน YouTube อีกเช่นเคย

Best Live Event - Glastonbury

บางปี Glastonbury ก็โดนด่า บางปีงานก็ดูกร่อยๆ แต่ปี 2008 เทศกาลดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในโลกกู้ชื่อให้ตัวเองอีกครั้งด้วยทุนจัดงาน 22 ล้านปอนด์!

Best TV Show - The Mighty Boosh

ไม่มีข้อมูลมาก รู้แต่ว่าเป็นละครเวทีตลก แล้วขยายตัวเป็นละครวิทยุ จนลามมาถึงทีวีในที่สุด

Best Dancefloor Filler - 'Dance Wiv Me' โดย Dizzee Rascal

รางวัลเพลงที่คนเต้นตามมากที่สุด (รางวัลนี้เก๋ดีนะ) เพลงพิเศษของ rapper ผิวสีชาวอังกฤษน่าเต้นตามแค่ไหนต้องฟังกันเอง

Best DVD - Arctic Monkeys At The Apollo

DVD บันทึกการแสดงสดครั้งสุดท้ายของทัวร์ประจำปี 2007 ของวงอินดี้ที่เริ่มโด่งดังจากอินเตอร์เนท

Best Band Blog - Noel Gallagher / Oasis

บล็อกของมือกีตาร์หัวหน้าวง Oasis ที่มักจะเขียนเรื่องให้คนหยิบไปเป็นประเด็นถกเถียงได้เรื่อยๆ

Best Venue - London Astoria

รางวัลสถานที่จัดคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดเป็นของ Astoria ณ ลอนดอน (คอนเสิร์ตบ้านเราจัดกี่ทีๆก็ที่เดิมๆ) ศิลปินชั้นนำทุกคนตั้งแต่ Nirvana ไปจนถึง Eminem ล้วนเคยมาเหยียบที่นี่ รางวัลนี้เหมือนเป็นการให้เกียรติสถานที่ด้วยเพราะพึ่งจะปิดตัวลงเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมานี้เอง

Best Album Artwork - 'HAARP' โดย Muse

รางวัลปกอัลบั้มยอดเยี่ยมของวง Muse (สวยมั้ยล่ะ)

Hero Of The Year - Barack Obama

ไม่มีใครเป็นที่สนใจของทั้งโลกได้เท่าเค้าอีกแล้ว

Villain Of The Year - George W. Bush

อดีตผู้นำสหรัฐฯได้รางวัลวายร้ายแห่งปีมา 6 ปีติดต่อกันแล้ว!

Best Dressed - Alexa Chung

อดีตนางแบบและผู้ประกาศข่าวสาวชาวอังกฤษได้รางวัลแต่งกายยอดเยี่ยมไป

Worst Dressed - Amy Winehouse

ตรงข้ามกับรางวัลเมื่อกี๊เลย แต่เธอคนนี้คงไม่ได้แคร์หรอก

Worst Album - 'A Little Bit Longer' Jonas Brothers

รางวัลอัลบั้มสุดห่วยประจำปีเป็นของวงขวัญใจเด็กสาววัยประถมของอเมริกาไป (บ้านเราจะมีใครกล้าแจกรางวัลนี้มั้ยนะ)

Worst Band - Jonas Brothers

รางวัลวงสุดห่วยจะเป็นใครไปได้อีก ที่น่าสนใจคือ Oasis ได้เข้าชิงทั้งรางวัลวงยอดเยี่ยมและวงสุดห่วยในปีเดียวกัน!

Sexiest Male - Matt Bellamy

นอกจากจะมีพรสวรรค์ทางดนตรีล้นเหลือแล้ว นักร้องนำวง Muse ยังได้รางวัลผู้ชายสุดเซ็กซ์อีกต่างหาก

Sexiest Female - Hayley Williams

ส่วนรางวัลผู้หญิงสุดเอ็กซ์เป็นของนักร้องนำสุดเปรี้ยววง Paramore ไป (คนนี้เป็น idol ขวัญใจของ ฟักแฟงวง No More Tears ล่ะ คล้ายกันเชียว)

Best Website - YouTube

เว็บไซต์แห่งยุค หาคนล้มได้ยากจริงๆ

ก็ประมาณนี้ อยากรู้จักใคร ฟังเพลงใคร ก็ต้องลอง google หาดูหาฟังกันเองนะ

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

Note:
- เปล่า เ้ราไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นนักเขียนให้นิตยสารหรือเว็บไซต์ทางดนตรีใดๆหรอก
- คาดว่า entry นี้จะพาคนเข้ามา blog เราจำนวนไม่น้อย เพราะว่า keyword เยอะเชียว
- article ใน entry นี้มาจาก trendyday.com
- หรือจะลองเข้าไปดูเว็บไซต์นี้ก็ดีนะ (แค่คลิกแวะเข้าไปก็ถือว่าช่วยกันแล้ว)

No News is Good News

2009-02-27T16:53:00.001+07:00

[image by: lerk7]

"We failed to periodically check the equipment.
We were too selfish to think that infection will not happen"
นี่คือคำแถลงข่าวของจักษุแพทย์ชาวญี่ปุ่นหลังจากมีผู้เสียหาย 67 รายร้องเรียนว่าเกิดอาการติดเชื้อในดวงตาหลังจากเข้ารับการทำเลสิกที่คลินิกแห่งนี้
ถึงคำพูดนี้จะไม่ได้ทำให้ผู้เสียหายรู้สึกดีขึ้น แต่มันก็ทำให้เราประหลาดใจมากๆที่ได้ยินใครพูดอะไรแบบนี้
เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นเรื่อยๆทุกที่รวมถึงประเทศไทย แต่คำพูดแบบนี้เราไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ

Note:
- สรุปข่าวเช้านี้ ... เท่าที่ดูไป 5 นาที ... มีทำทาโร่ปลอมด้วยกระดาษ, คนร้ายกระชากสร้อยแทงโดนเด็กสองขวบเอ็นข้อมือขาด, หลอกเก็บเงินแรงงานว่าจะพาไปเกาหลีแล้วไม่โผล่ไปที่สนามบิน, บริษัทปลอมหลอกให้ลงทุนในทองคำและน้ำมัน ... พอแล้วล่ะ

Feces

2009-02-24T17:50:00.005+07:00

เราได้หนังสือเล่มข้างบนนี้มานานแล้วเหมือนกัน และอ่านจบทันทีในวันแรกที่ซื้อมา
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมันรูปเยอะและบาง แต่ว่าเราอ่านเร็วเพราะเนื้อหามันดีจริงๆ
หนังสือพูดเรื่องคนกับอึ ว่ามีความสัมพันธ์กันยังไง เราละเลยไม่ให้ความสำคัญมันยังไง
เคยมีคนพูดไว้แล้วว่าอึเป็นเครื่องบอกสุขภาพ แต่หนังสือเล่มนี้ทำให้เข้าใจง่ายขึ้นอีก
ถึงแม้มือจะไม่เคยได้สัมผัสกับอึ แต่เราก็เข้าใจเวลาหนังสือพูดถึงลักษณะความหยุ่นของอึ
ถ้ามีโอกาสก็ลองหาอ่านดูละกันนะ มันดีจริงๆ (พูดซ้ำ)

ส่วนอีกเรื่องใกล้เคียงกับอึคือเรื่องของ'ขี้'
จริงๆเรื่องขี้นี้เราตั้งใจจะไม่พูดถึง อย่างน้อยก็ในบล็อกแห่งนี้
แต่ว่าบางที'ขี้'มันก็มาเยอะเกินไป เราจะสมมุติบทสนทนาให้ดู

A: คุณทำอะไรอยู่
B: ผมกำลังทำธุระ
A: ขี้อยู่หรอครับ
B: ...
A: งั้นไปขี้ต่อเถอะครับ
B: ...

2-3 วันต่อมา

A: คุณอยู่ที่ไหน
B: ผมอยู่ที่นี่
A: ไปขี้หรอครับ
B: ... ... คุณอยู่ไหนล่ะ
A: ผมอยู่นั่นครับ ผมมาขี้
B: ...
A: ผมอยากจะเลิกขี้ ขี้ให้น้อยลง เพราะช่วงนี้ขี้เยอะมาก
B: ก็ดีครับ
A: แต่ถึงผมอยากเลิกขี้ก็คงทำไม่ได้เพราะผมเป็นคนชอบขี้ ผมก็คงต้องขี้ต่อไป
B: ...
A: ผมมีถ่ายวิดีโอตัวเองตอนขี้ไว้ด้วยนะ คุณอยากดูมั้ย
B: คิดว่าคงไม่ครับ

เห็นไหม ว่าบางทีถ้าขี้เยอะมากๆมันก็ดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย

Note:
- ถ้ายังไม่รู้ละก็ เราแถยกเอาหนังสือเรื่องอึมาพูดถึงก่อน เพราะเราจะพูดเรื่องขี้นะ
- และเรื่องบทสนทนาเรื่องขี้ที่เราเล่านี่ก็ไม่ใช่ขี้จริงๆหรอกนะ ขี้มันอาจจะเป็น symbolic ของคำอื่นๆที่คล้ายๆกัน
- แต่หนังสือนั้นมันดีจริงๆนะ

Hail to the Nerds

2009-02-08T22:05:00.006+07:00

[All rights reserved: Sony Pictures Digital Inc.]

เมื่อวานไปร้านเช่าหนังแล้วเห็นหนังเรื่องข้างบนนี้พึ่งมาใหม่ - มีป้ายแปะว่าหมด
ตกใจมากเพราะไม่คิดว่าจะมีคนที่เห็นหน้าปกแล้วอยากจะยืมไปดูเยอะ (ถึงทั้งร้านจะมีแค่ 5-6 แผ่น)
และไม่น่าจะเป็นไปได้ที่คนแถวบ้านจะรู้จักหนังเรื่องนี้ แล้วมายืมกันไปหมด
ขนาด Eagle Eye ที่แสดงโดยดาราแห่งยุคยังเหลือให้เช่าเลย
ก็เลยถามพนักงานดูปรากฏว่ามีเหลือแผ่นนึงพอดี -- ดีใจมากๆ -- กลับบ้านแล้วดูเลยทันที

เรารอดูหนังเรื่องนี้มานานมาก และฟัง Soundtrack ไปแล้วมากกว่า 50 รอบ (ดูจาก iTunes)
ไม่เล่าหรอกว่าหนังเรื่องนี้เป็นยังไง เพราะถึงเล่าไปก็ไม่ได้อารมณ์ที่มันควรจะเป็น
แต่ถ้าคุณชอบหนังรักโรแมนติกใสๆ ชอบหนัง-ละครเกาหลี
ถ้าคุณชอบ Zac Efron, Shia LaBeouf, Hannah Montana หรือ Jonas Brothers

คุณคงไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วรู้สึกชอบมันเท่าไหร่หรอก
และ Nick กับ Norah ก็ไม่ได้ขอให้คุณมาชอบด้วย

Note:
- แต่เรารู้ว่าคนที่หลงเข้ามาที่นี่เป็นประจำน่าจะชอบ และขอบอกว่า "ไปหาดูซะ"
- ดูจบแล้วถ้ามีเวลาก็ไปหา Pineapple Express มาดูด้วยนะ แล้วจะรู้ว่า James Franco มี range การแสดงที่กว้างจริงๆ (จริงๆ)
- Michael Cera คงเป็นนักแสดงที่ต้อง 'แสดง' น้อยที่สุดในยุคนี้
- ปีนี้จะมีหนัง nerdๆ ของ Judd Apatow อีกอย่างน้อย 2 เรื่องคือ Year One (Jack Black, Michael Cera) และ Funny People (Adam Sandler, Seth Rogen, Jonah Hill) และหนังที่ Rogen, Cera, Hill เล่นอีก 4-5 เรื่อง -- นี้เป็นช่วงเวลาของคนพวกนี้จริงๆ

Be careful on the road

2009-02-01T12:34:00.003+07:00

ขับรถกันด้วยความระมัดระวังนะครับ
มีสติ อย่าประมาท และคาดเข็มขัดนิรภัยทุกครั้ง

I Heart Chiang Rai

2008-12-22T15:27:00.007+07:00

[image by: lerk7]

"I Heart Chiang Rai"
Memoir of My Trip to the North

หลีกหนีโลกความจริงเพื่อเดินทางไปเหนือกับครอบครัวมาเมื่อเร็วๆนี้
จุดประสงค์ของทริป(กำหนดโดยพี่ๆ)คือการพาแม่ไปชมดอยเมืองเหนือ
แม่บอกว่าแม่เกิดปีกุน ต้องไปไหว้พระธาตุดอยตุง (แล้วเกิดปีระกาต้องไหว้อะไร)
และไหนๆก็ไหนๆเลยไปเที่ยวให้ได้หลายๆดอยก่อนจะไม่มีแรงเที่ยว
ถึงจะไม่ชอบไปไหนมาไหนกับครอบครัว แต่ก็ถือว่าได้ทำอะไรให้แม่บ้าง
และเป็นจังหวะที่ชีวิตการงานย่ำแย่มาก เลยถือเป็นการ break ไปในตัว
หวังว่าจะแกล้ง enjoy ชีวิตในวันว่างได้บ้างก็ดี

วันแรก:
- ตารางทัวร์ออกแบบโดยพี่สาวเราเองแน่นมาก
- อาหารเช้าร้านเฮือนเพ็ญอร่อยดี (ข้าวเหนียวนุ่ม + แกงฮังเล)
- พี่ประเสริฐ คนขับรถตู้นิสัยดีมากๆๆๆ
- หนานอ้าย ลุงไกด์เวียงกุมกามนิสัยดี
- ไส้อั่วในเวียงกุมกามเป็นไส้อั่วที่อร่อยที่สุดในชีวิต
- ทำตัว anti-pop culture ด้วยการไม่เข้าไปในร้านของ comedian ชื่อดังท่านหนึ่ง
- คืนแรกได้พักในค่ายทหาร ศูนย์เรดาร์ ยอดดอยอินทนนด้วยล่ะ (ถูก+ไม่มีคนอื่น)
- Latte ร้อนของ Cafe Amazon บนดอยอินทนนท์อร่อยดี
- กลางคืนอากาศเย็นดีมาก(ชอบ) แต่ที่บ้านรีบเข้านอนกันหมดเพราะบอกว่าหนาว
- เราเลยต้องกินเบียร์ไปพร้อมดูดาว(ที่เยอะมากๆๆๆๆๆ)คนเดียว
- ดาวบนดอยเยอะจริงๆ

วันที่สอง:
- Latte ร้อนตอนเช้าไม่อร่อยเท่าเมื่อวาน เพราะมันเย็นเร็วมาก
- แต่ไวไวควิก (ถ้วย) รสหมูสับให้ความรู้สึกที่ดี
- แกงเลียงในโครงการหลวงดอยอินทนนท์เผ็ดมาก
- ถ้าไปวัดถ้ำเชียงดาว ไม่ต้องเข้าถ้ำนะ (ไกด์เลวมาก)
- นอแล ชายแดนไทย-พม่า บรรยากาศดี แต่รู้สึกเกร็งๆบอกไม่ถูก
- ขอบด้ง มีบ้านไม้ชาวเขาอยู่ใน valley สวยดี (ไปบริจาคของ)
- คนไปกินข้าวในโครงการหลวงบนดอยอ่างขางเยอะเกิน
- พนักงานเสิร์ฟอาหารในโครงการหลวงบริการดีมาก
- เราคิดว่าคนส่วนใหญ่พยายาม build ตัวเองให้หนาวกันเกินจริง
- เราใส่เสื้อยืดขาสั้นเกือบทั้งทริปเลย
- กินไวน์ลูกท้อไป 1 ขวดใหญ่และเหล้าสตรอว์เบอรี่ไปขวดครึ่งกับพี่อีก 1 คน

วันที่สาม:
- ตื่นมาแฮงก์นิดหน่อย แต่ท้องเสียมาก
- เลือกไปนั่งหลังเพราะอยากอ้วก ... และก็สมใจจริงๆ
- ไปไหว้พระธาตุดอยตุง แม่ได้ไปห่มผ้าพระธาตุด้วย ดีจัง
- ชอบพระตำหนักดอยตุง ชอบผนังไม้ที่แกะเป็นคำกลอน (ถ้ามีบ้านจะทำ)
- ไปแม่สาย!!!!!!!! พีคที่สุดของทริปนี้ โว้ว!!!!! (ได้หนังเยอะมาก)
- ไปหอฝิ่น ดูสารคดีสมเด็จย่า น้ำตาซึมเลย
- นวดเท้าในเมืองเชียงราย พี่ๆเราเสียงดังกันมาก (แย่ๆ)
- Dusit Island Resort ไม่มีอะไรให้ทำตอนกลางคืน แต่อากาศดี

วันสุดท้าย:
- วัดร่องขุ่นสวยดี แต่ภาพวาด อ.เฉลิมชัย สวยจริงๆ
- หลงรักเชียงรายด้วยอากาศดีๆ ขนาดเมืองพอเหมาะ ความเจริญกำลังดี

พอแล้วล่ะ อ่านแล้วอาจจะไม่รู้ว่าทำไมเราชอบเชียงราย
เราเองก็อธิบายไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่หยิบมาพูดไม่ถูก
แต่รวมกันแล้วทำให้อยากไปอยู่จริงๆ

Ba

2008-11-14T11:22:00.004+07:00

[Image by: Lerk7 / Wood texture by Darren Hester]

Refreshed

2008-11-13T03:36:00.000+07:00

(วันนี้ขี้เกียจหารูป)

เขียน entry นี้ตอนช่วงโดดงานสองวัน(ขอโทษครับพี่พี) หลังจากงานแฟตจบลง
จะว่าเหนื่อยก็ไม่ได้เหนื่อยเท่าปีที่เคยๆทำมานะ เฉพาะหน้างานเรียกว่าเหนื่อยน้อยมากก็ได้
ก็ต้องขอขอบคุณสมาชิกชาวคณะสนามหลวงทุกๆท่าน
พี่เต็ด (ที่มาช่วยขายในวันแรกด้วย) พี่พี (ที่คอยเตือนให้ plan ตั้งแต่ 3-4 เดือนก่อน และโทรมาถามไถ่)
พี่เจี๊ยบ พี่นุ้ย พี่ปลา พี่แก้ว กี้ แยม เซาะ ตี๋ พี่ปอ ที่ช่วยทั้งที่บูธ และก่อน+หลังงาน
น้องฝึกงานทุกๆคนที่ช่วยกันคนละไม้ละมือ เพื่อนๆทุกท่านที่แวะเวียนมาที่บูธ
ศิลปินทั้งเดี่ยวและกลุ่มที่แสดงโชว์ดีๆให้คนดูสนุกและคนในค่ายปลื้มใจ
จนทำให้งานนี้พอจะเรียกได้ว่าผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ อีกครั้งที่ร่วมทำงานนี้ด้วยกัน

ขอบคุณครับ

Note:
- ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้รู้สึกสุขภาพจิตดี๊ดี (ดี)
- รู้ตัวมากขึ้นว่าต้องการทำอะไร และควรทำอะไร (ดี)
- ไม่ค่อยได้สนใจการเรียนเท่าไหร่ช่วงนี้ (ไม่ดี)
- กำลังอ้วนมาก (ไม่ดี) อาจทำให้ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ (ดีบ้างไม่ดีบ้าง)
- เดือนนี้เป็นเดือนเสียเงินโดยแท้ ต้องซื้อของเยอะมาก (ไม่ดี)
- หวังว่าจะออกกำลังกายสม่ำเสมอในสัปดาห์นี้เป็นต้นไป (น่าจะดี)
- ได้ไปสถานที่ hip / cool มา รู้สึกว่าไม่เหมาะกับเราเลยจริงๆ (ไม่ดี)
- แต่คนที่ไปอยู่ที่นั่นก็ไม่ได้เหมาะหรอกเนา่ะ มีแต่ wannabes (ไม่ดี)
- เดือนธันวาจะลาพาแม่ไปขึ้นดอยที่เชียงใหม่-เชียงราย (น่าจะดี)

- ถ้านึกอะไรออกจะมาเขียนใหม่นะ ...

Not Enough Food for Everyone

2008-10-31T08:56:00.004+07:00

[image by: Zerone Eric Ouano @ flickr]

ขอสำนึกผิดต่อสมาพันธ์ผู้เขียน blog ในฐานะที่ลงทะเบียนใน Blog Action Day เอาไว้แล้วไม่ได้เขียน
เพราะว่าตอนนั้นไม่รู้จริงๆว่าจะเขียนยังไงในเรื่อง poverty (แม้แต่จะแถยังทำไม่ได้)
แต่ตอนนี้พอจะนึกออกบ้างแล้วว่าจะเขียนเกี่ยวกับอะไรได้ ลองดูละกันนะ

เราคิดว่าการกินบุฟเฟต์เริ่มเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมการกินของชาวไทยตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา
เมื่อก่อนบุฟเฟต์จะอยู่แต่ในโรงแรมซะส่วนใหญ่ แล้วก็มีร้านอาหารญี่ปุ่นเจ้าหนึ่งทำให้กระแสนิยมมากขึ้น
แต่ช่วงการเติบโตเป็นวัฒนธรรมคงเป็นพวกบุฟเฟต์หมูกระทะที่เข้าถึงกลุ่มผู้บริโภครากหญ้าอย่างทั่่วถึง
จ่ายเงินเพียงไม่ถึงร้อย หรือร้อยต้นๆก็ได้กินอาหารในปริมาณที่ปกติจะกินได้ 4-5 มื้อ
และช่วงปีนี้ยิ่งเข้าสู่จุดพีคเมื่อร้านอาหารหลายร้านผันตัวเองไปขายบุฟเฟต์
ไม่ว่าจะเป็นอาหารเวียดนาม พิซซ่า เนื้อย่าง ไอศกรีม (นี่คือการสะกดเป็นคำไทยแบบถูกต้อง) หรือก๋วยเตี๋ยว
ซึ่งจริงๆของพวกนี้ในสามัญสำนึกปกติเราคงไม่ได้อยากจะกินเยอะมากมายอะไรหรอก
แต่พอได้ยินคำว่าบุฟเฟต์ก็เหมือนหน้ามืดอยากกินขึ้นมา และพอกินก็จะกินเผื่ออีก 4 มื้อข้างหน้าด้วย
เหมือนกับซื้อของโปรโมชั่นตามมินิมาร์ท แบบ 2 ชิ้นถูกกว่า ทั้งที่ตอนแรกอาจจะไม่ได้อยากซื้อซักชิ้น

จริงๆการกินบุฟเฟต์ก็ไม่ใช่ไปเบียดเบียนทรัพยากรอาหารของใครหรอกนะ
เพราะปัญหาที่มีคนขาดแคลนอาหารมันอยู่ที่การกระจา่ย supply และรายได้ไม่เพียงพอ
และถ้ามีปัญญาจะกิน (ปัญญาในที่นี้คือเงินและความจุกระเพาะอาหาร) ก็กินไปเถอะ
แต่ว่าถ้าวันไหนไม่ได้หิวอดอยากมากมาย แค่เห็นคำว่าบุฟเฟต์เลยอยากกินขึ้นมา
ลองคิดดูหน่อยมั้ยว่า เงินที่จะเอาไปกินอิ่มเกินต้องการนั้น เอาไปทำให้เกิดประโยชน์มากกว่านี้ได้มั้ย
(อย่างน้อยเก็บออมไม่ให้ตัวเองอดอยากในภายภาคหน้าก็ยังดีนะ)

Note:
- เขียนไม่ค่อยเป็นตัวเองเลย

2008-10-18T03:46:00.002+07:00

ออกตัวก่อนว่านี่เป็น entry ที่โลเลมากที่สุดอันหนึ่งเท่าที่เคยเขียนมา

ตอนแรกไปเจออะไรบางอย่างมาแล้วก็อยากเขียน

แล้วก็รู้สึกว่าควรปล่อยมันผ่านไป

แล้วก็ดันไปเจออะไรเพิ่มอีกก็เลยอยากเขียนอีก

แต่พอยิ่งดูไปจนรู้มากขึ้นเรื่อยๆความอยากนั้นก็หายไปหมดสิ้น

จนคิดจะไม่เขียนอะไรเลย

แต่สุดท้ายก็คิดว่าถ้าอยากจะเขียนอะไรแล้วก็ควรเขียนสักหน่อย

เริ่มเลยนะ

(เราเขียนของที่ยาวราวๆ 20 บรรทัดไปแล้วก็ลบ แล้วก็เขียนใหม่อีกประมาณ 10 กว่า แล้วก็ลบออกอีก)

อย่าวางใจอนาคต
วันนี้มีความสุขดีอยู่
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไร
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะรู้สึกอะไร
คนบางคนความสุขหายไปในวันเดียว
คนบางคนความสุขทั้งชีวิตหายไปในวันเดียว

ใ่ช้เวลากับความสุขให้มาก
ให้เวลากับสิ่งที่ทำให้สุขใจ
ดูแลสิ่งดีๆเหล่านั้น
และะดูแลตัวเองให้ได้อยู่กับสิ่งนั้นไปให้นานที่สุด

Time Flies, With or Without Fun

2008-10-17T02:45:00.004+07:00

[image by: Alan Joyce @ Flickr]

ขอยอมจำนน ยอมรับว่าไม่มีอะไรจะมาเขียนเลยจริงๆ
เรื่องอะไรต่ออะไรต่ออะไรผ่านๆเข้ามาแล้วก็รีบๆออกไป
ไม่มีเวลาจะมาหยุดคิดแล้วชื่นชมหรือรำคาญอย่างที่เคยๆ
วันๆล่วงเลยไปแบบไม่ค่อยรู้เนื้อรู้ตัวอะไร
นั่งอยู่ดีๆก็ผ่านเที่ยงคืน หมดไปอีกวัน
เดี๋ยวนอนได้แป๊บๆก็หมดไปอีก 3-4-5-6-7-8 ชั่วโมง (แล้วแต่ความเหนื่อยสะสม)
ไปทำงานนั่งๆอยู่ก็บ่าย พอออกไปกินข้าวนั่งอีกเดี๋ยวก็เย็น
นั่งต่ออีกหน่อยไปๆมาๆก็ 2-3 ทุ่ม
หรือถ้าวันไหนมีเรียนก็ต้องรีบไปให้ทัน ไม่ให้อายคนอื่นๆเพราะเข้าสาย
ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้
และยังไงๆก็หาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้สักที

เฮ้อๆ

(ถ้ายังไม่รู้สึก ทุกบรรทัดที่ผ่านมามีไม้ยมก --> ๆ ในทุกๆบรรทัดนะ)

จบและๆ

Golden Generation

2008-09-23T02:41:00.002+07:00

[image by: lerk7]

วันก่อนเราพูดกับเพื่อนเราว่ารู้สึกโชคดีที่ได้เกิดและโตมาในยุคของเรา
ได้เห็นเทคโนโลยีค่อยๆพัฒนาเร็วขึ้น และเร็วขึ้นเรื่อยๆ
เห็น computer เปลี่ยนจากอุปกรณ์สำนักงานชั้นสูงจนเป็นกลายเครื่องใช้สามัญ
ทันใช้ DOS แล้วเปลี่ยนเป็น Windows จนอีกหน่อยทุกอย่างคงเป็น Surface Computing
ได้ใช้อินเตอร์เนทตั้งแต่ยุคแรก เห็น Dot-Com Boom และ Dot-Com Bust จนฟื้นตัวอีกครั้ง
ผ่านช่วง cycle เศรษฐกิจช่วงรุ่งเรือง ช่วงตกต่ำ ช่วงฟื้นตัว ช่วงวิกฤติการเงินโลก
ทันชีวิตการสอบเอนทรานซ์แบบเก่า (ถึงจะไม่ได้ทำอะไรมาก และไม่รู้ว่าแบบใหม่เป็นยังไง)
ดนตรี alternative และ britpop เข้ามาในช่วงอายุที่ดีที่สุดของการฟังเพลง

แล้วเราก็คิดขึ้นมาว่าคนในทุกยุคก็คงคิดเหมือนๆกันละมั้ง

แต่ถ้าเกิดเร็วกว่านี้คงพลาดความน่าตื่นตะลึงของวิทยาการใหม่ๆ และขอบเขตความคิดมนุษย์
แต่ถ้าเกิดช้ากว่านี้คงไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นกับอะไรสักอย่างในโลกนี้ เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาไปหมด

Note:
- งานศิลปะ(?)แบบ collage(?) ที่เห็นด้านบนนี้เราทำเองนะ ช่วยชื่นชมในความพยายามด้วย
- Inspiration ของหัวข้อนี้เกิดจากการดู Back to the Future เมื่อเร็วๆนี้อีกครั้ง

The Muddy Road

2008-09-19T19:03:00.002+07:00

[Image by: depunkt @ flickr]

ตันซันกับเอคิโดะ ออกเดินทางไปตามถนนที่เต็มไปด้วยหล่มโคลนด้วยกัน ขณะที่ฝนกำลังตกหนักอยู่ไม่ขาดสาย

เมื่อเลี่ยวโค้ง ทั้งสองก็ได้พบกับสาวสวยนางหนึ่ง นุ่งห่มด้วยชุดกิโมโนแพรไหม เธอไม่สามารถข้ามถนนตรงนั้นได้

“มาเถอะ คุณผู้หญิง” ตันซันเอ่ยออกไปในทันใด ก่อนจะช้อนร่างหล่อนขึ้น พาข้ามหล่มโคลนไป

...

เอคิโดะไม่ได้เอ่ยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเลย จนกระทั่งถึงตอนกลางคืนเมื่อไปถึงวัดที่หมายแล้ว เขาไม่อาจห้ามใจไว้ได้อีกต่อไปเมื่อกล่าวว่า

“อันที่จริงเราเป็นพระ ไม่สมควรถูกเนื้อต้องตัวสตรี” เขากล่าวกับตันซัน “โดยเฉพาะจะต้องไม่ใช่ผู้หญิงที่ยังสาวและสวยขนาดนั้น มันอันตรายมาก ทำไมท่านถึงยังทำอย่างนั้นล่ะ?”

“ผมวางผู้หญิงคนนั้นลงแล้ว” ตันซันกล่าว “แต่นี่ท่านยังแบกหล่อนไว้อีกหรือ?”

แปลโดย: นาริตะ

Last Rain Lasts

2008-09-11T11:15:00.003+07:00

[image by: lerk7]

เวลาที่เข้าช่วงเดือนนี้ทีไร เราจะรู้สึกถึงความเป็นโค้งสุดท้ายของปี
สิ่งที่ทำให้รู้ตัวว่าใช้เวลาในปีๆนึงไปเกือบหมดแล้วก็คือ ฝน
หลังจากช่วงฝนแรกของปีที่มาเตือนว่าครึ่งแรกของปีผ่านพ้นไปแล้ว
เราก็จะมารู้ตัวอีกทีกับฝนสุดท้าย ที่มักจะมานานและหนักกว่าช่วงแรก

เห็นฝนช่วงเดือน 9 ทีไร เราจะนึกถึงรายการวิทยุรายการหนึ่งที่เราฟังตอนยังเด็ก
แม่เราจะฟังรายการนี้ตอนเช้ามืด เวลาไปส่งเราเข้าโรงเรียน
เป็นรายการข่าวที่จัดโดยนักจัดที่อายุมาก (มากๆ) แล้ว
เขาบอกว่าในชีวิตของเขา ทุกๆปี เดือน 9 จะเป็นเดือนที่กรุงเทพฝนตกเยอะที่สุด
น่าแปลกที่มันเป็นแบบนั้นจริงทุกปี

น่าแปลกยิ่งกว่าที่เรายังจำคำพูดนี้ได้ ทั้งที่ผ่านมาเกือบ 20 ปีแล้ว

Note:
- ขอจบแบบดื้อๆเลยนะ
- ใครจำชื่อนักจัดรายการคนนี้ได้บ้าง จำได้ว่าเสียงอาวุโสมากๆ พูดช้ามากๆ (จนเกือบจะน่ารำคาญ) และมีความรู้เยอะแต่เล่าให้เราฟังได้ในแบบบ้านๆมากๆ - - - เข้าใจว่าเสียชีวิตไปแล้วนะ แม่เราบอกมา
- นานๆทีจะมีโอกาสใช้รูปของตัวเองประกอบครับ

Surrendering

2008-08-31T22:21:00.004+07:00

[image by: lastoneontherack @ deviantART]

ก่อนวันนี้ การตัดผมสองครั้งล่าสุดของเราไม่ได้เกิดขึ้นที่ร้านตัดผม
เราไปซื้อกรรไกรอันละ 200 กว่าๆ มาตัดซอยเอง โดยมีคนช่วยเหลือบ้าง
กรรไกรซอยผมมันดีตรงที่ตัดมั่วยังไงก็ไม่เสียทรง (เพราะมันไม่เป็นทรงอยู่แล้ว)

วันนี้รู้สึกรำคาญความยาวของผมอีกครั้งก็เลยจะตัดเองอีก
เริ่มปุ๊บก็ตัดๆๆๆๆๆๆๆๆ กะเอาด้านหลังที่เริ่มยาวออกก่อนเลย
ใช้ความรู้สึกเอาเองว่าพอแล้ว ก็ขยับจะตัดด้านบนและลามไปด้านหน้าต่อ
แต่อยากเห็นผลงานเลยเอากระจกมือถือไปส่องสะท้อนกระจกห้องน้ำดู
ปรากฏว่าเบี้ยว! ด้านซ้ายยังยาว ตรงกลางบางและลึกเข้าไป ด้านขวาดูยุ่งๆ

แต่ไม่ยอมแพ้หรอก เราก็เลยถือกระจกส่องมือนึง อีกมือพยายามแก้ไขด้วยกรรไกร
และอย่างที่บอกไปว่ากรรไกรซอยมันทำอะไรกัับทรงผมมากไม่ได้ เลยตัดแก้ไขไม่ได้
ก็ยังไม่ยอม เอามีดโกนหนวดมาโกนไรผมและผมด้านซ้ายที่ยาวเกินออก
แต่การขยับมีดผ่านกระจกสะท้อนสองชั้นมันยากมาก ก็เลยทำได้ไม่ดีนัก (ยังเบี้ยวอยู่)
ก็เลยเอาที่โกนหนวดไฟฟ้ามาแก้ไข เพราะที่โกนเรามีอุปกรณ์กำหนดความยาวอยู่

หลังจากใช้ที่โกนไฟฟ้าที่ว่านี้แก้ไขเสร็จสิ้น เราก็เลิกและไปอาบน้ำ
ถึงใครที่อ่านอยู่ตอนที่เรากำลังโพสต์นี้ พรุ่งนี้เจอเราได้ที่ออฟฟิศแต่เช้า
เพราะจะไปให้ร้านตัดผมชั้น B2 ซ่อมแซมผมที่โคตรจะบิดเบี้ยวตอนนี้

เจอกันครับ

Note:
- จริงๆอยากตัดสั้นแบบเดิมมาหลายเดือนแล้ว แต่ไม่มีตังค์ไปร้านตัดผม (เอาไปซื้อกรรไกรแทน)
- เดี๋ยวจะซื้อบัตตาเลี่ยนแบบมือโปรมาติดไว้แล้ว เพื่อจะโกนเองในอนาคต
- ช่วงนี้สภาวะจิตใจแย่ถึงแย่มากครับ ถ้าดูหงุดหงิดหรือพูดจาไม่ดีก็ขออภัย
- นอกจากนั้นแล้วช่วงนี้ก็นอนน้อยถึงน้อยมากด้วย ถ้าดูหงุดหงิดหรือพูดจาไม่ดีก็ขออภัย (copy+paste ข้างบนมา)

thank you, thank you so much

2008-08-28T23:29:00.005+07:00

[image by: KathrynKelly @ deviantArt]

"ขอบคุณ ขอบคุณมาก"
ประโยคนี้หลุดออกมาซ้ำๆไม่รู้กี่ครั้ง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรู
ผู้คนส่วนใหญ่ได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เราจะจำประโยคนี้ให้ขึ้นใจ ไม่มีวันลืม
เรื่องราวในคืนฤดูร้อนปี 2004

"ขอบคุณ ขอบคุณมาก"

Soul Food

2008-08-28T01:34:00.005+07:00

[image by E v a @ flickr]

เคยได้อ่านคำที่คุณ ประภาส ชลศรานนท์ ได้กล่าวเอาไว้
เราอาจจะจำคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่ใจความไม่เพี้ยนแน่

หากว่าทำงานได้เงินสองบาท
ให้เอาบาทนึงไปซื้อข้าว
ส่วนอีกบาทไปซื้อดอกไม้

หมายความว่า บาทนึงเอาไว้ใช้ประทังชีวิต
ส่วนอีกบาท ใช้กับเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่

ฟังดูไม่เรียกร้องอะไรมากมาย ง่ายๆแต่ฟังดูดีมากๆ
แต่ว่าคนที่ทำของกลางๆแบบนี้ได้กลับมีไม่เยอะเลย
มีแต่ีหย่อนไปคือใช้กับเหตุผลของการมีชีวิตจนไม่เผื่อให้เรื่องจำเป็น
หรือไม่ก็ตึงไป ใช้กับเรื่องจำเป็นจนไม่เหลือสิ่งสวยงามต่อชีวิต

หากมีวันที่สามารถรักษาตัวไปพร้อมกับได้มาซึ่งของที่ต้องการ ชีวิตก็คงสบายมากๆ

There are stories within everyone of us

2008-08-27T12:04:00.007+07:00

[image by: mosdave @ flickr]

มีสองอาณาจักรที่มีพรมแดนอยู่ชิดติดกัน ในอาณาจักรหนึ่งนั้นนับถือพระอาทิตย์ ขณะที่อีกอาณาจักรหนึ่งนับถือพระจันทร์ เนื่องจากความแตกต่างทางศาสนาทั้งสองอาณาจักรจึงสู้รบกัน ซึ่งต่างฝ่ายต่างยกทหารเป็นกองทัพเข้าห้ำหั่นกัน บรรดานักรบต่างเดินแถวเรียงหน้าเข้ามาเผชิญกันอยู่ตรงบริเวณพรมแดนอันเป็นเขตส่วนกลาง

ต่างฝ่ายต่างตกลงกันว่าจะส่งนักรบของตนเข้าทำการต่อสู้กันแบบตัวต่อตัว ดังนั้นจึงมีการคัดเลือกนักรบผู้มีฝีมือยอดเยี่ยมที่สุด ในที่สุดก็ได้นักรับของทั้งสองฝ่ายที่ต่างก็เดินเข้าหากัน หน้าตาถมึงทึง กระชับดาบไว้มั่นในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ถือโล่ไว้ บนหน้าอกของฝ่ายหนึ่งคือแผงอกรูปพระอาทิตย์ ส่วนอีกฝ่ายเป็นรูปพระจันทร์

เมื่อนักรบทั้งสองเผชิญหน้ากัน ต่างก็ลงมือต่อสู้กันราวปีศาจร้ายสองตน ต่างสู้กันตั้งแต่ยามเช้าขณะที่อาทิตย์ลอยดวงสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ต่อสู้กันในท่ามกลางแสงแดดยามเที่ยงที่แผดเผา และยามที่อาทิตย์เริ่มคล้อยดวงลงไปจนกระทั่งตกลงเบื้องทิศตะวันตก แต่ไม่ว่าจะต่อสู้กันนานเท่าไรก็ไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำให้แก่ใครเลย ดังนั้นจึงยังคงสู้กันต่อไปขนาดเข้าถึงตัวและถลันเข้ากอดกันเพื่อจะหาทางเอาชนะให้ได้

แต่เมื่อพระอาทิตย์ลับดวงไป ต่างฝ่ายต่างก็เหนื่อยอ่อนจนล้มพับลงกับพื้นดิน หมดสิ้นเรียงแรงแม้แต่จะคลานกลับเข้าแคมป์ของกองทัพแต่ละฝ่าย

“ข้าเกลียดเจ้า!” นักรบฝ่ายบูชาพระอาทิตย์กล่าว
“ข้าก็เกลียดเจ้า!” นักรบฝ่ายบูชาพระจันทร์โต้กลับมา

“ถึงยังไงก็จะต้องฆ่าเจ้าให้ได้” นักรบฝ่ายพระอาทิตย์ว่า “ข้ามีทั้งเมียและลูกที่รักรออยู่ที่บ้าน ข้ามีลูกชายที่อยากจะเป็นนักรบ แต่ข้าก็จะป้องกันมันไม่ให้มาพบเจ้าได้”

“ข้าก็มีเมีย” นักรบฝ่ายพระจันทร์บอก “แต่ทหารของเจ้าสังหารหล่อนเมื่อครั้งเกิดการสู้รบคราวก่อน และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมข้าถึงได้เกลียดเจ้านัก” นักรบฝ่ายพระจันทร์ยืนขึ้น

“รูปร่างหน้าตาเมียเจ้าเป็นอย่างไรหรือ?” นักรบฝ่ายพระอาทิตย์เอ่ยถาม
“นางเป็นคนสวยน่ารักมาก เรารักกันมาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก ข้าเคยเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกับนางอยู่ในราวป่าใกล้ๆนี่แหละ”

“ฟังดูแล้วรู้สึกว่าเจ้าช่างมีวัยเด็กที่มีความสุขเหลือเกิน” นักรบฝ่ายพระอาทิตย์กล่าว “ไม่เหมือนข้าหรอก พ่อของข้าให้พวกพี่น้องรวมทั้งตัวข้าทำงานในไร่อย่างหนักตลอดเวลา ถ้าเราไม่ทำก็จะถูกตีอย่างรุนแรง”
“ข้าเสียใจด้วยนะที่ได้ยินอย่างนี้” นักรบฝ่ายพระจันทร์พูดอย่างมีอัธยาศัย

จากนั้นนักรบทั้งสองก็เริ่มคุยถึงชีวิตในวัยเด็กและเลยไปถึงเรื่องต่างๆที่เป็นประสบการณ์ในชีวิตของแต่ละฝ่าย ทั้งสองต่างคุยกันอยู่อย่างนั้น แม้ดวงจันทร์จะเคลื่อนขึ้นสู่กลางทองฟ้า แม้ดวงจันทร์จะเคลื่อนสู่ทิศตะวันตกแล้ว นักรบทั้งสองก็ยังไม่ยอมหยุดคุยกันอยู่ดี จนใกล้รุ่งจึงต่างได้หลับไหลไปพร้อมกันโดยทิ้งอาวุธไว้ข้างตัวอย่างไม่สนใจ

ในที่สุด ท้องฟ้าด้านทิศตะวันออกก็เรืองเรื่อด้วยแสงสีชมพูอ่อน ทั้งเสียงและกลิ่นหอมของอาหารต่างโชยมาจากแคมป์ของทั้งสองฝ่าย นักรบทั้งสองต่างตื่นขึ้นด้วยแสงแดดอบอุ่นที่สาดส่องลงต้องใบหน้า ต่างขยับเนื้อตัวด้วยความปวดเมื่อยและเหนื่อยอ่อน แล้วต่างก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ก่อนจะโผเข้ากอดกันไว้ แล้วต่างเดินแยกย้ายกลับเข้าสู่กองทัพของตน โดยทิ้งอาวุธให้อยู่ในที่เดิมของมัน

นักรบทั้งสองไม่อาจสู่กันได้อีกต่อไป ทั้งนี้เพราะท่านไม่อาจต่อสู้กับบุคคลที่ท่านรู้จักประวัติอันแท้จริงของเขาได้ ...

แปลโดย: นาริตะ

Poverty Strikes

2008-08-21T05:09:00.004+07:00

Poverty Strikes - Blog Action Day 2008

เมื่อวันที่ 15 ตุลาคมของปีที่แล้ว มี Blogger ทั่วโลกจำนวน 20,603 คนพร้อมใจกันเขียนเรื่องสิ่งแวดล้อม
พวกเขา(และพวกเรา)เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งในโครงการ Blog Action Day ครั้งแรก
ผลตอบรับที่เป็นรูปธรรมอาจยังไม่ปรากฏเพราะเรายังคงพบเจอปัญหาสิ่งแวดล้อมอยู่
แต่ว่าปัญหาสิ่งแวดล้อมในปีที่ผ่านมามันไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป
ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าสิ่งแวดล้อมมีปัญหา และต้องช่วยกันหาทางแก้ไข
เราเชื่อว่าสิ่งที่ Blogger ทุกคนร่วมมือกันทำในวันนั้นมีส่วนให้คนในสังคมรับรู้เพิ่มไม่น้อย

มาปีนี้โครงการ Blog Action Day เริ่มต้นเปิดตัวอีกครั้งเมื่อวันที่ 15 สิงหาคมที่พึ่งผ่านมา
ประเด็นของปีนี้คือ Poverty หรือ ปัญหาความขาดแคลน
ไม่จำกัดเฉพาะความยากจนเท่านั้น
แต่รวมถึงการขาดแคลนอาหาร
ขาดแคลนสาธารณูปโภค
ขาดแคลนสุขอนามัย
ขาดแคลนการศึกษา
ขาดแคลนชุมชนที่ดี
และขาดแคลนโอกาส

ทั้งหมดที่พูดมานี้ใครๆก็พูดได้ และพอรู้ว่ามีปัญหา
แต่ถ้าพูดตรงๆเราเองไม่เคยรับรู้ว่าปัญหาพวกนี้มันมีเยอะแค่ไหน หนักหนาแค่ไหน
เรารู้สึกว่ามันฟังดูไกลตัว นึกไม่ออกว่ากลุ่มคนไหนบ้างที่เจอปัญหานี้จริงๆ
แนวทางการแก้ไขยิ่งฟังดูยากเย็น และเป็นเรื่องในอุดมคติมาก
ดังนั้นความตั้งใจของเราก่อนจะถึงวัน Blog Action Day จริงคือ
จะต้องหาความรู้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัญหานี้ให้มาก
เพื่อที่จะมาบอกเล่าได้อย่างมีประเด็น ไม่ใช่แค่พูดพร่ำเพ้อแบบรู้ไม่จริง

ในเวบไซต์ของ Blog Action Day เอง ก็มีการจัดเตรียม reference และ resource ให้ค้นคว้ากัน
เราลองไปดูๆแล้วบางอันน่าสนใจ และบางอันก็น่าสนใจมากเป็นพิเศษ
ถ้าใครไม่รู้ว่าจะดูอันไหนดี เราแนะนำซัก 2 อันให้ก่อน

อันแรกคือ The Girl Effect - แนวคิดที่ส่งเสริมให้ผู้หญิงมีบทบาทในชุมชนมากขึ้น
(ส่วนตัวเราชอบวิดีโอตอนเปิดตัวของเวบไซต์นี้ อยากให้ลองดู)

อีกอันคือ The Uncultured Project - เป็นช่องรายการทำเองช่องหนึ่งใน YouTube
เรื่องจริงของนักศึกษาปริญญาโท Notre Dame ที่ลาออกจากการเรียนกลางคัน
เขาเอาเงินที่เก็บสะสมไว้ซื้อ XBOX360 ไปซื้อกล้องวิดีโอ และบินไปบังคลาเทศ
ไม่มีแผนการ ไม่มีประสบการณ์งานอาสาช่วยเหลือ ไม่มีความพร้อมใดๆทั้งนั้น
มีแค่แนวคิดว่า:

"It's about doing one's part (and inspiring others) to make the world a better place."

ในชีวิตของเราอาจจะไม่มีโอกาสทำอะไรที่ยิ่งใหญ่และทุ่มเทขนาดนั้น
แต่อย่างน้อยการนำเรื่องดีๆมาบอกเล่าต่อก็อาจจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ก็ได้
ถ้าใครคิดเหมือนกัน ก็ขอเชิญเข้าร่วม Blog Action Day ปีนี้ได้เลย!

Note:
- Blog Action Day ปีนี้ หลังจากเริ่มไปได้ 5 วัน ตอนนี้มีคนเข้าร่วมแล้ว 2,455 คนนะ

Allergenic Defeat

2008-08-18T14:21:00.004+07:00

[image by: cortnie dee. @ flickr]

เมื่อวันพฤหัสบดีที่พึ่งผ่านมาเราไปทำงานนอกสถานที่มา
เป็นโกดังของแต่งบ้านได้บ้างไม่ได้บ้างของร้าน ปาปาย่า
ของทั้งหมดในโกดัง 3 ชั้นเป็นของเก่าถึงเก่ามาก
ซึ่งพอมาอยู่รวมๆกันแล้วให้บรรยากาศที่ surreal มากๆ (ไม่รู้จะอธิบายยังไง)
เราเป็นคนแพ้ของเก่า (และของไม่มีประโยชน์) เห็นแล้วเลยอยากซื้ออะไรติดกลับมา
ตั้งแต่โคมไฟห้องผ่าตัด หุ่น Captain America (ขนาดเท่าตัวจริง)
Retro TV เก่าๆ (สวยมากๆ) หัวควายไบซันขนาดใหญ่มาก (อันเดียวกับปก Saturday Seiko)
และอีกต่างๆนาๆที่ไปเห็นแล้วจะตื่นตาตื่นใจ

แต่นอกจากแพ้ของเก่าแล้ว มีอีกอย่างที่เราแพ้ก็คือ ฝุ่น ซึ่งมีอยู่ทั่วไปในโกดังนี้
เพราะฉะนั้นตั้งแต่วันนั้นมา เรายังคันโพรงจมูกไม่หาย น้ำมูกไหล และจามอยู่เรื่อย

... ทรมานจริงๆ จบดีกว่า

Note:
- สามารถไปดูเวบไซต์ของร้านปาปาย่าได้ที่ http://www.design-athome.com/
- เอารูปมาให้ลองดูเพิ่มด้านล่างนะ

[2 images above by: saharlex @ flickr]

The Town in Memory

2008-08-14T00:36:00.003+07:00

[image by: anhalter @ flickr]

เราเคยไปในเมืองในรูปนี้เมื่อนานมาแล้ว และลืมไปนานแล้วด้วย
เมื่อตอนนั้นไปยังเป็นเด็กเล็กๆ ที่เอาแต่วิ่งเล่น
น่าเสียดายที่ตอนนั้นมองไม่เห็นของที่มองเห็นวันนี้
แต่ก็ยังดีที่จำชื่อเมืองนี้ได้ จนทำให้เจอรูปข้างบน

เราบอกคนคนนึงเอาไว้ว่าอีก 3 ปีจะพาไปประเทศนี้
พอตอนนี้นึกถึงเมืองนี้ขึ้นมาได้เลยอยากจะพาไปเมืองๆนี้เลย

... แต่ว่า ... ถ้าจะช้าไปซักปีนึงจะเป็นไรมั้ยนะ?
แค่ขอให้ยังอยู่ใกล้ๆ อย่าไปไหนก่อน

และก็ขอให้เมืองยังไม่ต้องเปลี่ยนไปนะ
Gersau, Switzerland

Exile

2008-08-13T14:20:00.006+07:00

[image by: Get Surrey]

ลี้ภัย

ครับ

New Family

2008-08-12T09:56:00.004+07:00

[image by: boscobridalexpos @ flickr]

เมื่อวันที่ 8 เดือน 8 ปี 08 เราไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยมัธยม
ในรุ่นมีเพื่อนหลายคนแล้วที่แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว
บางคนก็มีลูกกันไปแล้วด้วย (เข้าใจว่ามีมีคนที่ลูกเข้า ร.ร.ประถมแล้วด้วย)
แต่นี่เป็นงานแต่งงานของเพื่อนในรุ่นคนแรกที่เราไป

เราชอบไปงานแต่งงานเพราะเราชอบดูวิธีที่คนจัดงาน
บางทีก็อยากเก็บไปใช้เอง หรืออยากดูไปแนะนำคนอื่นในอนาคต
งานนี้ก็มีหลายอย่างที่เราชอบ บางอันก็เคยคิดอยากให้มีคนลองทำ

- มี sponsor งานแต่งงาน (รึเปล่าไม่รู้ - แต่มีแม้กระทั่ง mascot ในงานด้วยนะ)
- อัลบั้มภาพหน้างานด้วย Lomo (จริงๆเราเคยคิดว่าอยากไปขอให้ Lomo ช่วย sponsor งานแต่ง)
- เจ้าบ่าวเดินร้องเพลงภาษาต่างประเทศเข้ามาในงาน (อันนี้ไม่เคยคิดทำเอง แต่แปลกดีเหมือนกัน)
- อาหารในงานมาจากร้านข้างนอกโรงแรม (เช่นก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาและเต้าทึง)

ความดีอีกอย่างของงานแต่งงานนี้คือทำให้เพื่อนมัธยมได้กลับมาเจอกัน (เยอะมากๆ)
ขอบคุณเจ้าของงานที่ส่งบัตรเชิญให้เพื่อนทุกกลุ่มจนทำให้เป็นเหมือนงานเลี้ยงรุ่นขนาดย่อม

ขอส่งท้ายด้วยคำอวยพรที่เราเขียนลงในสมุดหน้างาน
"ขอให้ครอบครัวใหม่ โชคดี มีสุข"

ขอแสดงความยินดีกับคุณ หริวงศ์ คุปตะวาณิช และคุณ รุจาภา ธนาคมศักดิ์ ครับ

Note:
- ช่วงนี้ท้องเสียบ่อย
- เนือยอีกแล้ว
- มีแนวโน้มว่ากำลังจะซื้อกล้องวิดีโอตัวแรกในชีวิต (แต่ไม่อยากเป็นหนี้เลยแฮะ)
- เมื่อวานลองตัดผมนอกร้านเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สมัย ป.1 - - - ชอบแฮะ
- ขอบคุณ โต๊ด ที่เข้ามาอ่านและบอกกล่าวกันให้รู้ในงานแต่งงาน

Sorry, Blog

2008-07-29T03:15:00.002+07:00

[image by: martbeee @ flickr]

ใครบ้างรักษาสัญญาที่ให้กับตัวเองไว้ตอนปีใหม่ไปได้ตลอดปี
คงมีไม่มากเท่าไหร่ เพราะของที่จะสัญญากับตัวเองส่วนใหญ่จะยากพอสมควร
เพราะรู้ว่าโอกาสทำสำเร็จมีน้อยเลยตั้งเป็นความมุ่งมั่นที่จะเริ่มปี
พอเข้าสู่กลางๆปีมันก็ค่อยๆหายไป

ยกเรื่องนี้มาพูดก็เพราะว่าเราเองก็มีความตั้งใจตอนปีใหม่เหมือนกัน
และพอผ่านครึ่งปีมาได้เดือนนึงแล้วก็ปรากฏว่า ...
เหลือแค่ข้อเดียวที่เรายังทำได้อยู่สม่ำเสมอ (ขอให้เดาเอาเอง)

ขอนึงที่ทุกคนคงเห็นว่าเราทำไม่ได้คือเขียน blog อย่างต่อเนื่อง
เราหยุดไปนานขนาดนี้เพราะอะไรก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
เรารู้สึกว่ามีอากาศที่ negative เวียนวนอยู่รอบๆตัว
เราไม่อยากเขียนอะไรออกมากเพราะมันก็จะมีแต่ความ negative
แต่การทรยศต่อความตั้งใจของตนเองก็กลับมาทำร้ายเราจนได้
พอเราไม่เขียนกลายเป็นว่าเราสุขภาพจิตเสียไปพอสมควร
ความคิดไม่ปะติดปะต่อ อารมณ์ก็ไม่ค่อยจะดี อะไรๆก็เครียดไปหมด
รู้สึกได้จริงๆตอนเขียน entry ล่าสุดเมื่อ 2-3 วันก่อน
พอเขียนออกมาได้มันรู้สึกเบาสบายขึ้นเหมือนกัน

รู้อย่างนี้แล้วคงจะพยายามลากตัวเองมาเขียนอะไรบ่อยขึ้น
style อาจจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย เพราะว่าห่างเหินไปบ้าง
... แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยมีคนเข้ามาอ่านอยู่แล้วมั้ง

Note:
- ขอโทษครับ blog ที่ผมทิ้งคุณไปนาน อภัยให้ผมด้วยนะ
- ขอโทษมิตรสหายรอบข้างถ้าผมทำให้ท่านเป็นห่วง ผมจะทำตัวให้ดีขึ้นครับ

Fragmentation

2008-07-26T17:56:00.004+07:00

[image by: wingingit @ flickr]

Lives moved by the force you never able to control
You think you can, everyone think they can
It's a human thing ... and that's it
We have dreams, we do hope
Yet nothing we do secretly in our mind transpires

Deep breaths ... eyes closed
You try to recall everything passed
Searching for answers and keep searching
What you end up finding are more questions

We're lost, we forget who we are
We plan and it fails and then it hurts
Sometime it hurts so much you can't do anything but feel the pain

My goal, my way, my choice
It's always about me and never about you

That's how it is ... with this world

Note:
- Inspired by "Beck" and "Details in the Fabric" by Jason Mraz

What gets me up ...

2008-06-02T09:09:00.002+07:00

[image by: ninereeds-DA @ deviantART]

เริ่มเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เองที่เราตื่นเช้ากว่าปกติ แถมตรงเวลามากด้วย
ตั้งแต่ย้ายที่ทำงานก็คิดว่าจะใช้เวลาเช้าก่อนเข้างานที่มีมากขึ้นมาออกกำลังกาย
แต่ผ่านไปเกือบสองเดือนก็ไม่ได้ทำ เอาเวลาไปนอนเพิ่มแทน
จนกระทั่งได้รับของขวัญแสนดีเป็น track suit (หรือชุดวิ่งนั่นเอง) ทำให้ฮึด

ตอนนี้ตื่น 6 โมงตรงมา 1 สัปดาห์แล้ว
ไม่มีงอแง ไม่มีขี้เกียจ
ตื่นปุ๊บ เข้าห้องน้ำแปรงฟัน
เปลี่ยนใส่ track suit สวมรองเท้าวิ่ง
ถนนท้ายซอยหมู่บ้าน ไป-กลับระยะ 800เมตร (วัดมาแล้ว) คือที่อยู่ของเรายามเช้า
วิ่งไปๆ-มาๆ จนเหนื่อย เหงื่อแตกพลั่ก (ไม่วิ่งนานมากหรอก เชื่อสิ) ก็หยุด
track suit จะทำให้ร้อนมากกว่าปกติ รีดเหงื่อได้เยอะมาก
กลับมานั่งพักในบ้านจนเหงื่อหยุด ก็อาบน้ำ
แม่เห็นลูกรักการออกกำลังกายก็เลยคิดว่ารักสุขภาพไปด้วย
เตรียมสลัดและน้ำแครอทไว้ให้ ... นั่นก็กลายเป็นอาหารเช้าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

ฟังดูน่าเบื่อ และไม่น่าจะทำได้นาน
แต่นี่คือของที่เราตื่นเต้นมากๆในช่วงที่ผ่านมา
ตอนเช้าพอรู้สึกตัวเราจะรีบดูเวลา
ถ้าถึง 6 โมงแล้วเราจะรีบลุกจากเตียงทันที
อยากออกไปวิ่ง

วิ่งเสร็จแล้วปลอดโปร่งดี

... ลองทำดูสิ

Note:
- แต่ตอนวิ่งแรกๆก็เขินนะ แต่งตัวเยอะเชียว แถมมีพวกขาประจำที่เค้าวิ่งในหมู่บ้านอยู่แล้วคงคิดว่าเห่อชุดแน่เลย

Huh

2008-05-14T00:39:00.003+07:00

เฮ้อ .... ~~~~

ตอนที่เราทำหัว blog ใหม่เนี่ยก็ตั้งใจไว้ว่าจะมาเขียนให้ได้บ่อยๆเหมือนเคย
แต่ก็อย่างที่เห็นนี่ละนะ - - หายไปนานขึ้นทุกทีๆ ยิ่งหายนานก็ยิ่งไม่มาเขียน
ไม่รู้เหมือนกันว่าที่วันนี้จะมาเขียนจะชดเชยที่เราหายๆไปได้มั้ย
(หมายเหตุ: คำว่าชดเชยที่เราพูดไปนี้ คือชดเชยความรู้สึกของเราเองที่ห่างหายไป)

ช่วงนี้เป็นช่วงที่เรากำลังทำการปรับตัวอยู่ (นี่เริ่มเรื่องแล้วนะ)
ปรับสภาพตัวเองให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่
ทั้งๆที่น่าจะคุ้นเคย แต่กลายเป็นว่ามันก็ไม่ค่อยเหมือนเดิม
เกิดจากทั้งเราเอง และสิ่งเดิมๆที่ไม่ค่อยจะเหมือนเดิม

... แค่นี้แหละจบแล้ว

(ยังไม่หายอยากเขียนสักนิด ... แต่ก็ช่างเถอะ)

Rid What's Stupid

2008-04-24T00:27:00.002+07:00

[image by: Mr Jaded @ flickr]

คืนหนึ่งตอนขับรถกลับบ้านลองนั่งนึกถึงอดีตดู
ถ้าใครเคยทำอาจจะรู้สึกเหมือนๆกันก็ได้
ว่าตัวของเราในวันนี้มันออกห่างจากจุดที่เราเคยอยู่มาไกล
ทั้งในด้านความคิดความอ่าน มุมมอง การแสดงออก
ความชอบ ความเกลียด ความฝัน สิ่งสำคัญ
แทบจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย
และเราก็คงคิดว่ามีจุดไหนในอดีตที่เราอยากแก้ไขบ้าง

ตัวเราเองเราอยากกำจัดความโง่เขลาในอดีต
ไม่อยากเคยเป็นคนงี่เง่า
ไม่อยากเคยเป็นคนอวดดี ถือตัว
ไม่อยากเคยเป็นคนที่ให้ความสำคัญผิดเรื่อง
ไม่อยากทำให้คนอื่นเสียความรู้สึก

แน่นอนว่าวันนี้ความโง่เขลาข้างบนคงยังมีอยู่
แต่อาจจะมาในรูปแบบบริบทที่เปลี่ยนไป
และก็เหมือนอดีตที่วันนี้เราคงยังไม่รู้ตัว
คงต้องให้เวลาผ่านไปแล้วมองย้อนกลับมาอีกครั้ง
แล้วอาจจะพบว่าจริงๆเราไม่เคยได้เปลี่ยนไปเลย

Blogging Dilemma

2008-04-10T20:52:00.004+07:00

อาจจะมีคนสงสัยบ้างว่าเราหายไปไหน ทำไมไม่มาเขียน blog เลย
เรากำลังอยู่ในช่วงทางแยกของชีวิต(การเขียนblog) ว่าจะทำไงต่อดี
ที่เราหยุดเขียนไปมีหลากหลายสาเหตุ จริงบ้างอ้างบ้าง
ตัวอย่างเหตุผลอ้าง:
- เน็ตที่ออฟฟิศใหม่มันช้ามาก post แล้วก็ไม่ติด (เป็นเรื่องจริงนะ)
- เขียนไปก็ไม่มีใครมา comment ไม่มีกำลังใจแล้ว
- คนอื่นๆก็นิ่งกันไปหมด พอกลับมาเขียนก็ไม่มีใครเขียนตาม
- ตัวเราอยู่ท่ามกลางคนอ่านประจำๆอยู่แล้ว มีอะไรก็พูดต่อหน้าได้
- คุณยุทธนา (ตาม link ด้านข้างไปได้) บอกว่าอย่าให้ blog มาควบคุมเรา
- งานเยอะมากๆเลย ไม่มีเวลามาเขียน ว่างแล้วจะมาใหม่

ทั้งหมดข้างบนนั้นถึงจะเป็นความจริงทั้งหมด แต่มันก็คือข้ออ้าง
เหตุผลจริงๆ จริงๆ มีอย่างเดียวคือ

เราไม่รู้จะเขียนอะไรดี

ส่วนหนึ่งเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้คิด ถ้าเขียนมันก็จะขัดกับ concept
อีกส่วนคือเราเริ่มรู้สึกเนือยกับการเขียน blog แบบนี้
มันสนุกและได้ระบายความคิด แต่มันไม่ใช่ของที่อยากมาทำบ่อยๆ
หรือบางทีอยากทำแค่ไหนก็ทำไม่ได้

ดังนั้นของที่กำลังคิดจะทำตอนนี้มีอยู่สองอย่างคือ
1. เขียนเฉพาะตอนที่พร้อมจริงๆ แบบไม่มีเป้าในการเขียน
2. เปลี่ยน concept ใหม่ ... อาจรวมไปถึงเปลี่ยนที่เขียนด้วย

คำตอบน่าจะอยู่ตรงกลางๆระหว่างสองข้อนี้
แต่ที่สำคัญคือ เราต้องรู้สึกสนุกกับมันอีกครั้งถึงจะทำได้

Another Walk

2008-03-28T17:39:00.002+07:00

[image by: A.K. Photography @ flickr]

Entry นี้จะเป็นการอัพเดทด้วยคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ครั้งสุดท้ายแล้ว

ผมกำลังจะออกจากตึกที่ผมได้รู้จักมันครั้งแรกเมื่อราวๆ 1 ปีครึ่งที่ผ่านมา
ถึงแม้จะต้องกลับมาเพื่อธุระต่างๆในอนาคตบ้าง แต่สถานะผมคงเปลี่ยนไปแล้ว
ในตึกนี้ผมได้รู้จักคนดีๆเยอะ เรื่องดีๆก็เกิดขึ้นไม่น้อย
ตอนผมรู้ว่าจะต้องย้ายออกจากตึกนี้ ผมไม่ได้รู้สึกคิดถึงเวลาที่เคยใช้ไปเท่าไหร่
แต่ตอนนี้ขอใช้เวลาระลึกอดีตและจดจำเรื่องราวกับผู้คนแห่งตึกนี้เอาไว้สักหน่อย

ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้เวลาในตึกนี้ของผมดีกว่าที่ผมคิดว่ามันควรจะเป็น
ขอบคุณครับ

Cyber-Chicken

2008-03-26T17:23:00.005+07:00

ไม่รู้ทำไมวันนี้อยากกิน Chester's Grill ขึ้นมา
เลยลอง google หาเวบไซต์เพราะจะเช็คหาเบอร์โทรสั่ง
พอเข้าไปเจอเวบแล้วตะลึง ตะลึง ตะลึง
มีเวบไทยที่ดูตั้งใจทำขนาดนี้เลยรึเนี่ย (ตั้งใจกว่าเวบ Happy อีก)

ลองไปดูกันได้ครับที่ http://www.chestersgrill.co.th/

My Friend Rocks

2008-03-25T18:52:00.000+07:00

[Sanamluang Garndontree © 2008 All Rights Reserved.]

เรามีเพื่อนคนหนึ่ง - เป็น Top Friends ใน hi5 เลยนะ (แต่มันอาจจะไม่รู้)
ตอนเด็กๆเราจะเล่นบาสกับมันทุกเช้า-เย็น
เลิกเรียนก็เดินไปกินโจ๊กตลาดใกล้โรงเรียน
ตอนช่วงม. 2 จะสนิทกับมันมาก เพราะทั้งกิน-เล่น-เที่ยวด้วยกัน
แถมยังเล่นดนตรีด้วยกันอีก ถึงจะไม่เคยเล่นวงเดียวกัน (ขอนึกอีกที - - ไม่เคยๆ)
แต่ก็แชร์ห้องซ้อมกันบ่อยๆ ตอนนั้นมันเป็นคนแรกๆในรุ่นที่เล่นกีตาร์ได้เก่ง
(อีกคนที่เล่นเก่งแต่คนแถวนี้อาจจะไม่รู้คือคุณ Plop แห่ง blog ข้างๆนะครับ)
และเป็นคนที่เล่นเพลงอัลเตอร์ทั้งไทยและเทศยุคเพื่องฟูได้ดีเลย

จนกระทั่งเราเลิกเล่นดนตรีไปเตะบอลมันก็เลิกเล่นบาสไปจริงจังกับกีตาร์
เรากลับมาเล่นดนตรีใหม่ มันก็ยังเล่นกีตาร์ต่อไปเรื่อยๆ
พอเข้ามหาลัยเราก็ห่างๆไป ด้วยกลุ่มเพื่อนที่เปลี่ยนๆไปด้วย
แต่เราก็ยังรู้สึกไปเองว่าเราเคยมีช่วงสนิทกันนะ

ปี 2005 เราได้กลับมาร่วมงานกับมันอีกครั้ง
มันเป็นนักดนตรี เราเป็นพนักงานค่ายเพลง
มันกำลังจะออกอัลบั้มแรกในชีวิต
เรากำลังจะออกจากงานที่นั่น
งานสุดท้ายที่เราตั้งใจทำคือการดูการผลิตปกให้มัน
ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

ปีนี้ 2008 มันกำลังจะมีอัลบั้มชุดที่ 2
เรากำลังจะกลับไปเป็นพนักงานที่เดิม
น่าจะเป็นอัลบั้มที่เรามีส่วนช่วยได้มากกว่าชุดที่แล้ว
ฟังจากเพลงและลองอ่านกระทู้ต่างๆกระแสถือว่าดีเลย
ยังไงๆเราก็จะพยายามทำให้มันขึ้นไปสู่อีกระดับของวงร็อกชาวไทยให้ได้

ข้างล่างนี้คือข้อความจากเราถึงมัน

เรียนคุณ กัลย์ วงศ์วิทวัส และชาวคณะ supersub

"กูอาจจะดูเหมือนไม่สนใจวงมึง แต่กูตั้งใจทำงานให้มึงตลอดนะ"

ประมาณนี้ (วันนี้ไม่ค่อยสบายนะ เขียนไม่ค่อยลื่น)

Note:
- ข้างบนเป็นซิงเกิ้ลเปิดตัวอัลบั้มใหม่ของวง supersub ชื่อเพลง "clock"

Good Humor for Good Health

2008-03-24T21:21:00.002+07:00

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) เป็นหน่วยงานที่มีโฆษณาดีๆแบบเลวๆเยอะมากอย่างไม่น่าเชื่อครับ ลองแวะเข้าไปดูกัน

แค่นี้แหละครับ

Link: http://www.thaihealth.or.th/healthcontent/videos

Say Anything

2008-03-21T13:09:00.003+07:00

[image by: paulbence photography @ flickr]

วันนี้มีงานต้องทำหลายอย่าง ทั้งงานออฟฟิศและการบ้านของมหา'ลัย ... แต่ยังไม่ทำ
เพราะว่าอยู่ๆก็มีอารมณ์อยากเขียน blog ขึ้นมา ซึ่งอารมณ์นี้จู่ๆก็หายไปในช่วงที่ผ่านมา
ถ้าปล่อยมันผ่านไปครั้งนี้ อาจจะแปลว่าเราไม่อยากเขียนอีกแล้ว ซึ่งมันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น
เลยจะมาเขียนอะไรก็ได้ที่คิดออกมาในตอนที่เขียนนี้เลย อาจจะไม่เป็นเรื่องเป็นราว เราก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนกันรึเปล่า แต่ตอนเด็กๆเราชอบวิ่งมากๆ
ไม่ใช่วิ่งออกกำลังเป็นเรื่องเป็นราว จ๊อกกิ้ง หรือวิ่งแข่งนะ เพราะเราวิ่งแบบนั้นไม่เก่งหรอก
เราแค่ชอบวิ่งเวลาเคลื่อนจากจุดหนึ่งไปอีกจุด เวลาอยู่บ้าน หรือเวลาออกไปข้างนอก
มันมีความตื่นเต้นที่จะได้ไปถึงที่ๆอยากไป มันสนุกที่ได้หลบสิ่งต่างๆที่ผ่านไป
แล้ววันนึงเราก็เริ่มสังเกตว่าคนอื่น (หรือเฉพาะผู้ใหญ่ก็ไม่รู้) เค้าไม่ค่อยวิ่งกัน
เข้าใจเอาว่าการไม่วิ่งคงเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นโตผู้ใหญ่ เราเลยวิ่งน้อยลง จนเหลือแต่เดินเป็นหลัก

แล้ววันก่อนเราเห็นผู้ชายวิ่งข้ามสะพานลอย จริงๆแล้วเค้าคงมีธุระเร่งรีบซักอย่าง
แต่ก็ทำให้นึกขึ้นมาได้ว่าเราไม่ได้วิ่งเวลาอยู่ข้างนอกนานมากๆแล้ว
มันคงไม่ได้รู้สึกดีเหมือนเมื่อก่อน เพราะแต่ก่อนก็ไม่ได้มีเหตุผลชัดเจนมารองรับการวิ่ง
เขียนประโยคข้างบนนี้จบก็รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ทุกอย่งที่ทำมันต้องมีเหตุผลไปหมด
ทุกอย่างที่ทำมันต้องเป็นหลักการ มันต้องมีการคำนึงถึงภาพกว้างๆ คิดถึงสิ่งที่จะตามมา
ทุกคนก็คงเป็นเหมือนกันมั้ง พอโตขึ้นก็สร้างกรอบให้ตัวเองอยู่แบบสบายใจที่สุด
ทำให้เข้าใจขึ้นมาว่า มันคงยากที่การวิ่งมันจะไปอยู่ในกรอบของเหตุผลใครได้

ไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราวหรอก แค่นี้ละกัน

Note:
- เราไม่เคยปิดบังว่ามี blog แต่ก็ไม่เคยบอกประกาศ มีทั้งคนเข้ามาที่นี่โดยบังเอิญและตั้งใจ ทั้งคนที่รู้และคนที่เราไม่คาด ถ้าชอบก็ดี ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ถ้าอ่านแล้วจะคิดว่าเราเป็นคนยังไงก็ตัดสินกันตามสบาย
- อันนี้ไม่เกี่ยว แต่พอดีรู้มาว่าที่สิงคโปร์มีเครื่องดิ่มกระป๋องชื่อ Anything และ Whatever (สำหรับคนที่คิดไม่ออกว่าจะสั่งน้ำอะไร) เป็นเครื่องดื่มกระป๋องที่รสชาตน้ำข้างใน random ... เท่ดีนะ

[image by: sherrie ★ @ flickr]

[image by: onikasi @ flickr]

A Geeky Dream

2008-03-18T10:27:00.002+07:00

[image by: JamFactory @ flickr]

เมื่อคืนฝันว่ารู้คะแนนสอบวิชาเศรษฐศาสตร์ที่พึ่งสอบไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
ปรากฏว่าได้คะแนนเต็ม!!! เล่นเอาทั้งห้องฮือฮา เพราะนี่เป็นวิชาที่คนทำไม่ค่อยได้กัน
ข้อสอบมีทั้งหมด 5 ข้อ ข้อละ 30 เราได้เต็ม 150 คะแนน!!!!!

หลังจากนั้นอาจารย์ก็เฉลยข้อสอบ เราจำได้ไม่ละเอียด แต่จะลองยกตัวอย่างดูนะ

2. ให้ยกตัวอย่างพฤติกรรมที่ไม่ดีของดาราในยุคปัจจุบันมา 2 ตัวอย่าง และคิดว่าเกิดจากสาเหตุอะไร
หรือ
4. ถ้าหากอยู่ในบริเวณที่มีงู (พันธุ์อะไรซักอย่าง) อยู่ 3 ตัว จะออกจากที่นั่นอย่างไร

ถามยากขนาดนี้เราทำได้เต็มได้ยังไงกันเนี่ย
ทั้งห้องบ่นกันใหญ่เลยเพราะทำให้ mean สูงขึ้น
ก็รู้สึกผิดนิดหน่อยนะ แต่ลึกๆก็ดีใจอยู่

... เมื่อกี๊บอกว่าสอบวิชาอะไรนะ

A Healthy Dose of Bad-ness

2008-03-10T11:25:00.004+07:00

[image by: emaghrabi @ deviantART]

(ต่อจากตอนที่แล้ว)

"อะไรก็ตามที่ทำแล้วรู้สึกดี ให้สงสัยไว้ก่อนว่ามันไม่ใช่เรื่องดี"

เราไปพบเห็นได้ยินแนวคิดแบบนี้จากหลายแหล่งและหลายสถานการณ์มาก
โดยรวมๆเราเลยสรุปขึ้นมาเป็นประโยคแบบที่เห็นนี้
เพราะว่าเรื่องที่ทำแล้วรู้สึกดีมันเป็นเพราะสนองความต้องการของเรา
ซึ่งธรรมชาติของความต้องการของเรามักจะไม่ส่งผลดีต่ออย่างอื่นนอกจากใจเราเอง

ตัวอย่างใกล้ตัวคืออาหาร ของที่อร่อยมักจะไม่มีประโยชน์ต่อร่างกาย
ของทอด ของมันๆ ของครีมๆ ของรสจัด ขนมหวานต่างๆนาๆ
เรียนกันมาตลอดว่ามันไม่ดี แต่ก็ยังกินกัน เพราะมันอร่อย
เมื่อได้รสอร่อยนั้นก็เกิดความพึงพอใจ แต่มันก็เป็นแค่ความพอใจกลวงๆ
พออิ่มเราก็ไม่อยากกินอีก และมาเสียใจเมื่อน้ำหนักขึ้นหรือสุขภาพแย่ลง

ข้าวของหลายอย่างก็เหมือนกัน ทำให้เราพยายามหาทางครอบครอง
บางคนเก็บเงิน บางคนหาทางขอเงิน บางคนก็ไปแย่งชิงเงินหรือของมาจากคนอื่น
สุดท้ายเมื่อได้มาก็เกิดความพอใจ แต่มันเป็นความพอใจแบบกลวงๆเหมือนกัน
พอได้มาก็ดีใจ แต่นานไปก็รู้สึกเฉยชา หันไปอยากได้อย่างอื่นแทน
ที่เหลือก็คือของที่ไม่ได้มีค่าอย่างที่คิดไว้ตอนแรก กับปัญหาที่ไปก่อเอาไว้เพื่อให้ได้มา

ที่เยอะมากๆก็คือของที่คนเรียกกันว่าความรัก
เห็นมาเยอะแล้วคนที่บอกว่ารักใครสักคนจริงๆ บอกว่ารักทำให้รู้สึกดี
ถ้ารักแล้วรู้สึกดีทำไมถึงเสียใจที่ไม่ได้รักหรือผิดหวังในรัก
คนที่เสียใจเพราะรักคือคนที่รักตัวเองที่กำลังหลงใหลคนอื่น
เราไม่ได้รักคนนั้น แต่รู้สึกพอใจในความอารมณ์รักของตัวเอง
รักโดยที่เอาความรู้สึกและสภาวะของตัวเองเป็นหลัก
ถึงสุดท้ายจะสมหวังในรัก เมื่อตัวเองออกจากอารมณ์นั้น ความรักที่คิดว่าเคยมีก็หายไป

มันมีอีกทฤษฎีที่ได้มาจากตรรกะความคิดข้างต้น
"ของที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดีนั้นมีประโยชน์"

กินผักรสขมๆ
อย่าลืมกินวิตามินทุกเช้า
ประหยัด อดออม
ตั้งใจทำงาน
อดทน
เปิดใจ
ให้น้ำใจ
ให้อภัย

ของพวกนี้ทำยากและไม่น่าทำอย่างยิ่ง
บางอย่างจำเป็นจะต้องขืนใจตัวเองที่จะทำ

... แต่มันก็มีประโยชน์ที่จะทำ

Note:
- รูปข้างบนเป็นรูปวาดนะ

Cannot Come Up with a Good Title

2008-03-06T02:57:00.002+07:00

พลาด!!!!

ดันเขียน entry ก่อนหน้าจบแบบต้องมีต่อ
ซึ่งจริงๆมีเรื่องจะเขียนต่อแต่ไม่มีเวลา
ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าอยู่ๆจะยุ่งขนาดนี้
คงหายหน้าไปสักระยะ
จะต้องหมกมุ่นกับเรื่องตัวเองก่อน
แล้วจะมายุ่งด้วยทีหลัง

อืม

The Social Rules

2008-02-28T11:16:00.002+07:00

[image by: Birger Hoppe @ flickr]

สังคมมันมีกฎกติกาของมัน แต่ไม่ได้ถูกเขียนเอาไว้
แต่ละคนก็เลยตีความกันไปเอง และเลือกปฏิบัติเป็นอย่างๆ
อะไรที่คนหมู่มากทำก็คิดว่าดี ของที่เห็นคำทำแล้วรู้สึกไม่ดีก็บอกว่าแย่
แต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเองกันทั้งนั้น

เหมือนที่เคยเขียนไว้เรื่อง "Keys of Virtue"
แต่ละข้อที่บอกไว้มันก็เป็นคุณงามความดีในมุมมองของคนบางกลุ่ม
คนบางคนเค้าอาจจะหัวเราะเยาะคนที่เป็นแบบนั้นก็ได้
บอกไม่ได้หรอกว่าใครผิดใครไม่ผิด และคิดแบบไหนถึงจะถูก

แต่อย่างหนึ่งที่เรารู้มาและเราคิดว่ามันจริง(สำหรับเรา)ก็คือ
"อะไรก็ตามที่ทำแล้วรู้สึกดี ให้สงสัยไว้ก่อนว่ามันไม่ใช่เรื่องดี"

Note:
- เดี๋ยวจะมาเขียนต่อเรื่องประโยคที่ว่านี่ทีหลัง

We're Not

2008-02-27T14:14:00.002+07:00

[image by: Dani3D @ flickr]

"You may think that we're the same, ..."
from Finding Forrester (film, 2000)

Love is not the answer ...

2008-02-24T11:27:00.005+07:00

[image by dziner @ flickr]

ตั้งแต่เข้าปีนี้มาเราเขียน blog ด้วยอารมณ์ที่แปลกไปหน่อย
และพอเรารู้สึกแปลกๆเราก็เลยต้องมาทบทวนดูอีกที
บางครั้งเราเขียนโดยที่เราไม่ได้อยากเขียนมากขนาดนั้น
บางทีก็แค่เขียนเพราะว่าง เลยดูเหมือนผิดเจตนารมณ์ตอนแรกๆไป
ช่วงหลังๆนี้เลยไม่ได้เขียนถี่มาก แต่จะเขียนแบบตั้งใจมากขึ้น
จะเขียนเมื่อรู้สึกว่ามันสำคัญ ... และมีเวลาให้กับมันมากๆ

หัวข้อ entry วันนี้อาจจะขัดใจใครหลายๆคน โดยเฉพาะคนที่เชื่อในรัก
เราก็ไม่ได้ขวางโลกขนาดที่คิดว่าความรักนั้นไม่ใช่คำตอบของชีวิต
แค่เราคิดว่ารักมันตอบไม่ได้ทุกเรื่อง แม้แต่ในเรื่องความรักเอง

เราคิดและทำให้เขียน entry นี้เพราะไปดู trailer หนังมา
"ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น" โดย GTH
(ส่วนสาเหตุที่ดูจริงๆเพราะได้ยินว่ามีดาราญี่ปุ่นคนหนึ่งมาร่วมแสดง)
ส่วนเนื้อหาที่จะพูดถึงวันนี้ไม่เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้เลย
เราไม่รู้เนื้อเรื่องนอกเหนือจากในตัวอย่าง และได้แต่คาดเดาเท่านั้น

มีหลายๆคนรอบตัวเรามีปัญหาเนื่องจากความรักเสมอๆ
คนเหล่านี้มักจะพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้เกิดความรู้สึกรัก (ตามความคิดของแต่ละคน)
และให้ความรู้สึกรักนั้นหล่อเลี้ยงจิตใจตนเอง ทำให้สดชื่น มีชีวิตชีวา และมีเป้าหมาย
เราก็รู้สึกเหมือนกันเวลามีความรักว่าชีวิตมันสดใสกว่าเวลาอยู่แบบไม่มีใคร
ชีวิตที่มีเป้าหมายอาจจะทำให้เจ็บบ้าง ช้ำบ้าง แต่ก็น่าจะดีกว่าชีวิตที่ไม่ขยับไปไหน
โดยทั่วไปหากมีการเคลื่อนไหว สิ่งที่จะเกิดขึ้นคือความก้าวหน้า หรือ progress
แต่ความก้าวหน้าในความรักมันไม่ใช่อย่างที่หลายคนคิดไว้
มันไม่ใช่การเข้าใกล้ความสมหวังในรัก แต่เป็นการเข้าใจผลความเปลี่ยนแปลงจากรักนั้น
ทุกคนที่มีรู้สึกรักใครสักคนย่อมอยากให้คนคนนั้นมาอยู่คู่กับตัวเอง
แต่คนที่ผิดหวังในความรักกลับมีอยู่เสมอ และมักมีการกระทำที่ไม่ค่อยเป็นตรรกะตามมา

แต่เราว่าความรักบางครั้งจำเป็นจะต้องจบลงด้วยความผิดหวัง
เพราะความรู้สึกรักอย่างเดียวมันไม่พอที่จะประคองทุกอย่างเอาไว้ได้
แต่ความผิดหวังก็เป็นคนละเรื่องกับความเสียใจ ผิดหวังแต่ไม่เสียใจก็สามารถเป็นไปได้
รักมันไม่ได้ทำให้เราเจ็บ ตัวเราเองต่างหากที่ไปเจ็บกับความผิดหวัง
คนที่คิดว่าความรักจะทำให้เราแก้ปัญหาทุกอย่างและมอบความสุขให้ได้นั้นไม่ถูกแน่

ธรรมชาติของทุกๆปัญหานั้น ทางแก้คือความเข้าใจในองค์ประกอบของปัญหานั้นต่างหาก
รักสามารถเป็นเครื่องมือได้ แต่จะใช้เครื่องมือนั้นตอบปัญหาได้รึเปล่ามันก็อยู่ที่คนใช้